Προελαύνουν οι τζιχαντιστές του ΙΚΙΛ κατακτώντας Μοσούλη και Τικρίτ
Ενώ οι τζιχαντιστές οδεύουν προς τη Βαγδάτη, η Κυβέρνηση ανήμπορη να αντιδράσει, φέρεται να έχει ζητήσει βοήθεια από τις ΗΠΑ

Σε πλήρη αποσταθεροποίηση βρίσκεται το Ιράκ τα τελευταία 24ωρα. Οι τζιχαντιστές του ΙΚΙΛ (Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και στο Λεβάντε) πήραν τον έλεγχο της Μοσούλης και του Τικρίτ: Η προέλαση μοιάζει να τους φέρνει πιο κοντά στον στόχο της δημιουργίας ενός «Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ και της Συρίας». Προς τη Βαγδάτη κοιτάζουν οι προελαύνοντες ισλαμιστές του ΙΚΙΛ και ο πρωθυπουργός Μαλίκι με την Κυβέρνηση μοιάζουν ανήμποροι και φέρονται να έχουν ζητήσει βοήθεια από τις ΗΠΑ.

Η Βαγδάτη πληρώνει το τίμημα της σκληρά διχαστικής στάσης που κράτησε ο πρωθυπουργός Μαλίκι. Χαρακτηριστικό δείγμα της αποσταθεροποίησης που επικρατεί αυτή τη στιγμή στη χώρα είναι και το γεγονός ότι παρά το αίτημα Μαλίκι να κηρυχθεί η χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, το κοινοβούλιο του Ιράκ δεν κατάφερε να καταλήξει σε απαρτία για την ψηφοφορία. Οι περισσότεροι από αυτούς που μποϊκοτάρουν το κοινοβούλιο είναι σουνίτες ή προέρχονται από κουρδικές παρατάξεις του Ιράκ και αντιτίθενται στο να δοθούν έκτακτες εξουσίες στον Μαλίκι.

Την ίδια ώρα, οι Κούρδοι ανέφεραν ότι κατέλαβαν εξ ολοκλήρου το Κιρκούκ, στο βόρειο Ιράκ, εκμεταλλευόμενοι την αποχώρηση του ιρακινού στρατού μετά την προέλαση του ΙΚΙΛ. Οι ΗΠΑ κάθε άλλο παρά θέλουν μία νέα περιπέτεια στο Ιράκ, αλλά η απειλή είναι απτή. Και η Τουρκία έχει να διαλέξει μεταξύ δύο κακών, καθώς μόνο οι Κούρδοι δεν ρίχνουν τα όπλα.

Τοπίο χάους
Η μαύρη σημαία του ΙΚΙΛ κυματίζει πλέον στη ζώνη μεταξύ των κουρδικών περιοχών του βόρειου Ιράκ και της Βαγδάτης. Στόχος της είναι να ενώσει, υπό την σαρία, τους σουνιτικούς πληθυσμούς της περιοχής. Κρίνοντας από την κατάσταση που επικρατεί όπου το ΙΚΙΛ έχει σήμερα τον έλεγχο, μία τέτοια περιοχή δύσκολα θα γινόταν κάτι παραπάνω από ένα τοπίο χάους μέσα στο οποίο κινούνται τζιχαντιστικές ομάδες από το ένα θερμό σημείο της περιοχής στο άλλο. Η σουνιτική οργάνωση θεωρείται απομεινάρι του πολέμου εναντίον των Αμερικανών μετά το 2003. Είχε σχηματιστεί τότε ως ένα από τα παρακλάδια της Αλ Κάιντα στην περιοχή και, με την τελική επικράτηση των αμερικανικών δυνάμεων, είχε τεθεί αποδυναμωμένη στο περιθώριο -αν και κανείς δεν είχε ποτέ την ψευδαίσθηση ότι εξουδετερώθηκε.

Ελέγχουν Φαλούτζα και Μοσούλη
Με αυτό το υπόβαθρο και φόντο τον εμφύλιο στη Συρία, τα μέλη του ΙΚΙΛ κατέληξαν να ελέγχουν όχι μόνο τη Φαλούτζα και, πλέον, τη Μοσούλη αλλά και τμηματικά ή εξ ολοκλήρου διάφορα κέντρα στη Συρία πάνω στον Ευφράτη αλλά και στο βορειοανατολικό της τμήμα. Η δύναμή του υπολογίζεται γύρω στους 12.000 άνδρες στο Ιρακ και γύρω στους 8.000 στη Συρία. Ακόμη ωστόσο, η παρουσία του στη Συρία είναι μεν σημαντική αλλά δεν είναι αυτό που έχει ενισχύσει καθοριστικά το ΙΚΙΛ- αν και ο συριακός εμφύλιος βέβαια είναι ένας από τους παράγοντες που καθιστούν την οργάνωση ακόμη σημαντικότερη απειλή για την περιοχή.

Αδυναμία Κυβέρνησης
Αυτό που εξηγεί την ενίσχυση του ΙΚΙΛ είναι η αδυναμία της κεντρικής κυβέρνησης της Βαγδάτης και η επιχειρησιακή αδυναμία του ιρακινού στρατού. Πίσω από αυτήν την αδυναμία κρύβεται η σκληρά διχαστική στάση του σιίτη πρωθυπουργού Νούρι αλ Μαλίκι, ο οποίος έκανε σχεδόν τα πάντα για να περιθωριοποιήσει τους σουνίτες και καλλιέργησε έτσι το καταλληλότερο έδαφος για την οργάνωση. Ενδεικτικά, λίγο πριν το ξέσπασμα της εμφύλιας βίας, οι ΗΠΑ είχαν αρχίσει το 2005 να συνεργάζονται με σουντικές φυλές στο Ανμπάρ, τις οποίες χρησιμοποίησαν στην μάχη εναντίον, τότε, της Αλ Κάιντα.

Αργότερα ωστόσο, η σιιτική διακυβέρνηση της Βαγδάτης δεν φάνηκε εξίσου «ευέλικτη» και δεν ενσωμάτωσε, όπως ήταν η αρχική πρόθεση, αυτές τις ομάδες σουνιτών στη στρατιωτική της μηχανή -και οι ένοπλες ομάδες έμειναν επικίνδυνα αδρανείς. Σε συνδυασμό με την επιχειρησιακή αδυναμία του ιρακινού στρατού, ο έλεγχος σε πόλεις όπως η Φαλούτζα, το Ραμαντί και τη Μοσούλη είχε αρχίσει να χάνεται αρκετά πριν οι σημαίες της ISIL υψωθούν στις δύο πόλεις. Η κυβέρνηση της Βαγδάτης είχε ουσιαστικά χάσει την υποστήριξη του εκεί σουνιτικού πληθυσμού σε σημείο που οι υπηρεσίες της δεν τροφοδοτούνταν καν με πληροφορίες για την οργάνωση, σημείο κρισιμότατης σημασίας για την καταπολέμηση τέτοιου είδους ομάδων.

Ο ρόλος της Τουρκίας
Χθες το μεσημέρι οι Κούρδοι ανέφεραν ότι κατέλαβαν εξ ολοκλήρου τον έλεγχο του Κιρκούκ. Σταδιακά τα τελευταία χρόνια, οι Κούρδοι του βόρειου Ιράκ έχουν αποκτήσει ενισχυμένη αυτονομία (και αυτήν την στιγμή, ενώ οι ιρακινοί στρατιώτες εγκαταλείπουν τις θέσεις τους ενώπιον του ΙΚΙΛ, μοιάζουν και η μοναδική αρχή που λειτουργεί στην περιοχή). Η γειτονική Τουρκία γρήγορα τους προσεταιρίστηκε, με την παράλληλη «επίθεση φιλίας» του Ερντογάν στον κουρδικό πληθυσμό της Τουρκίας.

Η συνεργασία με το Αρμπίλ, την πρωτεύουσα του ημι-αυτόνομου ιρακινού Κουρδιστάν, και τον κούρδο ηγέτη Μπαρζανί κινείται πάνω σε εξαιρετικά ευαίσθητες ισορροπίες μεταξύ της νομής των υδρογονανθράκων της περιοχής και των υφιστάμενων συσχετισμών με τους Κούρδους της βόρειας Συρίας (απέναντι στους οποίους η Τουρκία κρατά πολύ διαφορετική στάση). Η Άγκυρα καλείται να κρατήσει αυτές τις λεπτές ισορροπίες, πρόκληση που η «καταιγίδα» στην περιοχή καθιστά ακόμη δυσκολότερη. Ο ενισχυμένος ρόλος που αποκτούν οι Κούρδοι ως αντίπαλο δέος στο ΙΚΙΛ μπορεί να γείρει την πλάστιγγα ακόμη και υπέρ μίας ενιαίας κουρδικής ζώνης βόρειου Ιράκ και βόρειας Συρίας, κάτι που θα προτιμούσε να αποφύγει η Τουρκία.

Ζήτησαν επέμβαση
Ο πρεσβευτής του Ιράκ στη Γαλλία απηύθυνε έκκληση προς το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ να εγκρίνει επιπλέον στρατιωτική βοήθεια προς τη Βαγδάτη, συμπεριλαμβανομένων αεροπορικής υποστήριξης και μη επανδρωμένων αεροπλάνων. «Χρειαζόμαστε εξοπλισμό, επιπλέον αεροπορική υποστήριξη και μη επανδρωμένα αεροσκάφη», δήλωσε ο Φαρίντ Γιασίν στον ραδιοφωνικό σταθμό France Inter όταν ερωτήθηκε τι επιδιώκει το Ιράκ από το Συμβούλιο Ασφαλείας. «Θα πρέπει να υποστηρίξει το Ιράκ επειδή η κατάσταση δεν αποτελεί απειλή μόνο για το Ιράκ αλλά και για ολόκληρη την περιοχή», πρόσθεσε.

ΠΗΓΕΣ: in.gr, AΠΕ