Ζητούν απαντήσεις για τους αγνοούμενους του φέρι
Επίθεση δέχθηκε ο πρωθυπουργός της Νοτίου Κορέας από τις οικογένειες που «κατασκήνωσαν» σε γυμναστήριο, περιμένοντας να μάθουν νεότερα για τους δικούς τους

Ώρες απίστευτης αγωνίας ζουν οι οικογένειες των αγνοουμένων του ναυαγίου του νοτιοκορεατικού οχηματαγωγού, που βυθίστηκε ανοικτά των ακτών της Νοτίου Κορέας. Ο Νοτιοκορεάτης πρωθυπουργός που επισκέφθηκε το σημείο, για να συμπαρασταθεί στις οικογένειες, ήρθε αντιμέτωπος με την οργή των συγγενών που του επιτέθηκαν.

Η νεκρική σιωπή, που βασιλεύει στο γυμναστήριο όπου έχουν συγκεντρωθεί οι οικογένειες των αγνοουμένων του ναυαγίου του νοτιοκορεατικού οχηματαγωγού, σπάει όταν ανακοινώνεται η ταυτότητα του έκτου διαπιστωμένου νεκρού: Είναι μία μαθήτρια του λυκείου και οι γονείς της βγάζουν μία σπαρακτική κραυγή. Η ανακοίνωση έγινε τα ξημερώματα της Πέμπτης, έπειτα από μία νύχτα αγωνίας για τους συγγενείς των αγνοουμένων, πολλοί από τους οποίους είναι οι γονείς των μαθητών που επέβαιναν στο πλοίο που βυθίστηκε ανοικτά των ακτών της Νοτίου Κορέας.

Μιλούσαν στους γονείς τους
Γονείς μιλούν για τα τελευταία μηνύματα που έλαβαν από τα παιδιά τους. «Μού είπε: 'Φοράμε τα σωσίβια. Μας λένε να περιμένουμε και να μην κινούμαστε, μαμά. Βλέπω ένα ελικόπτερο'», λέει η Παρκ Γιού-Σιν, μητέρα μαθήτριας. «Μπαμπά, το πλοίο βυθίζεται. Είμαι ξαπλωμένος στο κρεβάτι, φοράω σωσίβιο. Τι πρέπει να κάνω;», είπε κλαίγοντας στο τηλέφωνο ο Κιμ Μπουμ-Σου. «Θέλω να ξαναβρεθούμε ζωντανοί», έλεγε ένα αγόρι στον πατέρα του, όταν κόπηκε η σύνδεση. Γονείς πέρασαν τη νύχτα στην αποβάθρα με τα μάτια στραμμένα στη θάλασσα, προς το σημείο όπου συνεχίζονταν υπό το φως των προβολέων οι έρευνες. Ορισμένοι βεβαιώνουν ότι έλαβαν μηνύματα από τα παιδιά τους, που ήταν παγιδευμένα στο εσωτερικό του πλοίου, μετά το ναυάγιο, αλλά αυτές οι πληροφορίες δεν έχουν διασταυρωθεί.

Του πετούσαν μπουκάλια
Το γυμναστήριο του νησιού Τζίντο, κοντά στο τόπο του ναυαγίου, μοιάζει με καταυλισμό προσφύγων. Κάνει κρύο, οι άνθρωποι είναι τυλιγμένοι με κουβέρτες και ορισμένοι, εξαντλημένοι και σε ορισμένες περιπτώσεις χωρίς τις αισθήσεις τους από την πολύωρη αγωνία, βοηθούνται με ορούς. Ένας πατέρας κλαίει σιωπηλά, με το πρόσωπο κρυμμένο στα χέρια του, ενώ μία γυναίκα προσπαθεί να τον παρηγορήσει. Στην απελπισία των συγγενών προστίθεται η οργή απέναντι στα μέσα ενημέρωσης, που κατηγορούνται για αδιακρισία, και απέναντι στις Αρχές. Ο πρωθυπουργός Τσουνγκ Χονγκ-Γουόν, που μετέβη στο νησί για να συμπαρασταθεί στους συγγενείς, βρέθηκε αντιμέτωπος με την οργή των ανθρώπων που τον τραβούσαν από το σακάκι και του πετούσαν νερό και μπουκάλια. Μία μητέρα τού έκοψε τον δρόμο όταν προσπάθησε να φύγει από το γυμναστήριο. «Μη φεύγετε έτσι, κ. πρωθυπουργέ. Πείτε μας τι σκοπεύετε να κάνετε».

Παγιδευμένοι στο πλοίο
Η οργή κατευθύνεται και προς το πλήρωμα που έδωσε την εντολή στους επιβάτες να παραμείνουν στις θέσεις τους ή στις κουκέτες τους μετά το τράνταγμα που ακινητοποίησε το πλοίο. Ένας από τους διασωθέντες, ο Κιμ Σουνγκ-Μουκ, διηγήθηκε στη νοτιοκορεατική τηλεόραση ότι είδε ομάδα τριάντα ανθρώπων που ήταν παγιδευμένοι σε αίθουσα του τετάρτου ορόφου. «Δεν μπορούσα να φτάσω σε αυτήν την αίθουσα, διότι το πλοίο είχε γείρει. Δεν μπορούσα να πιαστώ από πουθενά». Όταν έφθασαν οι διασώστες, ο άνδρας τούς βοήθησε να απεγκλωβίσουν κάποιους από τους μαθητές μέσω ενός σωλήνα του συστήματος πυρόσβεσης που χρησιμοποιήθηκε για να κρεμαστούν και να βγουν από την αίθουσα. Όμως, πολλοί ήταν πολύ αδύναμοι για να το καταφέρουν.

«Έπρεπε να πιαστούν από τον σωλήνα και να σκαρφαλώσουν στο δάπεδο που είχε γείρει τελείως. Υπήρχαν τόσα παιδιά στον διάδρομο...και αυτό το νερό...δεν μπόρεσα να τους σώσω όλους», διηγήθηκε με λυγμούς. Το σχολείο Ντανγούν στο Ανσά, νότια της Σεούλ, απ΄ όπου προέρχονταν οι μαθητές, είναι κλειστό χθες. Μηνύματα έχουν κατακλύσει τα πανό που κρέμονται έξω από το κτίριο: «Σε παρακαλώ, έλα πίσω ζωντανός», «Σ' αγαπώ»...