Θυμάμαι τη Γιουνάιτεντ στα πέτρινα χρόνια των δεκαετιών του 70’ και του 80’ - παρά τις κάποιες αναλαμπές στο FA Cup. Ακόμη και τότε, με τον Ντόχερτι, τον Σέξτον και τον Άτκινσον στην τεχνική ηγεσία, η ομάδα απέδιδε πολύ καλύτερο ποδόσφαιρο από σήμερα, ήταν φτιαγμένη για να επιτίθεται (αν και λιγότερο με τον Σέξτον), πρόσφερε θέαμα και συγκινήσεις, μπορούσε να συναρπάσει στη μέρα της, ακόμα και αν δεν είχε μαζεμένους όλους τους πρωτοκλασάτους ποδοσφαιριστές της στην ενδεκάδα.

Ήταν, με άλλα λόγια, έστω σ’ ένα χαμηλότερο επίπεδο απόδοσης και ποιότητας, η έκφραση του Man United Way, η ίδια φιλοσοφία που ο μεγάλος Σερ Ματ Μπάσμπι εμφύσησε στους τρομερούς «μπέμπηδές» του, όταν ξεκινούσαν να κατακτήσουν το παγκόσμιο ποδοσφαιρικό στερέωμα: να κερδίζεις in style, παίζοντας όμορφο επιθετικό ποδόσφαιρο, βάζοντας πάνω απ’ όλα όχι τη νίκη, αλλά τον τρόπο που θα φτάσεις σ’ αυτήν, διασκεδάζοντας και προσφέροντας χαρά στο φίλαθλο κοινό.

Θέμα… αισθητικής, αν θέλετε, αλλά ο Μπάσμπι ήταν βαθιά δεμένος με τις χιλιάδες των απλών ανθρώπων που στοιβάζονταν κάθε Σάββατο στις κερκίδες του Ολντ Τράφορντ, εργάτες στη συντριπτική πλειοψηφία τους, που έρχονταν, έπειτα από μια κοπιαστική εβδομάδα στους σιδηροδρόμους και στα εργοστάσια, για έναν δίωρο «αναδασμό της ψυχής» και του πνεύματος, να χαρούν, να εκφραστούν, να ξαλαφρώσουν.

The Busby Way, The Manchester United: Αυτός ο υπέροχος τρόπος να ζεις το ποδόσφαιρο, που έγινε, στα 27 χρόνια του Φέργκιουσον στο Θέατρο των Ονείρων, κάτι περίπου όπως η ανάσα και ο παλμός της καρδιάς.
Αυτό λείπει από τη φετινή Γιουνάιτεντ, αυτό αφαίρεσε, άθελά του, πιθανόν, ο Ντ. Μόις από την ομάδα. Παρά τις αλλεπάλληλες ήττες, αυτό είναι που περισσότερο αποκαρδιώνει: Η λυπηρή διαπίστωση ότι «we just can’t play football». Αλλά, μάλλον είναι πολύ νωρίς για… δάκρυα.

Μιχάλης Παπαδόπουλος