Αν η Φέγενορντ κερδίσει σήμερα την Εξέλσιορ θα αναδειχθεί πρωταθλήτρια Ολλανδίας, σπάζοντας μία μακρά περίοδο «αποχής» από την κορυφή της βαθμολογίας

Όταν η Φέγενορντ κατέκτησε για τελευταία φορά το ολλανδικό πρωτάθλημα (1999), αρκετοί οπαδοί της δεν ήταν καν γεννημένοι, δεν είχαμε ακόμη πανηγυρίσει την έλευση της νέας χιλιετίας, δεν ξέραμε τι είναι το ευρώ, οι Δίδυμοι Πύργοι στέκονταν ακόμη περήφανοι στη Νέα Υόρκη, ενώ Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας ήταν ο Γλαύκος Κληρίδης! Καταλαβαίνετε ότι, 18 χρόνια είναι πολλά, πάρα πολλά. Είναι… «φαγούρα» που δεν περνά τόσο εύκολα.

Γι’ αυτό και σήμερα στις 15:30, στο πλαίσιο της 33ης (προτελευταίας) αγωνιστικής, οι οπαδοί προετοιμάζουν κάτι το ξεχωριστό. Διότι, πράγματι, το εκτός έδρας παιχνίδι της Φέγενορντ με τη συμπολίτισσά της Εξέλσιορ δεν θα είναι όπως τ’ άλλα. Δύο αγωνιστικές πριν από τον τερματισμό, η ομάδα του Τζοβάνι φαν Μπρόνκχορστ έχει την ευκαιρία να «κλειδώσει» μαθηματικά τον 15ο τίτλο στην Ιστορία της και τον πρώτο μετά το 1999. Φτάνει να κάνει αυτό που έκανε σχεδόν σε ολόκληρη τη σεζόν: Να κερδίσει.

Η Φέγενορντ, πρωτοπόρος στη βαθμολογία εδώ και «αιώνες», βρίσκεται τέσσερεις βαθμούς μπροστά από τον αιώνιο αντίπαλό της, Άγιαξ. Αν λοιπόν τσεπώσει το 26ο τρίποντό της στη φετινή σεζόν, θα ανοίξουν σαμπάνιες. Αν δεν κερδίσει, τότε θα έχει δεύτερη ευκαιρία, την ερχόμενη Κυριακή στην τελευταία αγωνιστική, να κάνει τον πολυπόθητο γύρο του θριάμβου στο γήπεδό της, με αντίπαλο τη Χέρκουλες Αλμέλο. Αλλά, όχι! Δεν μπορεί κανένας να κάνει υπομονή άλλες επτά μέρες. Ο Φαν Μπρόνκχορστ, οι παίκτες του, η διοίκηση, όλοι οι οπαδοί θέλουν να σηκώσουν την κούπα ΣΗΜΕΡΑ! Και να συνεχίσουν τη γιορτή στο Ντε Κουίπ, την ερχόμενη Κυριακή. Σίγουρα, μπροστά σε 52 χιλιάδες κόσμο.

Για κάποιον ανεξήγητο λόγο, η Φέγενορντ έμεινε μακριά από την κατάκτηση του τίτλου στη δεύτερη χιλιετία. Οι ομάδες που μονοπώλησαν τα πρωταθλήματα ήταν η Αϊντχόφεν (9) και ο Άγιαξ (6). Ακόμη, όμως, και ομάδες όπως η Τβέντε και η Άλκμααρ πανηγύρισαν από μία φορά τον τίτλο, σ’ αυτά τα τελευταία 18 χρόνια. Όχι όμως η Φέγενορντ. Η αναμονή ήταν μεγάλη, όπως και η υπομονή των οπαδών της. Αλλά έφτασε η στιγμή που όλοι περίμεναν.

Και ο μεγάλος «αρχιτέκτονας» είναι ο Τζοβάνι φαν Μπρόνκχορστ, ο οποίος άρχισε την καριέρα του στη Φέγενορντ και μετεγγράφηκε στη Ρέιντζερς το 1998, έναν χρόνο προτού «Η ομάδα του λαού» (όπως είναι το προσωνύμιό της) κατακτήσει τον 14ο και τελευταίο, μέχρι σήμερα, τίτλο στην Ιστορία της. Σήμερα, στα 42 του χρόνια, ετοιμάζεται να γράψει το όνομά του στην Ιστορία του συλλόγου.

Έχει τη δύναμη η Εξέλσιορ να χαλάσει τα σχέδια της Φέγενορντ; Στη θεωρία, ασφαλώς. Στην πράξη, είναι δύσκολο. Όχι μόνο επειδή μειονεκτεί ποιοτικά, αλλά -που είναι ίσως το πιο σημαντικό- διατηρεί εδώ και πολλά χρόνια αδελφικές σχέσεις με την επίδοξη πρωταθλήτρια Ολλανδίας και σε αρκετές περιπτώσεις ενισχύεται με δευτεροκλασάτους παίκτες, που δεν κρίνονται ικανοί να αγωνιστούν στη βασική ομάδα της Φέγενορντ. Το πιθανότερο, άρα, είναι να ανθίσουν οι τουλίπες σήμερα το απόγευμα στο Ρότερνταμ. Και θα έχουν χρώμα κόκκινο, μαύρο και άσπρο. Όπως και τα χρώματα της Φέγενορντ…

Άλλες δύο επιστρέφουν, πολλές είναι στο περίμενε

Ποιες κραταιές ομάδες ξεπέρασαν δεκαετία χωρίς να πάρουν πρωτάθλημα

Του Θεόδωρου Καυκαρίδη

Την ώρα που η Φέγενορντ πάει να σπάσει την κακοδαιμονία, πολλές ομάδες με Ιστορία και τίτλους, ομάδες που είχαν εποχές κυριαρχίας στα πρωταθλήματα της χώρας τους, ψάχνονται, αναμένουν, ελπίζουν πως θα ξανασηκώσουν σύντομα κούπα πρωταθλητή. Η Μονακό είναι πολύ κοντά, αφού το τελευταίο της πρωτάθλημα καταγράφηκε το 2000. Η 3η ομάδα που κάνει τη μεγάλη επιστροφή μετά το 2000 και αγγίζει το πρωτάθλημα Ρωσίας είναι η Σπαρτάκ Μόσχας. Σε μια χρονιά που ξεκίνησε με ευρωπαϊκό στραπάτσο και τον αποκλεισμό από την ΑΕΚ.

Βάζοντας σαν όριο τον 21ο αιώνα, δηλαδή 17 χρόνια, οι κραταιές ομάδες που βιώνουν την απόλυτη ανομβρία είναι αρκετές. Θα ξεκινήσουμε φυσικά από τη Λίβερπουλ που κλείνει 27 χρόνια, σχεδόν τρεις δεκαετίες από το τελευταίο της πρωτάθλημα. Το κοντέρ σταμάτησε τότε στους 20 τίτλους και δεν ξαναξεκίνησε. Η Σεντ Ετιέν μπορεί να μη λέει πολλά σήμερα σαν ομάδα (σε εκτόπισμα), αλλά παραμένει η ομάδα με τους περισσότερους τίτλους στη Γαλλία. Ο τελευταίος όμως ήταν στο μακρινό 1982. Τριάντα πέντε χρόνια και, όπως πάνε τα πράγματα, θα αργήσει κι άλλο να έρθει (αν έρθει) το επόμενο.

Η Ναντ ήταν επίσης σπουδαίος σύλλογος, αλλά και αυτός ζει στην παρακμή του. Ήταν πρωταθλήτρια το 1995 και, αμέσως πριν, το 1983. Η ΑΕΚ Αθηνών είχε την τελευταία της μεγάλη περίοδο στα τέλη των 80ς και αρχές των 90ς, αλλά από τότε τζίφος, με τα γνωστά προβλήματα που την έστειλαν μέχρι και την 3η κατηγορία. Η Ένωση πήρε το τελευταίο της πρωτάθλημα το 1994.

Υπάρχουν επίσης πολλά παραδείγματα στην Ανατολική Ευρώπη. Ομάδες που κυριάρχησαν μέχρι το 1990, αλλά μετά τις τεράστιες κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές δεν ορθοπόδησαν ποτέ. Στην Ουγγαρία η Ούιπεστ και η Χόντβεντ (έχουν 20 και 13 πρωταθλήματα αντίστοιχα), στην Πολωνία η Γκόρνικ (είναι στη 2η κατηγορία) και η Ρου, οι ομάδες που έχουν τα περισσότερα πρωταθλήματα στη χώρα, αλλά είναι χωρίς κούπα εδώ και τρεις δεκαετίες.

Λιγότερα χρόνια, αλλά μπόλικα περιμένει μία άλλη ομάδα των... ομάδων. Η Άρσεναλ έφτασε τα 13 χρόνια. Στην Πορτογαλία η Σπόρτινγκ κλείνει 1,5 δεκαετία μακριά από την πρωτιά. Μία δεκαετία χωρίς πρωτάθλημα είναι η Ντιναμό Βουκουρεστίου. Όσα ακριβώς και αυτά της πιο επιτυχημένης ομάδας της Σουηδίας, της Γκέτεμποργκ. Στα 13 χρόνια και η ξηρασία της Χάιντουκ στην Κροατία.

Σημειώνουμε και την Μπρόντμπι (τελευταίος τίτλος το 2005) με 10 πρωταθλήματα, δηλαδή τη 2η πιο επιτυχημένη ομάδα στη σύγχρονη εποχή του ποδοσφαίρου της Δανίας, μετά την Κοπεγχάγη.