Η εντός έδρας αναποτελεσματικότητα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ είναι θέμα προς συζήτηση στην Αγγλία, με τον Μουρίνιο να έχει τις δικές του ευθύνες

ΑΝΑΛΥΣΗ

Ο εκτός έδρας απολογισμός της είναι τέτοιος, που θα της επέτρεπε να ελπίζει στον τίτλο. Σε 13 αγώνες μετρά 8 νίκες, έχει τρεις ισοπαλίες και έχασε δύο φορές. Αν κάποιος υπολόγιζε, μάλιστα, ότι έχει δώσει και ήδη 16 παιχνίδια εντός και αντιλαμβανόταν ότι μιλά για τη στατιστική της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, χωρίς να κοιτάζει τη βαθμολογία, θα προέβλεπε πως είναι 1η, άντε 2η, με ελάχιστη διαφορά από την κορυφή. Κι όμως, στην πραγματικότητα η Γιουνάιτεντ είναι 5η. Η εξήγηση αριθμητικά είναι απλή. Στην έδρα της τα κάνει μαντάρα.

Έχει εννέα ισοπαλίες και μόνο 6 νίκες. Μία ομάδα μόνο πέρασε εφιάλτη στο Μάντσεστερ, η Λέστερ. Σε μία χρονιά κατά την οποία ο Μουρίνιο ανέλαβε τα ηνία, όλοι περίμεναν καλύτερα αποτελέσματα. Και πολλοί προσπαθούν να εξηγήσουν γιατί αυτή η κατάσταση. Οι αναλύσεις δίνουν και παίρνουν. Ιδού μία που αγγίζει αρκετά έγκυρα και αντικειμενικά το θέμα, από τη διαδικτυακή έκδοση του περιοδικού «4-4-2».

Η αύρα είναι ένα περίεργο πράγμα. Παρόλο που από φυσικής άποψης δεν υπάρχει, έχει τεράστια δύναμη. Στην περίπτωση της Γιουνάιτεντ αποδεικνύεται πως σαν άτομο είτε την έχεις (Φέργκιουσον, Ιμπραΐμοβιτς), είτε όχι (Μόγιες, Φελαϊνί). Η αύρα αφορά όμως και μέρη, χώρους. Τρία χρόνια μετά την αποχώρηση του Φέργκιουσον, η Γιουνάιτεντ έχασε τόσα παιχνίδια εντός όσα στα προηγούμενα οκτώ, Το «Ολντ Τράφορντ», ένα γήπεδο φρούριο, έγινε μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα ένα κάστρο που καταρρέει. Η αύρα (επιτρέψτε μας τον όρο) έχει εξανεμιστεί. Αν αυτή η αλλαγή είναι η αιτία της πτώσης του Συλλόγου ή το αντίστροφο είναι θέμα συζήτησης. Όμως αν η Γιουνάιτεντ θέλει να επανέλθει σε εποχή κυριαρχίας, τότε πρέπει να μετατρέψει την έδρα της σε φόβητρο.

Όμηροι της... ισοπαλίας

Ο Μουρίνιο είχε περάσει 9 χρόνια και 151 ματς χωρίς να χάσει εντός έδρας στο πρωτάθλημα. Τα πράγματα, όμως, δεν πήγαν όπως οι δύο πλευρές περίμεναν, τουλάχιστον σε αυτό το κομμάτι. Μπορεί η μοναδική ήττα στο Μάντσεστερ να ήρθε στο ξεκίνημα της σεζόν, όμως, αν δεν απομονώσεις αυτό το στατιστικό, βλέπεις ότι οι εμφανίσεις δεν είναι -στην πλειοψηφία τους- καλές.

Τα αποτελέσματα χάλια. Μοναδική νίκη επί ανταγωνιστής ομάδας αυτή επί της Τότεναμ. Οι ισοπαλίες έγιναν συνήθεια. Ομάδες όπως η Μπέρνλι, η Χαλ, η Στόουκ, η Μπρόμιτς και η Μπόρνμουθ έφυγαν με βαθμό. Η Έβερτον, η Μίντελσμπρο και η Γουέστ Χαμ απείλησαν με «διπλό». Το κυριότερο ήταν ότι, όταν πάτησαν στον αγωνιστικό χώρο, δεν έδειχναν φοβισμένες. Έπαιξαν συντηρητικά μεν, αλλά είχαν αέρα.

Στη σχετική βαθμολογία έδρας, η Γιουνάιτεντ βρίσκεται μόλις στη 10η θέση. Φυσικά και το πρότζεκτ χρειάζεται υπομονή όσο εξελίσσεται και ήδη ο Πορτογάλος διορθώνει τα πράγματα. Αλλά απέχει από το επιθυμητό, έστω και σε μεταβατική περίοδο.

Ο Μουρίνιο μπορεί να τα ρίχνει στην αστοχία των παικτών του, όμως αυτός είναι μόνο ένας παράγοντας και όχι η βασική αιτία. Μαρσιάλ, Ράσφορντ και Μχιταριάν ήταν εκείνοι στους οποίους έριξε το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης, καταλήγοντας ότι το πρόβλημα δεν είναι στην ποιότητα, αλλά στην ψυχολογία. Αυτό το τελευταίο αποτελεί μόνιμα πρόβλημα στη μετα-Φέργκιουσον εποχή. Μήπως όμως ευθύνεται και ο Πορτογάλος. Η Γιουνάιτεντ είναι αήττητη για 20 παιχνίδια, αλλά πόσες άραγε φορές έφυγε από το γήπεδο και ικανοποίησε με την απόδοσή της.

Ο Μουρίνιο την έφτιαξε στην άμυνα, αλλά ακόμη επιθετικά η ομάδα του ψάχνεται. Δεν έχει αυτοματισμούς, δεν πατάει περιοχή με πολλούς παίκτες, δεν είναι αιχμηρή. Γενικά νιώθεις πως είναι μαγκωμένη λόγω της τακτικής. Η ομάδα κρατάει την μπάλα, αλλά δεν υπερέχει. Επιτίθεται, αλλά δεν απειλεί. Όταν έχει τον Φελαϊνί στο γήπεδο παίζει υπερβολικά με σέντρες. Οι ευκαιρίες είναι λίγες και τα γκολ δεν έρχονται όταν υπάρχει φάση.

Επί Φέργκιουσον…

Ο Φέργκιουσον είχε συνήθως εξαιρετικούς επιθετικούς. Αλλά το κυρίως όπλο αυτής της ομάδας ήταν το στυλ. Ήταν επιθετική σε φιλοσοφία, είχε αυτοπεποίθηση, επιμονή μέχρι το κόκκινο. Σε τέτοιο βαθμό που σταδιακά έγινε μέρος του DNA παικτών και οπαδών, ότι η ομάδα θα βρει τρόπο στα τελευταία λεπτά και θα σκοράρει. Το πίστευαν και συνήθως επιβραβεύονταν. Ο «Φέργκι» χρειάστηκε χρόνια να αλλάξει την κουλτούρα. Βρήκε μία ηττοπαθή σχεδόν ομάδα και στην πορεία την έκανε να νιώθει ανίκητη. Ήθελε οι παίκτες του να έχουν φαντασία.

«Σε παρακαλώ κάνε με να ενθουσιαστώ. Δοκίμασε μία πάσα 40 μέτρων, μία σπέσιαλ ντρίμπλα και δεν με νοιάζει αν δεν πετύχει. Απλά κάνε με να πεταχτώ από την καρέκλα μου. Και κάνε πάνω από όλα το παιχνίδι γρήγορο». Αυτά είχε ζητήσει ο Φέργκιουσον από τον Ρόμπιν Φαν Πέρσι και, όπως ομολόγησε ο Ολλανδός άσος, δεν χρειαζόταν καν να ακούσει οτιδήποτε άλλο σε όλη τη χρονιά.

Ο Μουρίνιο δεν είναι Φέργκιουσον και έχει τη δική του φιλοσοφία. Που σε μία καριέρα 15 χρόνων απέφερε τόσες πολλές επιτυχίες. Ο Μουρίνιο ήξερε πως η ομάδα του δυσκολευόταν για 3 χρόνια να αμυνθεί. Ήξερε επίσης πως η χρονιές Μόγιες και Φαν Χάαλ έδρασαν αρνητικά και στο επιθετικό μοντέλο. Θέλησε να φτιάξει την άμυνα, αλλά την ίδια ώρα επέλεξε τουλάχιστον τρεις παίκτες με εκτόπισμα στην επίθεση. Ιμπραΐμοβιτς, Μχιταριάν, Πογμπά. Η ομάδα του κατάφερε να γίνει πιο σφριγηλή, αλλά μπροστά δεν αρέσει.

Υπάρχουν και άλλα. Ο Μαρσιάλ ήταν καταπληκτικός πέρσι αλλά είναι εξαφανισμένος φέτος. Ο Ράσφορντ το παλεύει, αλλά όταν φτάσει μπροστά στο γκολ τα πόδια του έχουν βαρίδια. Ο Πογμπά δείχνει χαμένος σε ρόλο μεταξύ οκταριού και δεκαριού. Είναι ο μόνος που έχει ελευθερία κινήσεων, αλλά πώς να απλώσει στο γήπεδο την τεχνική του όταν η ομάδα δεν έχει κίνηση και φαντασία.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό στα ντουζένια της Γιουνάιτεντ ήταν οι επιθέσεις με τα ακραία μπακ. Ναι, και τώρα ο Βαλέντσια ανεβαίνει πολύ αλλά πόσες και πόσες φορές, όταν βγάζει σέντρες, στο τετράγωνο είναι μόνο ο Ιμπραΐμοβιτς και ένας ακόμη, το πολύ δύο παίκτες της Γιουνάιτεντ και 7-8 αντίπαλοι παίκτες;

Αν πάει ανάποδα;

Πολλές φορές ο όρος «ρεαλισμός» βρίσκεται στην κορυφή των χαρακτηρισμών για την τακτική του Μουρίνιο. Είναι ίσως ένας ευγενής χαρακτηρισμός μιας υπερβολικής τάσης για άμυνα. Σ' αυτήν όμως την περίπτωση, ο «ρεαλισμός» απαιτεί όχι ποδόσφαιρο με αμυντικό προσανατολισμό αλλά ακριβώς το αντίθετο. Θα πρέπει να αφήσει τους παίκτες του πιο ελεύθερους εντός έδρας, ώστε η Γιουνάιτεντ να ξαναβρεί τη χαμένη της αύρα στο Μάντσεστερ.