Η Εθνική Ολλανδίας και το ποδόσφαιρο της χώρας βιώνουν τη χειρότερη περίοδο εδώ και 50 χρόνια. Ο αποκλεισμός από το Γιούρο 2016 δεν ήταν τελικά απλά μία κακή παρένθεση

Η κρίση στο ολλανδικό ποδόσφαιρο είναι η 2η μετά την περίοδο 1982-86. Τότε οι Ολλανδοί ανέκαμψαν και το 1988 αναδείχθηκαν πανηγυρικά πρωταθλητές Ευρώπης

Υπάρχει ξεκάθαρα σοβαρή έλλειψη ποιότητας και ταλέντου σε σύγκριση με τα προηγούμενα χρόνια. Την ίδια ώρα, οι διεθνείς ζουν με τη ρετσινιά του «looser»

Δεν είναι η 1η φορά που η εθνική ομάδα αντιμετωπίζει κρίση. Αν πάμε ιστορικά, θα δούμε ότι μέχρι τα 1968 δεν υπήρχε ουσιαστικά στον χάρτη. Όμως οι τομές που είχαν γίνει στο ποδόσφαιρό της από τις αρχές της δεκαετίας επέφεραν καρπούς. Η φουρνιά του Κρόιφ, του Φαν Χάνεγκεμ και του Κάιζερ έφερε πρώτα την κυριαρχία των συλλόγων στην Ευρώπη και έπειτα την εκτόξευση της Εθνικής. Σπουδαίοι παίκτες συνέχισαν να ξεπετάγονται (Νέενσκενς, Ρέζεμπριγκ, Χάαν, Κρολ, Ρεπ). Μία φουρνιά που έστειλε την Εθνική σε δύο τελικούς Μουντιάλ και σε 2 Γιούρο.

Μετά το 1980 ήρθε ο 1ος κορεσμός, η μεγάλη αυτή γενιά αποχώρησε. Η επόμενη δεν ήταν άσχημη, αλλά ούτε και σπουδαία. Αποτέλεσμα; Αποκλεισμός από το Μουντιάλ του 1982 (η αλήθεια είναι ότι έπεσε σε όμιλο φωτιά με Γαλλία, Βέλγιο, αλλά και την Ιρλανδία που είχε καταπληκτικές μονάδες). Απούσα η Εθνική από το Γιούρο του 1984. Άδικη απουσία (λόγω εκείνου του 12-1 της Ισπανίας με τη Μάλτα), αλλά ήταν ένα γερό κτύπημα. Έξω και από το Μουντιάλ του 1986. Εντούτοις, ήταν σε ανέλιξη η επόμενη μεγάλη φουρνιά (Γκούλιτ, Φαν Μπάστεν, Ράικαρντ, Κούμαν) που στα 1988 οδήγησε την Ολλανδία στην κατάκτηση του Γιούρο.

Σε μία εποχή που και η Αϊντχόφεν κατακτούσε τον ευρωπαϊκό τίτλο. Η δεκαετία του ΄90 έφερε την αναγέννηση του Άγιαξ και μία νέα καταπληκτική φουρνιά παικτών με τους Κλάιφερτ, Μπέρκαμπ, Όβερμανς, τ' αδέλφια Ντε Μπουρ, τους Στάαμ, Ντάβιτς, Ζέεντορφ, Φαν Νίστερλοϊ και πάει λέγοντας. Και εκεί που ερχόταν οι δύση κάποιων, ανέτειλαν νέα σούπερ ταλέντα, ο Φαν Ντε Βάαρντ, ο Ρόμπεν, ο Φαν Πέρσι, ο Σνάιτερ.

Αυτή η ασταμάτητη ανάδειξη εξαιρετικών παικτών ήταν που κράτησε την Ολλανδία σε ανώτατο επίπεδο για δύο δεκαετίες. Μπορεί μετά το 1988 να μην ήλθαν τίτλοι, αλλά η Εθνική ήταν παρούσα σε όλες τις μεγάλες διοργανώσεις. Φιναλίστ στο Μουντιάλ του 2010, έφτασε μέχρι τα ημιτελικά το 1992, το 1998, το 2000 και το 2004. Στα προκριματικά έπαιρνε άνετες προκρίσεις, έφτασε μάλιστα σε σημείο να αγνοεί όχι μόνο την ήττα αλλά και την ισοπαλία. Μοναδική, τεράστια αποτυχία, η συμμετοχή της στο Γιούρο 2012, όπου με τρεις ήττες αποκλείστηκε πρόωρα.

Σημάδι το 2012;

Αμέσως μετά το κάζο του 2012, η Ομοσπονδία προβληματίστηκε σοβαρά. Αποφάσισε να αναθέσει τα ηνία στον Λούις Φαν Χάαλ. Απόφαση που έτυχε και κριτικής, αφού ο Φαν Χάαλ ήταν μεν τεράστιο όνομα αλλά, από την άλλη δε, η καριέρα του είχε πτωτική τάση. Αποδείχτηκε πως η απόφαση της Ομοσπονδίας ήταν απόλυτα ορθή. Στο Μουντιάλ του 2014, η Ολλανδία δεν ήταν ανάμεσα στα μεγάλα φαβορί, στόχος της ήταν να πάει τουλάχιστον στους «8». Διέλυσε την Ισπανία με 5-1, έκανε σούπερ-ανατροπή στους «16» με το Μεξικό.

Τελικά πήγε στα ημιτελικά, έφτασε μία ανάσα από την πρόκριση στον τελικό και τελικά βγήκε 3η. Ο Φαν Χάαλ, επιλέγοντας το 3-5-2 και με αλλαγές-ματ σε όλο το τουρνουά, έθελξε και αποθεώθηκε ανά το παγκόσμιο. Οι παλιά φρουρά των Φαν Πέρσι, Ρόμπεν, Σνάιτερ έκανε μαγικά και οι περισσότεροι έβλεπαν πως οι νέοι ήταν έτοιμοι να πάρουν τη σκυτάλη. Το τι συνέβη στη συνέχεια ήταν, όμως, απίστευτο.

Ασύλληπτη πτώση

Προκριματικά Γιούρο 2016. Η Ολλανδία φαινόταν να είναι σε όμιλο… περιπάτου και ήταν φαβορί για την πρωτιά. Παταγώδης αποτυχία, χαστούκια. Τελικά τερμάτισε 4η και καταϊδρωμένη. Για 1η φορά από το 1988, μία μεγάλη διοργάνωση έγινε χωρίς την Ολλανδία. Απ' ό,τι φαίνεται, θα υπάρξει και 2η συνεχόμενη αφού μετά την ήττα από τη Βουλγαρία οι «Οράνιε» βρίσκονται στην 4η θέση στη βαθμολογία και, όπως όλα δείχνουν, θα αποκλειστούν και από το Μουντιάλ του 2018.

Στη χώρα και όχι μόνο προσπαθούν κατ' αρχάς να εξηγήσουν τι συνέβη, πώς προέκυψε αυτή η ασύλληπτη πτώση μετά το εξαιρετικό Μουντιάλ του 2014. Υπάρχουν πολλοί που στις αναλύσεις τους κάνουν λόγο για χρόνια κρίση και τοποθετούν το 2014 ως μία συνολική αναλαμπή. Επιχείρημά τους η μετέπειτα κάκιστη παρουσία του Φαν Χάαλ στη Γιουνάιτεντ, η πορεία στη συνέχεια της τριάδας Σνάιτερ, Φαν Πέρσι και σε κάποιο βαθμό του Ρόμπεν.

Τρίτο τους επιχείρημα η τρέχουσα φουρνιά, η οποία μάλλον υπερεκτιμήθηκε. Το 3ο επιχείρημα είναι κοινό για όλους όσοι αναλύουν και προσπαθούν να βρουν λύση στο πρόβλημα. Η Ολλανδία έχει θέμα ποιότητας. Την τελευταία πενταετία, πολλοί παίκτες είχαν προοπτική να γίνουν οι επόμενοι σούπερ σταρ, αλλά κανένας δεν το έπραξε. Ο Σίλεσεν θεωρήθηκε ο επόμενος Φαν Ντε Σαρ, άπαντες περίμεναν πως θα πάει σε κορυφαίο ευρωπαϊκό σύλλογο, αλλά τζίφος. Στάσιμος. Ο Ντάλεϊ Μπλιντ δεν προόδευσε. Ο Στρόοτμαν είδε την ανοδική του πορεία να διακόπτεται από σοβαρούς τραυματισμούς.

Το μέγα ταλέντο, ο Μέμφις Ντεπάι, δεν φτουράει. Όλοι μιλούσαν για έναν ανερχόμενο καταπληκτικό αμυντικό, τον Ντε Βριντ της Λάτσιο. Ούτε κι αυτός έκανε το μεγάλο βήμα. Ο μόνος ίσως που δείχνει πράγματα είναι ο Βαϊνάλντουμ της Λίβερπουλ. Ξεκάθαρα πράγματα. Μία ματιά στους παίκτες που αγωνίζονται στο πρωτάθλημα της χώρας, αλλά και μία ανάλυση της πορείας των ομάδων της Ολλανδίας στην Ευρώπη, φωτογραφίζει καλύτερα το θέμα. Το επίπεδο έχει πέσει. Τόσο, όμως, που να κάνει την Ολλανδία από πρωταγωνίστρια κομπάρσο;

Πραγματικά, όσο και αν οι σημερινοί διεθνείς απέχουν σε ποιότητα από όσους παρέλασαν τα προηγούμενα, δεν είναι τόσο κακοί. Στην Ομοσπονδία κοιτάζουν και άλλους παράγοντες. Από τη μία ήταν φυσικά η επιλογή προπονητή. Ο Ντάνι Μπλιντ αποδείχτηκε ανεπαρκής, εξού και απομακρύνθηκε. Οι παίκτες βιώνουν την απαξίωση και όλο και περισσότερο εμπεδώνουν τη ρετσινιά του «looser». Αυτή είναι η κατάσταση σήμερα.

Η Ολλανδία δεν είναι φυσικά η 1η μεγάλη εθνική ομάδα που περνά μία τέτοια κρίση. Την πέρασε και η Γερμανία και η Βραζιλία. Και είναι δεδομένο πως, με βάση την όλη ιστορία του, το ολλανδικό ποδόσφαιρο θα ανακάμψει. Γιατί είναι μεθοδικοί και ξέρουν να αντιμετωπίζουν κατάματα τα προβλήματά τους. Όπως ανέκαμψαν και οι γείτονες Βέλγοι και ας μην είχαν ποτέ (σε διάρκεια) το βάρος που έχουν οι Ολλανδοί. Το θέμα είναι το πότε.

Μάλλον θα χρειαστεί χρόνο. Αν την περίοδο 1982-86, στην προηγούμενη κρίση, υπήρχε λαμπερό φως στην άκρη της σήραγγας (είπαμε, Γκούλιτ, Φαν Μπάστεν, Κούμαν, Ράικαρντ), σήμερα υπάρχει μία λαμπίτσα. Θέλουμε όλοι να δούμε ξανά «Ιπτάμενους Ολλανδούς» το συντομότερο. Και σε Μουντιάλ και σε Γιούρο, αλλά και σε επίπεδο συλλόγων. Γιατί σε κάθε μεγάλο σύλλογο οι Ολλανδοί δίνουν κάτι διαφορετικό, την ώρα που πραγματικά απολαμβάνεις τις δικές τους ομάδες, όταν βλέπεις τα επόμενα μεγάλα ταλέντα να ξεπετάγονται.