Ως πριν από ένα χρόνο περίπου, ήταν το φάντασμα της μεγάλης ομάδας του παρελθόντος.Συνέχιζε την… ελεύθερη πτώση της πανωλεθρίας του 2014, φτάνοντας σε σημείο να μην μπορεί να κερδίσει ακόμα και τις μικρομεσαίες ομάδες της Νοτίου Αμερικής, αλλά και να απειλείται σοβαρά με αποκλεισμό στα προκριματικά του Μουντιάλ 2018.

Η Βραζιλία έμοιαζε με ομάδα που είχε σχεδόν… ανηκέστως χάσει τον αγωνιστικό της προσανατολισμό, χωρίς ταυτότητα και με ταλέντο που φαινόταν να φθίνει όλο και περισσότερο. Μετατρεπόταν, με έναν αργό βασανιστικό τρόπο, στον ακριβή καθρέφτη ενός ολοένα υποβαθμισμένου πρωταθλήματος, με μύρια όσα οργανωτικά και οικονομικά προβλήματα, βυθισμένου στη διαφθορά και την αναξιοπιστία.

Η αλλαγή όμως προπονητή, μετά το φιάσκο Ντούγκα στη δεύτερη θητεία του στον πάγκο της εθνικής, έμελλε να ανατρέψει θεαματικά τον ρουν της ιστορίας.

Η σελεσάο του Τίτε μοιάζει να εμπνέει ξανά, και να το επιβεβαιώνει όλο και πιο πειστικά με την πάροδο του χρόνου, το δέος του παρελθόντος, σ’ έναν άψογο συνδυασμό της παλιάς βραζιλιάνικης βιρτουοζιτέ με τον τακτικό πραγματισμό της σύγχρονης ποδοσφαιρικής αβανγκάρντ.

Το κυριότερο, ο Νεϊμάρ μοιάζει πλέον απελευθερωμένος από το... μεσσιανικό άγχος με το οποίο τον φόρτωσε ο μεταμουντιαλικός βραζιλιάνικος συμπλεγματισμός και πλαισιωμένος από περίπου ίσης λάμψης αστέρια, όπως ο Κουτίνιο, ο Τζέσους κ.ά., φαίνεται ικανός να καταστεί ο ώριμος ηγέτης που θα μπορέσει να οδηγήσει ξανά τα καναρίνια στην κορυφή.

Ήδη, η Βραζιλία, παίζοντας ένα γοητευτικό ποδόσφαιρο «πραγματιστικής σάμπας», έχει εξασφαλίσει με άνεση, και πρώτη, την πρόκριση για το επερχόμενο Μουντιάλ, κάνοντας μάλιστα επίδειξη δύναμης επί των δύο άλλων υπερδυνάμεων της Λατινικής Αμερικής, Αργεντινής και Ουρουγουάης.

Ειδικά, η προχθεσινή εκθαμβωτική παρέλαση, με χοράρχη τον Νεϊμάρ, από το Σεντενάριο, ήταν ένα αδιαμφισβήτητο μήνυμα προς όλους. Ότι η πιο αγαπημένη ομάδα του παγκόσμιου ποδοσφαίρου επέστρεψε για τα καλά, και δείχνει να μπορεί, του χρόνου στα γήπεδα της Ρωσίας, να ξανακαθίσει στον θρόνο της.

Μιχάλης Παπαδόπουλος