Τελικά, ήταν έπος, ή μια νύχτα που θα τη θυμόμαστε και για πολλούς άλλους λόγους;

Η Μπάρτσα έκανε το θαύμα, βρίσκοντας τρόπο να ανατρέψει το δυσθεώρητο 4-0 του Παρισιού, σε μια βραδιά που… ζάλισε ολόκληρο τον ποδοσφαιρικό κόσμο.

Απέναντι σε μια Παρί που μέχρι την παταγώδη κατακρήμνιση του Καμπ Νόου έμοιαζε έτοιμη και ικανή να φτάσει έως και τον τελικό, οι «μπλαουγκράνα» κατάφεραν να κάνουν εκείνο που θεωρείτο ποδοσφαιρικά αδύνατο μέχρι την περασμένη Τετάρτη: Να επιστρέψουν από τον… τάφο του 4-0, πετυχαίνοντας, μάλιστα, τρία γκολ στα τελευταία έξι λεπτά του αγώνα!

Στο μεταξύ, οι Παριζιάνοι είχαν να επιδείξουν, μέσα στην ασύγγνωστη παθητική συμπεριφορά τους στο συντριπτικό μέρος του παιχνιδιού, τρία τετ-α-τετ, όπου θα μπορούσαν να κλειδαμπαρώσουν την πρόκριση, αλλά και ένα εφιαλτικό μπλακ-άουτ στο τέλος, που τους στοίχισε μια διαφαινόμενη βέβαιη πρόκριση.

Ωστόσο, δεν ήταν μόνον η θέληση, η πίστη και η καρδιά των Καταλανών, ούτε η… ηλιθιότητα, η αφέλεια και η ψυχική… έκλειψη των Γάλλων που συνέθεσαν το ανεπανάληπτο έπος της Βαρκελώνης. Αυτό, είχε ακόμη έναν μεγάλο πρωταγωνιστή, ο ρόλος του οποίου «εξαφανίστηκε», όπως γίνεται συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις, μέσα στον εκκωφαντικό πάταγο της διατράνωσης του ποδοσφαιρικού μεγαλείου, που έπνιξε τα πάντα το βράδυ της Τετάρτης. Τον διαιτητή του αγώνα, οι αποφάσεις του οποίου «έδειξαν» τον νικητή και τον ηττημένο, ασχέτως αν η Παρί τον μόνο που μπορεί να μέμφεται για τον αποκλεισμό είναι τον εαυτό της.

Γιατί τα δύο πέναλτι της Μπάρτσα μόνο πέναλτι δεν ήταν, ενώ ο κύριος με τα γκρι αρνήθηκε άλλα δύο ολοκάθαρα στους Παριζιάνους. Αυτές, ωστόσο, οι καταλυτικές αποφάσεις, εξαφανίστηκαν μέσα στους παιάνες του θριάμβου. Και είμαι βέβαιος, πως άλλα δυο τέτοια να έδινε στους «μπλαουγκράνα», πάλι θα διαγράφονταν μπροστά στο δέος του μεγαλείου: της ανάγκης μας να δοξάζουμε, υποχείριοι της δύναμης που μας σπρώχνει προς το ανυπέρβλητο…

Μιχάλης Παπαδόπουλος