Οι πλείστες ομάδες που έχουν σαν κύριο χρώμα τους το πράσινο και που κάποτε μεγαλουργούσαν, βρίσκονται σε περίοδο πτώσης ή και κρίσης

Πρακτικά, το πράσινο χρώμα είναι από τα λιγότερο συνηθισμένα στις ομάδες ανά την Ευρώπη (σε σύγκριση με το κόκκινο, το μπλε κτλ). Υπήρχε μία εποχή, ειδικά στη δεκαετία του ΄70, όπου οι λίγες πράσινες ομάδες ήταν πρωταγωνίστριες και κυρίαρχες. Οι πλείστες από αυτές βρίσκονται, με την πάροδο του χρόνου, σε πτωτική τάση.

Υπάρχουν, καταρχάς, τα δύο παραδείγματα με τον Παναθηναϊκό και την Ομόνοια, που τα τελευταία χρόνια δεν μπορούν να σηκώσουν κούπες και σαφώς οι πορείες τους διαφέρουν κατά παρασάγκας από προηγούμενες δεκαετίες. Υπάρχουν όμως και άλλες. Ορισμένες που διήνυσαν εποχές απόλυτης ισχύος, άλλες που πέρασαν περιόδους μεγάλης επιτυχίας και που σήμερα δεν πρωταγωνιστούν ή κατακτούν σποραδικά κάποιο τρόπαιο.

Ραπίντ Βιέννης. Κλασική πράσινη ομάδα με 32 πρωταθλήματα (πολυνίκης), αλλά φέτος κλείνει δεκαετία μακριά από την κορυφή και μετρά μόνο 3 κατακτήσεις την τελευταία εικοσαετία. Την ίδια στιγμή κατέκτησε το τελευταίο (από τα 14) κύπελλό της πριν από 22 χρόνια. Όσο η υπόθεση τίτλος στην Αυστρία ήταν ανάμεσα σ' αυτήν και την Αούστρια τα πήγαινε μια χαρά. Από την ώρα που ξεπετάχτηκε κάποια στιγμή η Στουρμ Γκρατς και κυρίως μετά την εμφάνιση των ομάδων του Σάλτσμπουργκ (η ομώνυμη ομάδα και μετά η Ρεντ Μπουλ), η Ραπίντ πέρασε σε 2η μοίρα.

Όταν λέγαμε γαλλικό ποδόσφαιρο τη δεκαετία του ΄70 και αρχές του ΄80, εννοούσαμε Σεντ Ετιέν. Πήρε 9 πρωταθλήματα σε διάστημα 15 ετών και, μέχρι σήμερα, είναι η μόνη γαλλική ομάδα με διψήφιο αριθμό πρωταθλημάτων. Είχε στις τάξεις της τους κορυφαίους Γάλλους παίκτες, όπως ο Μπερετά, τα αδέλφια Ρεβελί, ο Ζαμβιόν, ο Ροστό και φυσικά ο Πλατινί. Το 1981 πήρε το 10ο, στη συνέχεια μπλέχτηκε σε ένα σοβαρό οικονομικό σκάνδαλο και, από τότε, δεν συνήλθε. Πέρασε και από τη 2η κατηγορία σε μερικές περιπτώσεις. Σταθεροποιήθηκε στην τρέχουσα δεκαετία. Κάνει κάποιες καλές πορείες τα τελευταία χρόνια στο πρωτάθλημα, βγαίνει Ευρώπη, αλλά μέχρις εκεί.

Πέντε πρωταθλήματα και μία ομάδα που την απολάμβανες. Η Γκλάντμπαχ της δεκαετίας του ΄70, τα έβαζε στα ίσα και συνήθως υπερτερούσε της Μπάγερν. Αλλά πάνε 40 χρόνια από τότε που σήκωσε το τελευταίο της πρωτάθλημα (και 21 από το τελευταίο κύπελλο). Σε 4 δεκαετίες τράβηξε πολλά, έγινε κάποια στιγμή ασανσέρ μεταξύ 1ης και 2ης κατηγορίας. Είχε εποχές με εκλάμψεις (όπως την τελευταία τριετία), αλλά τίποτα παραπάνω. Πιθανόν κάποιος να πει ότι η Γκλάντμπαχ δεν είναι κλασικά 2η ομάδα και πως σήμερα δεν έχει πράσινο στις εμφανίσεις της. Όμως σχεδόν σε όλη την ιστορία της, η στολή της ήταν λευκή με πράσινο (όπως και σε άλλες ομάδες) και η 2η έχει ως βασικό χρώμα το πράσινο.

Η Βέρντερ Βρέμης δεν έχει φυσικά την αίγλη των περισσοτέρων ομάδων του ρεπορτάζ, αλλά από τα μέσα της δεκαετίας του ΄80 έγινε και έμεινε μία ομάδα 1ης γραμμής. Πήρε πρωταθλήματα (3), διεκδίκησε μέχρι τέλους άλλα 7, κατέκτησε πέντε κύπελλα, σήκωσε το Κύπελλο Κυπελλούχων, έκανε αξιόλογες παρουσίες στο Τσάμπιονς Λιγκ. Έχει όμως χρόνια να πάρει τίτλο και την τελευταία πενταετία έχει γίνει, από ομάδα της 1ης γραμμής, ένα συγκρότημα μετρίων δυνατοτήτων, που πασκίζει να κρατηθεί στην 1η κατηγορία.

Κλασική πράσινη ομάδα είναι η Φερεντσβάρος στην Ουγγαρία. Το περσινό νταμπλ έβαλε τέλος σε μία πολυετή περίοδο αποτυχιών και σοβαρών οικονομικών προβλημάτων και η όλη της πορεία τη χρονιά 2015-16 ήταν σημάδι για την απαρχή μίας νέας κυριαρχίας. Αλλά αυτήν τη στιγμή είναι 4η και πολύ δύσκολα θα κάνει... μπακ-του-μπακ.

Η Σπόρτινγκ Λισαβόνας έχει μερικές έντονες ευρωπαϊκές παρουσίες τα τελευταία χρόνια και ένα καταπληκτικό φυτώριο παικτών, αλλά πρακτικά δεν έχει καταφέρει να επιστρέψει στις μέρες της δόξας. Μέχρι το 1982 ήταν η 2η σε κατακτήσεις πρωταθλημάτων, ο κύριος ανταγωνιστής της Μπενφίκα. Τα τελευταία 35 χρόνια έχει πάρει, λοιπόν, μόνο δύο πρωταθλήματα (από τα 18 συνολικά που κατέκτησε) και σίγουρα είναι σε 3η μοίρα, στη σκιά της Πόρτο και της Μπενφίκα.

Η Μακάμπι Χάιφα έγινε 1η δύναμη στο Ισραήλ την προηγούμενη δεκαετία, αλλά σταδιακά αυτή η υπεροχή της σβήνει. Έχει έξι χρόνια να πάρει πρωτάθλημα και η κατάκτηση του κυπέλλου την περσινή χρονιά δεν αλλάζει τη φθίνουσα πορεία της.

Παραδείγματα υπάρχουν και σε μικρά πρωταθλήματα. Η μαλτέζικη Φλωριάνα κατέκτησε το τελευταίο από τα 25 πρωταθλήματα το 1993. Στις δύο χώρες με έντονο πράσινο, τις δύο Ιρλανδίες, κάτι πάλι δεν πάει καλά. Στη Βόρεια πλευρά η κλασική πράσινη ομάδα, η Γκλέντοραντ, είναι χωρίς τίτλο πρωταθλήματος από το 2009, απέναντι η Σάμροκ από το 2011. Και ας είχε μία καλή πορεία στο Γιουρόπα Λιγκ.

Ανάποδα

Την ίδια ώρα που οι πλείστες πράσινες ομάδες ζορίζονται, υπάρχει μία που ξεπετάχτηκε τα τελευταία χρόνια και τα πάει θαύμα. Ο λόγος για τη βουλγαρική Λουντογκόρετς. Θα σταθούμε και λίγο στη Ζάλγκιρις Λιθουανίας. Όλοι ανέμεναν, μετά την ανεξαρτησία της χώρας, να είναι η νο1 ομάδα. Πήρε αρχικά δύο πρωταθλήματα, αλλά στη συνέχεια καταποντίστηκε. Επανήλθε δριμύτερη και μετρά τέσσερεις συνεχόμενους τίτλους από το 2013 μέχρι πέρσι.

Οι εξαιρέσεις

H Σέλτικ και η Βίσλα είναι βασικά οι μοναδικές εξαιρέσεις. Η Σέλτικ ουσιαστικά δεν είχε περίοδο μεγάλης κρίσης, αλλά στη Σκοτία υπάρχει η ιδιάζουσα κατάσταση, όπου οι «Κέλτες» μαζί με τη Ρέιντζερς ήταν πολλά επίπεδα πάνω από τους άλλους (πλην της μικρής περιόδου που ξεπετάχτηκε η Αμπερτίν επί Φέργκιουσον). Ο καταποντισμός και η αποδυνάμωση της Ρέιντζερς έκανε πλέον τη Σέλτικ απόλυτη κυρίαρχο. Η διαφορά έγκειται στο ότι η Σέλτικ ήταν κάποτε θηρίο και στην Ευρώπη, σήμερα όμως έχει περιορισμένες δυνατότητες. Στην Πολωνία, η Λέγκια δεν είναι η 1η σε τίτλους ομάδα, αλλά είναι το ποδοσφαιρικό σήμα κατατεθέν της χώρας. Μάλιστα, η ομάδα της Βαρσοβίας διάγει την καλύτερή της ιστορικά περίοδο, αφού παρά την αίγλη της δεν είχε ανάλογες επιτυχίες πριν εισέλθουμε στον 21ο αιώνα.