Η ποδοσφαιρική αντιπαλότητα των Πόρτλαντ Τίμπερς και Σιάτλ Σάουντερς έχει αποκτήσει ξεχωριστό χαρακτήρα και ξεπέρασε τα συνηθισμένα για τις ΗΠΑ όρια

Σε πολλά αφιερώματα διεθνών Μέσων για τα μεγαλύτερα ντέρμπι του κόσμου, πάνω-κάτω η επιλογή είναι η αναμενόμενη και η τοποθέτηση ενός αγώνα 2-3 θέσεις πάνω-κάτω στην κατάταξη ή η διαφορά 1-2 παιχνιδιών που μένουν εκτός ή μπαίνουν στις σχετικές λίστες δεν προκαλεί εντύπωση. Εντούτοις, υπάρχει ένα τοπικό, περιφερειακό καλύτερα ντέρμπι, που η επιλογή του αφήνει εκ πρώτης όψεως ερωτηματικά και στη συνέχεια ενδιαφέρον. Ποδοσφαιρικό ντέρμπι και μάλιστα μεγάλο στις ΗΠΑ.

Εκεί όπου παρά τις προσπάθειες από τη δεκαετία του 70 (με την κάθοδο μεγάλων παικτών, έστω και σε προχωρημένη ηλικία όπως ο Πελέ, ο Μπεστ, ο Μπεκενμπάουερ, ο Κρόιφ), το ποδόσφαιρο μέχρι και τα 1990 ήταν σχεδόν «περίεργο» για τους Αμερικανούς. Η πρόκριση της Εθνικής στο Μουντιάλ της Ιταλίας και φυσικά η ανάληψη και διοργάνωση του Μουντιάλ 1994, ήταν το έναυσμα για να ξεκινήσει πραγματικά η καλλιέργεια και ανάπτυξη του αθλήματος. Αφήστε τα πρακτικά που αφορούσαν το μάρκετινγκ, τη δημιουργία ακαδημιών, την εισδοχή του αθλήματος στα σχολεία και στα κολέγια.

Οι Αμερικανοί πέρασαν την ιδέα αξιοποιώντας ακόμη και το Χόλιγουντ, αφού δεν είναι λίγες οι ταινίες όπου οι τινέιτζερς πρωταγωνιστές ή τα πιτσιρίκια των σταρ της ταινίας κλοτσούσαν την μπάλα του Σόκερ αντί του αμερικανικού φουτμπόλ και του μπάσκετ. Πολλά τα παραδείγματα. Με όλους τους τρόπους και με μεθοδικότητα, στις ΗΠΑ έδωσαν ώθηση και έδωσαν στο ποδόσφαιρο μία αξιόλογη θέση στον αθλητισμό της χώρας. Η Εθνική έχει επιτυχίες, αρκετοί καλοί παίκτες έκαναν καριέρα στην Ευρώπη, το πρωτάθλημα (MLS) έχει πολύ καλό επίπεδο και κυρίως αρκετά υψηλή προσέλευση θεατών.

Την ίδια στιγμή στις ΗΠΑ, παρά την τεράστια εγκληματικότητα στην κοινωνία, υπάρχει μία αξιοθαύμαστη κουλτούρα σε όλα τα αθλήματα. Σίγουρα οι οπαδοί των Λέικερς, για να φέρουμε ένα παράδειγμα, δεν θα υποδέχονταν ποτέ με χειροκροτήματα την ομάδα των Σέλτικς. Αλλά πέρα από τη φωνή, τα κλισέ συνθήματα και τη βαβούρα, η εκδήλωση κάποιας αντιαθλητικής συμπεριφοράς προς τον αντίπαλο είναι σπανιότατο φαινόμενο. Είτε στο μπάσκετ, είτε στο μπέιζμπολ, είτε στο αμερικανικό φουτμπόλ.

Εντούτοις, το ποδόσφαιρο και η άνοδός του έφερε και την εξαίρεση, αφού σε δύο πόλεις οι φίλαθλοι γίνονται πλέον οπαδοί και οι απέναντι εχθροί. Προκαλεί λοιπόν απορία πώς ο αγώνας ανάμεσα στους Πόρτλαντ Τίμπερ και στους Σιατλ Σάουντερς συγκαταλέγεται ανάμεσα στις 50 σπουδαιότερες αντιπαλότητες στην υφήλιο.

«Γείτονες αντίπαλοι»

Διακόσια πενήντα χιλιόμετρα χωρίζουν τις δύο πόλεις, ψίχουλα για τα δεδομένα της Αμερικής. Από το 1975, άρχισαν οι μεταξύ τους αναμετρήσεις στο ποδόσφαιρο στα τοπικά (της Περιφέρειας) πρωταθλήματα. Στην πορεία οι δύο ομάδες πέρασαν από περιόδους αφάνειας, μέχρι και παύση των δραστηριοτήτων τους. Για μερικά χρόνια τις δύο πόλεις εκπροσωπούσαν η Πόρτλαντ FC και η Σιάτλ Στορμ. Οι Τίμπερς επανήλθαν στα 2001, οι Σάουντερς λίγο προηγουμένως. Και στις δύο πόλεις υπήρχε ανέκαθεν καλή ποδοσφαιρική πληθυσμιακή βάση, αλλά όχι και η τάση για αντιπαλότητα στο άθλημα.

Όμως, υπήρχε το χόκι που έφερνε από τη δεκαετία του 60 αντιπάθειες και φυσικά το μπάσκετ και οι μάχες Σόνικς-Τρέιλμπλέιζερς. Κάπου, λογικά, η αντιπαλότητες αυτές άγγιξαν και το ποδόσφαιρο. Το 2008, οι Σόνικς μετακόμισαν στην Οκλαχόμα, την ίδια εποχή η Σάουντερς εξασφάλισαν άδεια να αγωνιστούν στο ΜLS. Οπότε Πόρτλαντ και Σιάτλ είχαν πλέον σαν κύριο πόλο αντιπαλότητας το ποδόσφαιρο.

Οι οπαδοί

Τη δεκαετία του 2000, εμφανίστηκαν και τα οργανωμένα σύνολα οπαδών. Το 2001, οκτώ φίλοι των Πόρτλαντ Τίμπερς αποφάσισαν να ιδρύσουν τους Τίμπερς Άρμι (τη στρατιά). Με τα χρόνια ο αριθμός των μελών αυξήθηκε κατακόρυφα, σε τέτοιο βαθμό που δημιουργήθηκαν και υποομάδες οργανωμένων. Το 2005 ομάδα φιλάθλων της Σιάτλ Στορμ που είχε διαλυθεί, αποφάσισαν να ιδρύσουν τους Έμεραλντ Σίτι Σαπόρτερς (το Σιάτλ θεωρείται η πόλη των Ναυάρχων) και να υποστηρίξουν τους Σάουντερς, οι οποίοι αγωνιζόντουσαν στο 2ο τη τάξει πρωτάθλημα των ΗΠΑ.

Όταν η ομάδα μπήκε στο MLS, τα μέλη των Έμεραλντ αυξήθηκαν κατακόρυφα. Τραγούδια (όχι μόνο ποδοσφαιρικά), χορογραφίες, πανό είναι το κοινό σημείο αναφορά στις εκδηλώσεις τους στην εξέδρα. Αλλά, την ατμόσφαιρα δεν τη φτιάχνουν μόνο οι οργανωμένοι. Γενικά το κοινό και στα δύο γήπεδα είναι πολύ εκδηλωτικό, πολύ διαφορετικό από τα στάνταρ των ΗΠΑ. Η ένταση αρχίζει πριν τον αγώνα. Όταν καταφτάνουν τα λεωφορεία με τους οπαδούς των φιλοξενουμένων και στα δύο γήπεδα, η υποδοχή είναι εχθρική. Σε ηχητικό επίπεδο, αλλά υπάρχουν και οι εξαιρέσεις.

Πριν εφτά χρόνια, τρεις οπαδοί των Τίμπερς επιτέθηκαν σε οπαδό των Σάουντερς. Τον κτύπησαν και τον έπνιξαν με το κασκόλ του, αλλά η επέμβαση άλλων οπαδών απέτρεψε τα χειρότερα. Το πολύ σημαντικό είναι η προσέλευση. Τέσσερα από τα εφτά ματς σε αριθμό προσέλευσης φιλάθλων στην ιστορία του ΜLS, ήταν ανάμεσα στις δύο ομάδες. Αξίζει να αναφέρουμε ότι η ομάδα του Σιάτλ είχε πέρσι πάνω από 50 χιλιάδες μέσο όρο στα εντός έδρας παιχνίδια της. Όλα όσα γράφυμε ίσως να μη δίνουν την ακριβή εικόνα της ημέρας του ντέρμπι, αλλά κρατάμε τις δηλώσεις του Άγγλου πρώην τεχνικού των Σάουντερς, του Τομ Χίντον:

«Πρέπει να είσαι στο γήπεδο για να καταλάβεις. Το ντέρμπι έχει μεγάλη ένταση και δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τα παιχνίδια-ντέρμπι της Πρέμιερ Λιγκ». Μοναδικό τους κοινό σημείο, πέρα από την αντιπάθεια, το πράσινο χρώμα. Η αντιπαλότητα έχει πολλές φορές λάβει και άλλες διαστάσεις. Ο Δήμαρχος του Πόρτλαντ και το Συμβούλιο φορούσαν για μία εβδομάδα κασκόλ των Σάουντερς, αφού είχε χάσει στοίχημα με τον ομόλογο του Σιάτλ.

Τα αποτελέσματα

Σε επαγγελματικό επίπεδο από το 2008, οι δύο ομάδες αναμετρήθηκαν 26 φορές. Η ομάδα του Σιάτλ πανηγύρισε 12 νίκες, η του Πόρτλαντ κέρδισε 9 φορές. Μόλις 5 οι ισοπαλίες. Πιο μεγάλη νίκη το 4-1 των Τίμπερς πρόπερσι τον Ιούνιο. Τα παραπάνω γκολ σε έναν αγώνα ήταν εννέα στη νίκη των Σάουντερς στην παράταση για το κύπελλο το 2010. Μία φορά οι δύο ομάδες βρέθηκαν αντίπαλες στα πλέι-οφ του πρωταθλήματος, με τους Τίμπερς να επικρατούν και να περνούν στην επόμενη φάση. Οι Σάουντερς κατέκτησαν το πρώτο τους πρωτάθλημα το 2016. Ένα χρόνο πριν, σήκωσαν την κούπα οι Τίμπερς.