Ακόμα και αν είσαι μια «μηχανή» παντός καιρού, με αγωνιστική θέληση που συντρίβει κάθε εμπόδιο - ακόμα και τους περιορισμούς της ηλικίας -, έστω κι αν λέγεσαι Φρανκ Λάμπαρντ, κάποτε έρχεται το τέλος.
Ο μεγάλος χαφ της Γουέστ Χαμ, της Τσέλσι και της Εθνικής Αγγλίας αποφάσισε πριν από λίγες ημέρες να βάλει τέλος στη σπουδαία και πλούσια, σε ατομικές και συλλογικές επιτυχίες, καριέρα του, κλείνοντας το κεφάλαιο μιας ολόκληρης εποχής για το αγγλικό ποδόσφαιρο.
Μια απόφαση που ήρθε λίγο καιρό μετά την απόσυρση του έτερου Άγγλου εμβληματικού χαφ της περασμένης δεκαετίας, Στίβεν Τζέραρντ.
Μαζί, οι δύο τους (αν εξαιρέσουμε τον μερικά χρόνια γηραιότερο Πολ Σκόουλς) συνέθεσαν το πιο πλήρες all around πακέτο ενδιάμεσων που εμφανίστηκε στο αγγλικό ποδόσφαιρο στη μετά Γκασγκόιν εποχή, δημιουργώντας βάσιμες προσδοκίες πως θα μπορούσαν να οδηγήσουν ξανά τα «τρία λιοντάρια» στον δρόμο των επιτυχιών.
Αυτό, βεβαίως, δεν έγινε, και η ευθύνη δεν είναι δική τους, ωστόσο αντιπροσωπεύουν για την Τσέλσι και τη Λίβερπουλ τη βασική κινητήρια δύναμη προσφοράς και έμπνευσης, κερδίζοντας δικαιωματικά την πιο περίλαμπρη θέση στο Πάνθεον της σύγχρονης ιστορίας τους.
Το ερώτημα δε ποιος από τους δύο είναι ο καλύτερος, αλλά και αν, όντως, μπορούσαν να συνυπάρξουν στην τριάδα των χαφ της Εθνικής Αγγλίας, μοιάζει… αιώνιο και αναπάντητο.
Όμως, ο αγωνιστικός καθρέφτης έδειξε πως σπάνια η ποδοσφαιρική εποχή μας είδε να συνυπάρχουν δύο τόσο πλήρεις και ταλαντούχοι ποδοσφαιριστές στην ίδια περίπου θέση, με ανάλογη άμιλλα ταλέντου, αφοσίωσης και πάθους.
Ο Φράνκι κρέμασε τα… χρυσά ποδοσφαιρικά παπούτσια του κατακτώντας, με την Τσέλσι, 3 πρωταθλήματα, 4 κύπελλα, 3 Λιγκ Καπ, ένα Τσάμπιονς Λιγκ και ένα Γιουρόπα Λιγκ, έχοντας γίνει ο πρώτος σκόρερ της ιστορίας της και ο κορυφαίος κεντρώος ποδοσφαιριστής στο σκοράρισμα στην Πρέμιερ Λιγκ. Ανήκει επίσης στο μικρό κλαμπ των ποδοσφαιριστών που φόρεσαν πάνω από 100 φορές τη φανέλα με το εθνόσημο. Ίσως, λοιπόν, και να φεύγει, ως ο μεγαλύτερος «μπλε» της ιστορίας…
Μιχάλης Παπαδόπουλος
