Για 100 και πλέον χρόνια, το ντέρμπι Κορίνθιανς - Παλμέιρας κυριαρχεί στη μεγαλούπολη της Βραζιλίας

Στην πολιτεία του Σάο Πάολο υπάρχουν τέσσερεις τεράστιες ομάδες της Βραζιλίας. Η Σάντος που απέκτησε θρυλικό στάτους σαν η ομάδα του Πελέ, η ομώνυμη Σάο Πάολο, η Κορίνθιανς και η Παλμέιρας. Συνεπώς, υπάρχει ένας συνδυασμός από έξι μεγάλα πολιτειακά ντέρμπι, αλλά ένα είναι αυτό που ξεχωρίζει. Θα το βρείτε σε περίοπτη θέση, σε όλα τα μεγάλα αφιερώματα διεθνών μέσων, που ασχολήθηκαν με τις κορυφαίες τοπικές και μη αντιπαλότητες στο ποδόσφαιρο. Το Paulista Derby ανάμεσα στην Κορίνθιανς και την Παλμέιρας είναι ασύγκριτο στην πολιτεία του Σάο Πάολο και ανταγωνίζεται στα ίσα σε σημασία το μεγάλο ντέρμπι του Ρίο, ανάμεσα σε Φλαμέγκο και Φλουμινένσε.

Στα 1917

Τέλη του 19ου και αρχές του περασμένου αιώνα, όπως στις πλείστες χώρες της Νοτίου Αμερικής, έτσι και στη Βραζιλία, κυρίως οι Βρετανοί και Ευρωπαίοι εργαζόμενοι (ήταν πάρα πολλοί), άρχισαν να... καλλιεργούν το ποδόσφαιρο. Που άμεσα βρήκε αποδοχή σε όλα τα επίπεδα του πληθυσμού. Οι Ευρωπαίοι, αλλά και η ντόπια ελίτ, δημιούργησαν ομάδες, άρχισαν μάλιστα και τη διεξαγωγή πρωταθλήματος. Με ομάδες όπως η Μακένζι και η Σκοτς Γουόντερερς για τους Βρετανούς, η Γκερμάνια (από Γερμανούς) και η Λουζιτάνο για τους Πορτογάλους που έμειναν από τα χρόνια της αποικιοκρατίας.

Η ισπανική κοινότητα ήθελε τη δική της ομάδα. Και το 1910 εργάτες του σιδηρόδρομου ίδρυσαν την Κορίνθιανς. Αποφάσισαν το όνομα από τη συνώνυμη αγγλική ομάδα που έκανε περιοδεία στη Βραζιλία εκείνη την εποχή. Η Κορίνθιανς έτυχε μεγάλης αποδοχής και ήταν τέτοια που, μόλις έπειτα από τρία χρόνια, η Επιτροπή που διοργάνωνε το τοπικό πρωτάθλημα την αποδέχτηκε σαν το 6ο μέλος.

Την ίδια ώρα και η πολυπληθής ιταλική κοινότητα ήθελε τη δική της ομάδα. Στα τέλη του 1913 άρχισαν οι διεργασίες και στα 1917 ιδρύθηκε η Παλέστρα Ιτάλια (μετέπειτα, στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, με εντολές της κυβέρνησης, άλλαξε όνομα και έγινε Παλμέιρας, για να μη θυμίζει τίποτα από Ιταλία). Στα 1917, ακριβώς πριν από 100 χρόνια, έγινε το πρώτο παιχνίδι ανάμεσα στις δύο ομάδες και η Παλέστρα θριάμβευσε με 3-0. Από εκείνη την ημέρα άρχισε η ισπανο-ιταλική κόντρα. Αυτή είναι η ρίζα της αντιπαλότητας και κάθε παιχνίδι έχει μεγάλη σημασία από άποψη πρεστίζ.

Σταδιακά και ειδικά μετά το 1930, η πόλη του Σάο Πάολο έζησε μία τεράστια πληθυσμιακή έκρηξη, με αμέτρητους Βραζιλιάνους εργάτες να μετακομίζουν. Συνεπώς, άλλαξε σταδιακά και η σύνθεση των οπαδών των ομάδων, που πλέον εκπροσωπούσαν την εργατική τάξη και γενικά τη φτωχολογιά. Αυτό ελάχιστα άλλαξε μέχρι σήμερα. Οι μετρήσεις θέλουν το 40% των οπαδών στο Σάο Πάολο να υποστηρίζουν την Κορίνθιανς και το 25% την Παλμέιρας. Η Σάντος είναι μακράν 3η με 13%. Στο «πακέτο» μπήκε φυσικά και η μάχη των τίτλων με τις δύο ομάδες, ειδικά μέχρι την άνοδο και κυριαρχία της Σάντος στη δεκαετία του ΄60, να κυριαρχούν στο πρωτάθλημα της πολιτείας του Ρίο.

Από πλευράς τίτλων άλλο τίποτα. Σαράντα πέντε η Κορίνθιανς, σαράντα τρεις η Παλμέιρας. Η Κορίνθιανς έχει την υπεροχή με 27 έναντι 22 πρωταθλημάτων στο πρωτάθλημα του Ρίο, η Παλμέιρας υπερέχει με 9 έναντι 6 στο πρωτάθλημα Βραζιλίας. Αμφότερες κέρδισαν από ένα κύπελλο Λιμπερταδόρες (το αντίστοιχο Τσάμπιονς Λιγκ στη Νότιο Αμερική). Η Κορίνθιανς έχει όμως κατακτήσει δύο φορές το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Συλλόγων.

Θέμα τιμής

Ουσιαστικά η «τιμή» είναι πάντα το ζητούμενο, το σημείο αναφοράς στο ντέρμπι. Μέχρι και σήμερα, ακόμη και όταν από βαθμολογικής άποψης δεν υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον. Στα πιο παλιά χρόνια, πριν ο κάθε καλός Βραζιλιάνος πάρει άμεσα τον δρόμο για την Ευρώπη, τα ντέρμπι ήταν φυσικά ακόμη σπουδαιότερα, αφού οι ομάδες είχαν και τα σταθερά τους είδωλα. Μία όμως είναι η περίπτωση που άφησε εποχή. Ο Ρομπέρτο Ριβελίνο ήταν για πολλά χρόνια το νο2 στη χώρα μετά τον Πελέ. Ιταλικής καταγωγής, πήγε μικρός για δοκιμαστικά στη Παλμέιρας, κόπηκε και στη συνέχεια (στα 17 του το 1963) κατέληξε στην Κορίνθιανς, κι απέκτησε μυθικό στάτους.

Μία ήττα σε ένα άκρως σημαντικό ματς της Κορίνθιανς από την Παλμέιρας το 1974 ανάγκασε τον Ριβελίνο να αποχωρήσει. Οι οπαδοί τον θεώρησαν υπαίτιο, τον έβγαλαν μέχρι και πουλημένο. Σκέφτηκε να σταματήσει την μπάλα, τελικά επέλεξε να πάει στη Φλουμινένσε. Στα 11 αυτά χρόνια οι φίλοι της Παλμέιρας θεωρούσαν τον Ριβελίνο «προδότη» και ας μην έφταιγε για το ότι δεν φόρεσε ποτέ τη φανέλα της ομάδας. Πριν μερικά χρόνια, πάλι ένας παίκτης έκανε τη διαδρομή Παλμέιρας - Κορίνθιανς, αφού η 1η ουσιαστικά τον έδιωξε.

Ο Νέτο διάλεξε να μείνει στο Σάο Πάολο και να πάει στη μισητή αντίπαλο. Έτυχε ψυχρής υποδοχής όχι μόνο από τους οπαδούς αλλά και από τους νέους συμπαίκτες του! Οι μεν ανέκαθεν δεν γουστάρουν τους δε. Την επόμενη χρονιά, ο Νέτο που λέτε έκανε φοβερά πράγματα, σκόραρε κατά βούληση και έγινε ήρωας για τους οπαδούς της Κόρινθιανς και κόκκινο πανί γι' αυτούς της Παλμέιρας.

Ακόμη και όταν σταμάτησε να αγωνίζεται, κυκλοφορούσε με σωματοφύλακες. Στα 1994 έμεινε στην ιστορία η 15λεπτη διακοπή, αφού οι παίκτες πλακώθηκαν στον χώρο του κέντρου. «Ο,τι και να κάνεις στη χρονιά, τα δύο ντέρμπι κρίνουν την καριέρα σου. Αν παίξεις καλά, θα είσαι ήρωας. Αν όχι, τελείωσες. Όποιος αντέξει σε ντέρμπι Παουλίστα μπορεί να αντέξει σε όλα τα παιχνίδια στο κόσμο», δήλωσε πριν από μερικά χρόνια ο τερματοφύλακας της Παλμέιρας Μάρκος.

Καρναβαλίστικος καυγάς

Σε επίπεδο οπαδών, η πόλη μπαίνει κυριολεκτικά σε συναγερμό την ημέρα του ματς. Στις περισσότερες περιπτώσεις η αστυνόμευση ξεπερνά τους 2000 ένστολους, αφήστε τους πολλούς μυστικούς αστυνομικούς. Τα επεισόδια είναι σύνηθες φαινόμενο. Όμως, δεν χρειάζεται ματς για να εμπλακούν σε καυγά τα «Πιστά Γεράκια» της Κορίνθιανς και τα «Πράσινα Φαντάσματα» της Παλμέιρας, οι πιο φανατικοί των δύο ομάδων. Το 2003, πλακώθηκαν άγρια την ώρα της μεγάλης καρναβαλίστικης παρέλασης (παρελαύνουν κατά παράδοση και οι δύο σύνδεσμοι). Απολογισμός δύο νεκροί, έξι σοβαρά τραυματίες και δεκάδες άλλοι που χρειάστηκε να μεταφερθούν στο νοσοκομείο.

ΚΟΡΙΝΘΙΑΝΣ VS ΠΑΛΜΕΪΡΑΣ

ΑΓΩΝΕΣ 289
ΚΟΡΙΝΘΙΑΝΣ 96
ΠΑΛΜΕΪΡΑΣ 107
ΙΣΟΠΑΛΙΕΣ 86