Κάθε φορά που έρχεται η ώρα να απονεμηθεί η Χρυσή Μπάλα, αρχίζουν τα βιολιά της… μεταφυσικής, πλέον, διελκυστίνδας, ποιος είναι ο καλύτερος: Ο Μέσι ή ο Ρονάλντο.

Και, επιπλέον, από πλευράς μπλαουγκράνα, υπάρχει πάντοτε έτοιμη η αντίδραση, όταν το βραβείο πάει στο «αντίπαλο δέος» και όχι στον σουπερστάρ του Καμπ Νόου, σχεδόν κατά κανόνα από τον πάλαι ποτέ αρχηγό Τσάβι Ερνάντεζ - όπου κι αν βρίσκεται, είτε στη Βαρκελώνη είτε κάπου στα... Ενωμένα Αραβικά Εμιράτα: «Όλοι γνωρίζουν ότι ο Μέσι είναι ο καλύτερος όλων, σε αυτόν έπρεπε να πάει η Χρυσή Μπάλα και όχι στον Ρονάλντο».

Εκείνο, ωστόσο, που θα έπρεπε μάλλον να κάνει η θρυλική σημαία της Μπάρσα, από το να κατηγορεί τους ιθύνοντες του θεσμού κάθε φορά που το βραβείο πάει στα χέρια του Πορτογάλου, είναι να τους εγκαλεί γιατί, εδώ και δέκα χρόνια, η Χρυσή Μπάλα έχει μπει… ενέχυρο στο ταμείο της δόξας των δύο μεγάλων σταρ του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.

Σαν να είναι οι μόνοι που παίζουν μπάλα, σαν να είναι οι μόνοι που την ξελογιάζουν, σαν να μην υπάρχουν άλλοι άξιοι να τιμηθούν με την υπέρτατη ατομική ποδοσφαιρική βράβευση της χρονιάς.

Μόνο τα δικά του… χιλιόμετρα να κοίταζε στα γήπεδα όλα αυτά τα χρόνια, θα μπορούσε να αναρωτηθεί για την έκπτωση ενός θεσμού, ο οποίος έχει μετατραπεί σ’ ένα επικοινωνιακό εξάρτημα στη μηχανή του ανταγωνισμού των δύο «μεγίστων» της εποχής μας.

Και θα έπρεπε να μην ξεχνά, ότι το βραβείο πάει όχι στον καλύτερο ποδοσφαιριστή του κόσμου γενικώς, αλλά σ’ εκείνον που μια συγκεκριμένη χρονιά ξεχώρισε για τα ατομικά -και όχι μόνον- κατορθώματά του.

Σ’ αυτήν τη λίστα, χωρούν πολλοί, με πρώτο και καλύτερο τον ίδιο, τον παρτενέρ του στην Μπάρσα Ινιέστα, και ποδοσφαιριστές όπως ο Ρομπέν, ο Σνάιντερ, κ.ά.

Γι’ αυτό, είναι προτιμότερο, η εμπάθεια να μιλάει λιγότερο, όταν εκείνο που μετράει είναι οι πραγματικές αξίες.

Μιχάλης Παπαδόπουλος