Η Γιουνάιτεντ δείχνει τα πρώτα σοβαρά σημάδια σταθερότητας, απέχει όμως πολύ από το επίπεδο προσδοκιών που έφερε η έλευση του Μουρίνιο

Οι τρεις συνεχόμενες νίκες, η εξασφάλιση της παρουσίας στην επόμενη φάση του Γιουρόπα Λιγκ και μία σταθερή βελτίωση στην απόδοση φέρνουν φυσιολογικά χαμόγελα στο Όλντ Τράφορντ. Ο Μουρίνιο διανύει μία περίοδο ηρεμίας και μεγαλύτερης αποδοχής, έχοντας περάσει μέσα από ένα μεγάλο διάστημα κριτικής και αμφισβήτησης. Όχι, βέβαια, αδικαιολόγητα. Οι απαιτήσεις από τον Πορτογάλο ήταν και είναι πολύ περισσότερες. Πολλοί θεωρούσαν πως η Γιουνάιτεντ θα διεκδικούσε τον τίτλο. Πως θα έπαιζε μπάλα σε υψηλά στάνταρ, σαφώς υψηλότερα από αυτά επί εποχής Φαν Χάαλ, που είναι το μέτρο σύγκρισης. Τίποτα, όμως, από όλα αυτά δεν έγινε. Αντίθετα, η Γιουνάιτεντ παλεύει πάλι να μείνει στην κούρσα για μία θέση στο Τσάμπιονς Λιγκ. Στατιστικά είναι στα ίδια επίπεδα με τις αμέσως προηγούμενες χρονιές.

Οπότε οι τρεις νίκες και η σταθερότητα του τελευταίου διαστήματος φαντάζουν απλώς σαν μία όαση. Έχουν όμως τη σημασία τους. Οι νίκες πανηγυρίστηκαν έντονα, ο Μουρίνιο μπήκε στο γήπεδο και πανηγύρισε έντονα το διπλό με την Κρίσταλ Πάλας. Έμοιαζε ανακουφισμένος. Έχει ακούσει και διαβάσει πολλά. Είπαμε, όχι αδικαιολόγητα. Για τα αποτελέσματα, τις εμφανίσεις, τη συμπεριφορά του. Οι συγκρίσεις με τον Κόντε, τον Γκουαρντιόλα, τον Κλοπ, ακόμη και τον Βενγκέρ ήταν σαφώς εναντίον του. Δεν είναι σε εύκολη θεση, δεν είναι εύκολο μέσα σε δύο χρόνια από πρώτο όνομα, να βλέπεις απόψεις ότι είσαι τελειωμένος, πεπαλαιωμένος. Ο Ζοσέ προσπαθεί ν' αλλάξει πράγματα. Υπάρχει γενικά μία ένδειξη ότι κάτι πάει να αλλάξει προς το καλύτερο. Αλλά έχει πολύ δρόμο ακόμη, γιατί ο ίδιος έκανε κατά γενική ομολογία ορισμένες λάθος εκτιμήσεις.

Το κακό (πρόσφατο) παρελθόν

Η Γιουνάιτεντ προερχόταν από τρεις κακές χρονιές. Το ηθικό έπεσε, η αίγλη άρχισε να σβήνει, η κουλτούρα του νικητή το ίδιο. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι, όμως, το έμψυχο υλικό, το ρόστερ. Όχι απαραίτητα σε επίπεδο μονάδων (υπάρχει φυσικά και εδώ θέμα), αλλά στη γενική δόμηση. Θα ήταν αδύνατη μία ολική μεταμόρφωση μέσα σε μερικούς μήνες. Κάποιος θα αντιπαραβάλει εδώ το παράδειγμα της Τσέλσι επί Κόντε. Η αλήθεια είναι, όμως, πως στη Τσέλσι υπήρχε καλή μαγιά και ο Κόντε βρήκε τα λίγα αλλά καλά συστατικά σε άτομα και τακτική, για να κάνει τη μεγάλη αλλαγή.

Στη Γιουνάιτεντ, οι διορθωτικές κινήσεις έπρεπε να είναι πολύ περισσότερες. Ο Μουρίνιο προτίμησε (και για οικονομικούς λόγους) να κρατήσει τους περισσότερους ποδοσφαιριστές, έστω και αν οι προβλέψεις έλεγαν τα αντίθετο. Ήθελε να βελτιώσει τους παίκτες του. Αλλά, ιδού η εικόνα. Τα «γυάλινα πόδια» παραμένουν γυάλινα (Σο, Σμάλινγκ). Οι Μπλιντ, Φελαϊνί, Σνάιντερλιν, Ντεμπάι δείχνουν ξεκάθαρα πως δεν μπορούν να δώσουν τις λύσεις. Ο Ρούνι εδώ και καιρό δεν είναι ο Ρούνι και μάλλον δεν θα επιστρέψει (ίσως να μην πλησιάσει καν σε αυτό που ήταν). Ο Ράσφορντ μετά το ασύλληπτο περσινό του ξεπέταγμα, περνά λογική κάμψη. Ο Μαρσιάλ δεν είναι ο περσινός και ίσως η όλη διαχείρισή του από το Μουρίνιο να μην ήταν η καλύτερη.

Έχει, όμως, τεράστια προσόντα. Ο Λίγκαρντ κερδίζει πόντους, αλλά σίγουρα δεν μπορεί να είναι επιλογή 1ης γραμμής. Είναι και ο Μάτα ένα θέμα. Όλοι ανέμεναν να αποχωρήσει. Έμεινε και κατά γενική ομολογία ήταν από τους κορυφαίους σε πολλά παιχνίδια. Πολλοί λένε πως είναι μετά τον Πογκμπά, ο πιο καταρτισμένος παίκτης της Γιουνάιτεντ. Εξάφνως, βρέθηκε και πάλι στον πάγκο.

Ούτε και ο Νταρμιάν είναι στα αναμενόμενα επίπεδα. Ο Μουρίνιο έψαξε λύσεις που μάλλον δεν φανταζόταν στην αρχή σε θέσεις-κλειδιά. Ρόχο και Τζόουνς ανταποκρίθηκαν στα στόπερ, αλλά όλοι αναμένουν πότε θα έρθει η επόμενη γκάφα του Αργεντινού και ο επόμενος τραυματισμός του Άγγλου (το 3ο «γυάλινο πόδι»). Στη θέση-κλειδί της αγωνιστικής φιλοσοφίας του Πορτογάλου, αυτή του εξαριού, πόνταρε στον βετεράνο Κάρικ. Που έχει μυαλό και τεχνική, αλλά είναι αργός και σίγουρα όχι ιδιαίτερα δυνατός. Στο δεξί άκρο της άμυνας, και εδώ του βγήκε απόλυτα η επιλογή, ο παλιός Βαλέντσια.

Πρακτικά, από τους παίκτες που ήρθαν την τελευταία τριετία, ο Ερέρα είναι αυτός που αποδίδει (φέτος) σε πολύ υψηλό επίπεδο.

Το καρέ των νέων

Ο Μουρίνιο έκανε τρεις μεγάλες μετεγγραφές. Πογκμπά, Ιμπραΐμοβιτς, Μικιταριάν. Πήρε, παράλληλα, και έναν πολύ ταλαντούχο στόπερ, τον Μπαγί. Ο Σουηδός δικαιώνει την εμπιστοσύνη του Πορτογάλου τεχνικού, αν και πέρασε ένα μήνα δυστοκίας και αμφισβήτησης. Ο Πογκμπά δείχνει σε κάποια σημεία τη τεράστια κλάση του, αλλά ακόμη ψάχνεται σε σχέση με την πραγματική του αξία. Ο Μικιταριάν είχε τραυματισμό, επανήλθε δριμύτερος και ξανατραυματίστηκε. Ο Μπαγί έμεινε δύο μήνες έξω λόγω εγχείρισης. Άρα, μέχρι τώρα τα νέα αποκτήματα έδωσαν λιγότερα του αναμενόμενου.

Άργησε να καταλήξει

Ο Μουρίνιο, σίγουρα, διέγνωσε πολλές αδυναμίες στην αρχή. Προσπάθησε δύο πράγματα. Να κερδίζει με τον δικό του τρόπο (ένα γκολ να είναι αρκετό) και να δώσει ευκαιρίες σχεδόν σε όλους. Του βγήκε μπούμερανγκ. Η Γιουνάιτεντ σε πολλά παιχνίδια προηγήθηκε, έδωσε μετά πολύ χώρο και το πλήρωσε. Είχε και τις ατυχίες της (πολλά γκολ στα τελευταία λεπτά), αλλά και πάλι η αμυντική της συμπεριφορά δεν ήταν η καλύτερη.

Άργησε, επίσης, αρκετά να καταλήξει σε ένα βασικό κορμό 8-9 παικτών και σε μία πρακτική εφαρμογή της φιλοσοφίας του. Μετά από 3.5 μήνες φαίνεται να κατασταλάζει. Δεν είναι το ιδανικό, αλλά είναι το μέχρι στιγμής καλύτερο. Έχει πολύ δρόμο ακόμη. Η Γιουνάιτεντ πρέπει να μάθει να καθαρίζει τα βατά παιχνίδια πιο άνετα, αλλά να παίρνει και μεγάλα ματς. Πρέπει να επιβάλλεται περισσότερο, να είναι γενικά πιο αποτελεσματική και διεκδικητική.

Οι στόχοι υπάρχουν και δεν είναι εύκολοι. Να μπει τετράδα, να πάρει το κύπελλο και να κατακτήσει το Γιουρόπα Λιγκ. Να είναι, δηλαδή, του χρόνου στο Τσάμπιονς Λιγκ και να κατακτήσει τουλάχιστον ένα τρόπαιο. Ειδάλλως, η επιστροφή του θα είναι αποτυχημένη για την 1η χρονιά, έστω και αν το πλάνο για τη μεγάλη ανάκαμψη της ομάδας είναι πιο μακροπρόθεσμο. Εκεί, στο σχεδιασμό του μέλλοντος πρέπει να γίνουν τομές

Σίγουρα, πρέπει αρχής γενομένης τον Ιανουάριο και με αποκορύφωμα το επόμενο καλοκαίρι να γίνουν σωστές κινήσεις από το Μουρίνιο. Να καθαρίσει από τις αρκετές μετριότητες, αλλά και να φέρει παίκτες που θα ταιριάξουν στο πλάνο του. Η ανάγκη για κεντρικό μέσο ολκής, αλλά και για στόπερ είναι μεγάλη. Το ίδιο και για έναν ταχύ ακραίο, αλλά και έναν δεύτερο σέντερ φορ. Δεν θα είναι εύκολο παζλ, αλλά πρέπει να το συμπληρώσει με σωστά κομμάτια. Είπαμε, ο Μουρίνιο μπήκε έστω και αργά σε σωστό μονοπάτι, αλλά έχει πολύ δρόμο μπροστά του.