Η αναπάντεχη τραγωδία της Τσαπεκοένσε αναδεικνύει, μέσα από τον πόνο και την οδύνη που προκάλεσε, το ανεπανάληπτο ανθρώπινο μεγαλείο του αθλητισμού.
Ως γενιά, μάθαμε μέσα από τα βιβλία, τις φωτογραφίες, τις ταινίες και τον Τύπο της εποχής, για τις άλλες μεγάλες ποδοσφαιρικές τραγωδίες που σημάδεψαν τον περασμένο αιώνα, με προεξάρχουσες την καταστροφή της μεγάλης «Γκρανάτα» (Τορίνο) το 1948 και της θρυλικής Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, δέκα χρόνια αργότερα. Τώρα, θα θυμόμαστε την «Τσάπε».
Η άτυχη βραζιλιάνικη ομάδα κατάφερε, με πολλή προσπάθεια και ένα μοντέλο ανάπτυξης άξιο προς μίμηση, να μπει «σφήνα» ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις της χώρας του καφέ, αλλάζοντας τον ποδοσφαιρικό χάρτη τόσο στη Βραζιλία όσο και στη Λατινική Αμερική.
Η μοίρα στέρησε την ευκαιρία στους ανθρώπους της (ποδοσφαιριστές, προπονητές, φιλάθλους, διοίκηση) να δουν τα όνειρά τους να πραγματοποιούνται, καθώς, μέσα στα λίγα, συγκριτικά, χρόνια ύπαρξης της ομάδας (ιδρύθηκε μόλις το 1973), έφτασαν μιαν ανάσα από τον πρώτο τους διεθνή τίτλο, το Sudamericana, το αντίστοιχο Europa League της Λατινικής Αμερικής.
Ο χαμός, όμως, της μέχρι πριν από μερικά χρόνια άσημης βραζιλιάνικης ομάδας ένωσε το παγκόσμιο ποδόσφαιρο γύρω από τα ιδεώδη και τις αρχές που πρέπει να το καθοδηγούν: της ευγενούς άμιλλας, της αλληλεγγύης, του αλληλοσεβασμού.
Και είναι αλήθεια πως πάνω από τις στάχτες της θρυλικής, πια, πράσινης ομάδας από το Χαπεκό, το ταλανιζόμενο από χίλιες δυο στρεβλώσεις και προβλήματα παγκόσμιο ποδόσφαιρο ξαναβρίσκει τον πιο καλό του εαυτό.
Ο συναγερμός αγάπης, συμπάθειας και στήριξης, προς τη «μικρή» Τσάπε, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της υφηλίου, είναι πρωτοφανής, με πρώτη και καλύτερη τη Νασιονάλ Μεντεγίν, την αντίπαλό της στον τελικό, η οποία εισηγήθηκε στην Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Νοτίου Αμερικής να ανακηρύξει την Association πρωταθλήτρια της διοργάνωσης, κάτι που φαίνεται ότι η CONMEBOL έχει ήδη αποφασίσει, ενώ ομάδες απ’ όλη τη Βραζιλία αλλά και τη Λατινική Αμερική προσφέρουν ποδοσφαιριστές τους ως δανεικούς, προκειμένου η Τσαπεκοένσε να μπορέσει να αναγεννηθεί.
Εξίσου συγκινητική είναι η επιθυμία μεγάλων αστέρων του παγκόσμιου ποδοσφαίρου να αγωνιστούν, αμισθί, με τη φανέλα της, όπως ο Ροναλντίνιο, ο Ρικέλμε, ο Σαβιόλα κ.ά., βοηθώντας την σ’ αυτή την τραγική περίσταση.
Και, ίσως, η μεγάλη αυτή αθλητική τραγωδία, συμβάλει, ώστε ο φανατισμός, η βία και η άσκοπη αντιπαλότητα στους αγωνιστικούς χώρους, υποχωρήσουν χάριν του ευ αγωνίζεσθαι και του αθλητικού αλτρουισμού. Θα ήταν το καλύτερο μνημόσυνο προς τους νεκρούς της.
Μιχάλης Παπαδόπουλος
