Η εκπληκτική Λίβερπουλ του Κλοπ είναι ξεκάθαρα έτοιμη να επανέλθει στην κορυφή

Οι πρώην παίκτες-αστέρια την αποθεώνουν. Τόσο ο Λούις Σουάρεζ, όσο και ο πιο παλιός Ρόμπι Φάουλερ, λένε πως απολαμβάνουν τη Λίβερπουλ του Γιούργκεν Κλοπ. Σημερινά αστέρια της ομάδας όπως ο Ρομπέρτο Φιρμίνιο και ο Εμρέ Τσαν μιλάνε για την τεράστια αλλαγή επί ημερών του Γερμανού τεχνικού. Υπάρχει παράλληλα και μία γενικότερη αποδοχή, σχεδόν παγκόσμια για τους «Κόκκινους». Φυσιολογικά οι αμέτρητοι οπαδοί τους νιώθουν πως φτάνει η ώρα για το πολυπόθητο πρωτάθλημα έπειτα από 27 χρόνια.

Η Λίβερπουλ πήρε τον 18ο τίτλο της το 1990. Ήταν τότε με διαφορά η πρώτη ομάδα σε πρωταθλήματα. Έναν χρόνο μετά έχανε με 2-0 στην τελευταία φάση του αγώνα μέσα στο Άνφιλντ από την Άρσεναλ και οι «Κανονιέρηδες» της «έκλεβαν» τον τίτλο. Για να το κάνουν έπρεπε να κερδίσουν με δύο γκολ διαφορά και το πέτυχαν. Λες και το ρολόι σταμάτησε εκεί, λες και εκείνο το γκολ έβαλε μία κατάρα στη Λίβερπουλ. Από τότε, πήραν την κατιούσα. Λίγες φορές διεκδίκησαν τον τίτλο. Πλησίασαν, όσο ποτέ, πριν από δύο χρόνια. Μπορεί να πήραν κύπελλα, Λιγκ Καπ, μπορεί να πέτυχαν τη μεγαλύτερη ανατροπή σε τελικό Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά είναι άλλο πράγμα το πρωτάθλημα. Ειδικά έπειτα από τόσα χρόνια. Με τον Κλοπ στο τιμόνι, όλα μοιάζουν ιδανικά.

Πρόοδος εκ των έσω

Οι αναλύσεις στο διαδίκτυο για τη συνταγή της επιτυχίας είναι πολλές. Όλες έχουν μία κοινή συνισταμένη. Τη διαδικασία της εξέλιξης και της προόδου. Ο Κλοπ ανέλαβε πέρσι στις 8 Οκτωβρίου. Η Λίβερπουλ παρέπαιε. Στο τέλος της χρονιάς, από βαθμολογικής άποψης δεν πέτυχε τίποτα το ιδιαίτερο. Έμεινε και εκτός Ευρώπης. Αλλά έφτασε στον τελικό του Γιουρόπα Λιγκ, αφού στην πορεία έβγαλε έξω τις Γιουνάιτεντ και Ντόρτμουντ.

Άσχετα από τα αποτελέσματα, ήταν η διαφοροποίηση στο παιχνίδι που έκανε τη διαφορά. Τα τρεξίματα, η ταχύτητα, το απίστευτο πρέσινγκ. Η ποιότητα ήταν αυτή που δεν αρκούσε. Ποιότητα, μάλλον, υπήρχε, αλλά δεν φαινόταν. Όλοι περίμεναν ή προέβλεπαν σαρωτικές αλλαγές το προηγούμενο Καλοκαίρι. Έφυγαν φυσικά αρκετοί, αλλά πίσω από κάθε λύση συνεργασίας υπήρχε ένα σκεπτικό. Για τον Τουρέ, τον Σκρετλ, τον Άλεν. Είχαν κάνει τον κύκλο τους. Ο Μπαλοτέλι δεν είχε θέση στο μοντέλο Κλοπ και αυτό φάνηκε ακόμη περισσότερο με την απόφαση παραχώρησης του Μπεντέκε.

Ο Βέλγος ήταν η πιο ηχηρή μετεγγραφή έναν χρόνο πριν, αλλά ο Γερμανός ήθελε κάτι άλλο στη φιλοσοφία της ομάδας. Τι καινούργιο έφερε ο Κλοπ στο Άνφιλντ; Κανένα σούπερ όνομα. Εντάξει, ο Σάντιο Μανέ είχε κάνει εξαιρετικές χρονιές στη Σαουθάμπτον, αλλά μέχρις εκεί. Ο Βαϊνάλντουμ άρεσε στη Νιουκάστλ, έφτασε πολύ κοντά στη Ρόμα, αλλά και πάλι δεν είναι τρανταχτή μετεγγραφή. Όπως δεν είναι ο Ματίπ, ο Κλαβάν, ο Κάριους.

Η Λίβερπουλ έδωσε συνολικά 61 εκατομμύρια για μετεγγραφές, πολύ λίγα σε σχέση με τους άλλους μεγάλους. Το πόσο σωστά διαμόρφωσε το ρόστερ του φαίνεται στην απόδοση και στα αποτελέσματα. Ίσως το μεγαλύτερο επίτευγμα του Κλοπ είναι η παρουσία του Φιρμίνιο, του Λαλάνα και του Κουτίνιο. Κυρίως των δύο πρώτων. Ο Βραζιλιάνος είναι ντελικάτος παίκτης, οργανωτής, πασέρ. Από πέρσι ο Κλοπ τον αξιοποίησε μερικές φορές σε θέση σέντερ φορ, φέτος τον καθιέρωσε σαν ψευδοεννιάρι.

Ο Λαλάνα, που κινείται σε όλα τα μήκη και πλάτη της μεσαίας γραμμής, που μπαίνει όσο ποτέ πριν στο παιχνίδι και που δείχνει πόση μπάλα ξέρει. Ο δε Κουτίνιο, μέσα από τον τρόπο ανάπτυξης της ομάδας, βγάζει φέτος όλο του το ρεπερτόριο. Ο Χέντερσον έχει ρόλο που ταιριάζει στα στοιχεία του. Υπάρχουν και δύο άλλες κινήσεις ματ. Ο Εμρέ Τσαν που είναι το σκυλί στη μεσαία γραμμή, αλλά δέστε πόσο μπαίνει και στο επιθετικό κομμάτι και φυσικά ο Τζέιμς Μίλνερ. Μέσα σε αυτό το νεανικό σύνολο, ο έμπειρος Άγγλος είναι απαραίτητος. Σαν.. αριστερό μπακ βέβαια, επιλογή που σχολιάστηκε, αλλά ο Κλοπ δικαιώνεται. Η Λίβερπουλ οδηγεί την κούρσα του τίτλου και σκοράρει κατά ριπάς.

Το 2014 και το σήμερα

Μοιραία υπάρχουν συγκρίσεις με την προ διετίας ομάδα του Ρότζερς. Η αλήθεια είναι πως σχεδόν οι επιδόσεις είναι παρόμοιες. Σε αυτό το στάδιο, η Λίβερπουλ σκοράρει και δέχεται γκολ με την ίδια σχεδόν συχνότητα. Έχει τρεις βαθμούς παραπάνω, τίποτα περισσότερο. Πρακτικά, όμως, το φετινό πρωτάθλημα φαντάζει πολύ πιο δύσκολο και απαιτητικό. Ίσως η σημαντικότερη διαφορά είναι, όπως είπαμε και πριν, στα τρεξίματα. Η Λίβερπουλ επί Κλοπ τρέχει σχεδόν δέκα χιλιόμετρα παραπάνω στο γήπεδο. Αφορά φυσικά στην κίνηση χωρίς μπάλα, στο πρέσινγκ, στην προσπάθεια για κλεψίματα, στο κλείσιμο των χώρων. Και φυσικά στην ταχύτατη, κεραυνοβόλα ανάπτυξη.

Σίγουρα πολλά πράγματα θυμίζουν Ντόρτμουντ. Από το κέντρο και πάνω, παίκτες με ταχύτητα, εξαιρετική τεχνική κατάρτιση, αλλά κυρίως τη διάθεση να μαρκάρουν, να κάνουν τάκλιν, να μπουν δυνατά σε μονομαχίες, να συνδυάσουν το ατομικό τους ταλέντο με τη συλλογική δουλειά. Η Λίβερπουλ δεν έχει τίποτα το κλασικό στην ομάδα της από τη μέση και μπροστά. Αναφερόμαστε στη διάταξη, ανά θέση. Εναλλαγές θέσεων, όπου συνέχεια ο ακραίος μέσος γίνεται κεντρικός και ο μεσαίος ακραίος.

Πίσω το θέμα

Η άμυνα ακόμη έχει θέματα. Η Λίβερπουλ δέχεται πάνω από ένα γκολ ανά αγώνα (1.3). Κράτησε ανέπαφη την εστία της μόνο μία φορά σε 11 αγώνες, στη «λευκή» ισοπαλία με τη Γιουνάιτεντ. Η επιθετική της ισχύ, υπερκαλύπτει την αδυναμία, αλλά ο Κλοπ ξέρει πως πρέπει να βρει περισσότερη ισορροπία για να τερματίσει πρώτος.

Η εμπειρία δείχνει πως ο χαρισματικός Γερμανός έχει πάντα τη λύση. Ο Ματίπ πατά όλο και καλύτερα, ο Κάριους είναι πιο σταθερός από τον Μινιολέ. Γενικό συμπέρασμα. Ναι, η Λίβερπουλ είναι έτοιμη για πρωτάθλημα. Πιο γρήγορα από τις προβλέψεις. Αν τα καταφέρει, όλοι θα της βγάλουν το καπέλο. Αν όχι, όλοι θα παραδεχτούν την αξία της, ξέροντας πως η ώρα της έχει φτάσει.

ΛΙΒΕΡΠΟΥΛ 2016-17

ΑΓΩΝΕΣ 11
ΝΙΚΕΣ 8
ΙΣΟΠΑΛΙΕΣ 2
ΗΤΤΕΣ 1
ΒΑΘΜΟΙ 26
ΘΕΣΗ 1η

ΓΚΟΛ ΥΠΕΡ 30 (2.7)
ΓΚΟΛ ΚΑΤΑ 16 (1.3)