Μετά το επικό 2010, ο σύλλογος του Μιλάνου βρίσκεται σταθερά σε κρίση. Οι φετινές προοπτικές φαντάζουν καλύτερες, αλλά και πάλι οι «νερατζούρι» κινούνται στη μετριότητα

Όταν το ιταλικό ποδόσφαιρο μπήκε στη βαθιά κρίση, με το σκάνδαλο Calciopoli, η Ίντερ ήταν αυτή που βγήκε πιο κερδισμένη απ' όλους. Με τη Γιουβέντους να υποβιβάζεται, τη Μίλαν, πέραν από τις τιμωρίες, να έχει μία «γερασμένη», πλέον, ομάδα που χρειαζόταν παντελώς αλλαγή, οι «νερατζούρι» άδραξαν τη μεγάλη ευκαιρία.

Είχαν ήδη γερή ομάδα, έκαναν και μερικές εντυπωσιακές κινήσεις (Ιμπραΐμοβιτς, Βιεϊρά) και από το 2006 μέχρι το 2010 ήταν η απόλυτη κυρίαρχος με πέντε συνεχόμενα πρωταθλήματα (το πρώτο στα χαρτιά λόγω του σκανδάλου) και συνολικά 10 εγχώριους τίτλους. Ο Πρόεδρος Μάσιμο Μοράτι, στη 2η θητεία του, απολάμβανε την απόλυτη κυριαρχία στην Ιταλία, η Ίντερ ήταν και το αφεντικό της πόλης (πολύ σημαντικό). Ήθελε, όμως, πλέον να κάνει και την υπέρβαση στην Ευρώπη. Έτσι, το 2008, με την αποχώρηση, έπειτα από 4 χρόνια, του Ρομπέρτο Μαντσίνι, ο ισχυρός άντρας της Ίντερ προσλαμβάνει τον Ζοσέ Μουρίνιο.

Δύο χρόνια μετά η Ίντερ φτάνει στο απόγειό της. Πρωταθλήτρια Ευρώπης το 2010. Τι χρόνος κι αυτός με πέντε τρόπαια! «Τρεμπλ» στην Ιταλία, Τσάμπιονς Λιγκ και Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Συλλόγων. Οι «νερατζούρι» έφταναν στο απόγειό τους και κανένας δεν φανταζόταν τι θα ακολουθούσε. Ο Μουρίνιο αποχώρησε για τη Ρεάλ και στη θέση του πήγε ο Μπενίτεθ. Η Ίντερ κέρδισε το κύπελλο το 2011, αλλά εμφανώς άρχισε να παίρνει -αργά αλλά σταθερά- την κατιούσα. Η εποχή Μπενίτεθ κράτησε μόνο μερικούς μήνες. Από το 2011 μέχρι σήμερα, τίτλοι μηδέν.

Η αποχώρηση Μοράτι

Το 2012, ο Μάσιμο Μοράτι αποφάσισε να παραδώσει τη σκυτάλη και να πωλήσει τις μετοχές του σε κινεζική εταιρεία. Παρά την αρχική συμφωνία, η ιστορία δεν προχώρησε. Έναν χρόνο μετά, κι αφού η Ίντερ έκανε τη χειρότερή της πορεία (9η), ο Μοράτι συμφώνησε με τον Ινδονήσιο μεγιστάνα Έρικ Θοχίρ. Η πλειοψηφία των μετοχών πέρασε στα χέρια του (η οικογένεια Μοράτι κράτησε ένα μερίδιο), αλλά το ιδιοκτησιακό καθεστώς έγινε πολύπλοκο, με αρκετές εταιρείες να έχουν συμφέροντα και μερίδια. Σημασία έχει το τελικό αποτέλεσμα.

Η Ίντερ αντιμετώπισε σοβαρό οικονομικό πρόβλημα, τα βρήκε ζόρικα μάλιστα το 2015 -αναφορικά με το Financial Fair Play της ΟΥΕΦΑ- και δέχτηκε τιμωρίες. Οι ελπίδες των οπαδών, ότι με τον Θοχίρ ο σύλλογος θα ακολουθούσε τα χνάρια των Τσέλσι, Σίτι και ΠΣΖ, ρίχνοντας άφθονο χρήμα για μετεγγραφές, αποδείχθηκαν φρούδες. Ούτε και η επιστροφή του Μαντσίνι το 2014 άλλαξε κάτι. Αν και πέρσι η ομάδα ξεκίνησε εκπληκτικά, με πέντε νίκες. Στη συνέχεια, όμως, είχε απώλειες σε τέσσερα σερί παιχνίδια και, από τότε, σταδιακά, έμεινε εκτός μάχης του τίτλου. Στο τέλος τερμάτισε 4η, αλλά τουλάχιστον επέστρεψε στην Ευρώπη.

Οι Κινέζοι

Πιστεύοντας στον Μαντσίνι και με θετικές εξελίξεις στα Διοικητικά, η Ίντερ ένιωσε το Καλοκαίρι πως είναι έτοιμη να επιστρέψει στην κορυφή. Ο Θοχίρ σύναψε συμφωνία με την τεράστια κινεζική εταιρεία Suning. Ο επικεφαλής της Ζαννγ Γιντόνγκ αγόρασε την πλειοψηφία των μετοχών και, παράλληλα, έριξε στο ταμείο μπόλικα εκατομμύρια: «Θέλουμε να επαναφέρουμε τον σύλλογο στα ψηλά, να φτιάξουμε μία σπουδαία ομάδα, όπως έκανε ο Μάσιμο Μοράτι, και να την ενισχύσουμε με σούπερ σταρ», ήταν η 1η τοποθέτηση του Γιντόνγκ. Οι οπαδοί άρχισαν πάλι να κάνουν όνειρα. Ενθαρρυντικό το ξεκίνημα, με σημαντικές μετεγγραφές.

Κατ' αρχάς έπεισαν τον ελεύθερο Αργεντινό διεθνή Εβέρ Μπανέγκα να μην ανανεώσει με τη Σεβίλη, να πει «όχι» σε άλλες μεγάλες ομάδες και να πάει στο Σαν Σίρο. Με 60 συνολικά εκατομμύρια η Ίντερ απέκτησε τον Πορτογάλο διεθνή Ζοάο Μάριο από τη Σπόρτινγκ Λισαβόνας και τον εξαιρετικά ταλαντούχο ακραίο επιθετικό της Σάντος Γκάμπριελ. Την ίδια ώρα, με 18,5 εκατομμύρια απέκτησε τη σημαία της Λάτσιο, τον Αντόνιο Καντρέβα.

Κυριότερη, ίσως, καλοκαιρινή επιτυχία, η ανανέωση της συνεργασίας με το αστέρι της, τον Μάουρο Ικάρντι. Τον ήθελε η μισή Ευρώπη, αλλά η Ίντερ τον έπεισε να μείνει και μάλιστα βάζοντας ρήτρα αποχώρησης 110 εκ. ευρώ. Σε ένα ρόστερ δίπλα στους Ρανόκια, Μιράντα, Ανσάλντι, Κοντογμπιά, Μεδέλ, Πέρισιτς, που λογικά θα ήταν ικανό για να παλέψει για τον τίτλο. Τζίφος, πριν καλά-καλά αρχίσει η σεζόν, ο Μανσίνι είπε αντίο. Οι εμφανίσεις στα φιλικά ήταν απογοητευτικές. Μέσα Αυγούστου προσελήφθη ο Φρανκ Ντε Μπουρ.

Ήταν ο πρώτος ξένος τεχνικός της ομάδας από το 2012 (Λεονάρντο) και αφού μεσολάβησαν οι Γκασπερίνι, Ρανιέρι, Ματσάρι, Στραματσιόνι (ναι, αυτός του Παναθηναϊκού) και φυσικά ο Μαντσίνι. Ο Ντε Μπουρ θέλει και το παλεύει να αλλάξει στυλ παιχνιδιού, αλλά πρόοδος μηδέν. Έπειτα από 8 αγωνιστικές στο πρωτάθλημα, η Ίντερ είναι 11η. Έχει τρεις νίκες, δύο ισοπαλίες και τρεις ήττες. Τέρματα 10-10.

Έχει να λέει για τη νίκη επί της Γιουβέντους στο Σαν Σίρο, αλλά στο θρυλικό αυτό Στάδιο παραχώρησε ισοπαλίες με Μπολόνια, Παλέρμο και κατάφερε να χάσει από την Κάλιαρι την περασμένη εβδομάδα. Στην Ευρώπη χειρότερα. Εντός έδρας ήττα από Χαποέλ Μπερ Σεβά με 2-0 (πραγματικά στην έδρα της είναι για κλάματα η Ίντερ) και ήττα στην Πράγα από τη Σπάρτα με 3-1. Πάλι καλά που κέρδισε τη Σαουθάμπτον και έμεινε στο παιχνίδι της πρόκρισης.

Ένα είναι το δεδομένο, η Ίντερ -αν και έχει τη διάθεση και, σε μεγάλο βαθμό, το υλικό για να κάνει μία γερή επιστροφή-εφαλτήριο για να γίνει ξανά από του χρόνου πρωταγωνίστρια- δεν τα καταφέρνει. Τουλάχιστον μέχρι σήμερα. Με τα δεδομένα, η 3η θέση και η έξοδος στο Τσάμπιονς Λιγκ, που θα έφερνε αέρα αλλαγής, φαντάζει ήδη δύσκολη. Όχι επειδή είναι απαγορευτική η διαφορά (βρίσκεται στο -5), αλλά λόγω της εικόνας που εκπέμπει, όσο νωρίς κι αν είναι.

Είναι δύσκολο για τους οπαδούς να κάνουν υπομονή, ειδικά βλέποντας τα απογοητευτικά αποτελέσματα στο Σαν Σίρο, μπροστά στα μάτια τους. Από την άλλη, δεν έχει και άλλη επιλογή. Αν πρόκειται να κτίσει κάτι καλό, θα πρέπει να επιμείνει σ’ ένα μοντέλο. Πιθανολογείται την ίδια στιγμή η επιστροφή Μοράτι, σε ρόλο Προέδρου (και όχι ιδιοκτήτη). Αυτή ίσως να είναι μία σωστή επιλογή.