Όσα χρόνια κι αν περάσουν, όπου κι αν βρίσκεται και όποιες προκλήσεις κι αν βρει στον δρόμο του, δεν αλλάζει. Για άλλους εγωιστής, αλαζόνας, εριστικός, για άλλους αυθεντικός και απροσποίητος, ο Ζοζέ Μουρίνιο κάνει ανακωχή με το… δράμα μόνο αν βρίσκεται για λίγο μακριά από τους πάγκους.

Μετά την οδυνηρή περιπέτεια της τελευταίας χρονιάς στην Τσέλσι, πολλοί σκέφτηκαν πως, πηγαίνοντας στην πιο… elegant MU, τον σύλλογο που πάντα ήταν το όνειρό του να αναλάβει, θα άλλαζε συμπεριφορά ή τουλάχιστον θα μετρίαζε τo εκρηκτικό των αντιδράσεών του. Όμως, φευ!

Με την πρώτη στραβοτιμονιά - κι αυτή ήταν τρεις απανωτές ήττες μέσα σε οκτώ μόλις μέρες, «κατόρθωμα» απίστευτο τόσο για τα στάνταρ της Γιουνάιτεντ όσο και τα δικά του - ξαναφόρεσε το κοστούμι του γνωστού… ταραχοποιού Ζοζέ, ρίχνοντας την ευθύνη για την αποτυχία σε άλλους: στη διαιτησία, σε κάποιους ποδοσφαιριστές και στον προκάτοχό του στον πάγκο των κόκκινων διαβόλων, Λουί Φαν Γκαλ.

Καμία ευθύνη στον τρόπο που αντιμετώπισε και διαχειρίστηκε ο ίδιος τα παιχνίδια, καμία ευθύνη στις δικές του επιλογές, καμία ευθύνη στο γεγονός ότι η Γιουνάιτεντ στις πέντε πρώτες αγωνιστικές είναι, σύμφωνα με στατιστική που δημοσιεύθηκε πριν από λίγες μέρες, η πιο… αργή από τις 20 ομάδες της Πρέμιερ Λιγκ, έχοντας τρέξει τα λιγότερα χιλιόμετρα απ’ όλους!

Πολλοί, μάλιστα, μιλούν για έναρξη της δύσης του άστρου του Πορτογάλου, θεωρώντας πως η αγωνιστική του φιλοσοφία - αυτό το κράμα δύναμης και πραγματισμού - που τον έστειλε στην κορυφή πριν από 10-15 χρόνια, άρχισε να ξεπερνιέται από άλλα… δόγματα (λ.χ. Κουαρδιόλα, Κλομπ, Σιμεόνε, από τους οποίους έχασε ως προπονητής της Ρεάλ και της Τσέλσι σε νοκ-άουτ παιχνίδια στο Τσάμπιονς Λιγκ). Βεβαίως, το μέλλον θα δείξει αν έχουν δίκιο ή όχι. Από αυτό, ωστόσο, θα εξαρτηθεί και το μέλλον, το άμεσο τουλάχιστον, και της κόκκινης ομάδας του Μάντσεστερ.

Μιχάλης Παπαδόπουλος