Λίγοι είναι οι προπονητές της φετινής Πρέμιερ Λιγκ που έκαναν σημαντική καριέρα ως παίκτες, πολύ λιγότεροι αυτοί που άφησαν εποχή με το ταλέντο τους στο γήπεδο

Τα ρεπορτάζ για το αγωνιστικό ποιόν των προπονητών -το βιογραφικό τους ως ποδοσφαιριστές- έχουν πάντα ενδιαφέρον. Υπάρχει πάντα η συζήτηση για το αν είναι σημαντικό ο προπονητής να έχει πίσω του σημαντική καριέρα ως παίκτης, αν δεν είναι απαραίτητο. Είναι μία συζήτηση που συνήθως καταλήγει σε αδιέξοδο. Γιατί μεγάλοι παίκτες έγιναν μεγάλοι προπονητές, σούπερ παίκτες απέτυχαν παταγωδώς στους πάγκους, πολλοί μέτριοι ποδοσφαιριστές έγιναν εξαιρετικοί προπονητές, κάποιοι που σχεδόν δεν ακούμπησαν μπάλα στα νιάτα τους, μεγαλούργησαν στη συνέχεια ως τεχνικοί.

Μία πρόσφατη στατιστική λέει πως η πλειάδα των επιτυχημένων (αναλόγως συλλόγων και προσδοκιών) τεχνικών, είχαν απλώς μία καλή ποδοσφαιρική καριέρα. Η Αγγλία είναι ίσως ένα καλό αντιπροσωπευτικό δείγμα. Με 20 ομάδες, με αλλοδαπούς από πολλές χώρες, αλλά και έναν καλό αριθμό ντόπιων Βρετανών τεχνικών.

Οι του Big Five

Ξεκινάμε με τις πέντε μεγαλύτερες ομάδες. Τις δύο του Μάντσεστερ, τη Τσέλσι, την Άρσεναλ και τη Λίβερπουλ. Ο Γκουαρντιόλα και ο Κόντε έκαναν πολύ μεγάλη καριέρα. Στην Μπαρσελόνα και στην Εθνική Ισπανίας ο Πεπ, στη Γιουβέντους και την Εθνική Ιταλίας ο Αντόνιο. Παράλληλα (χρονικά) και στην ίδια θέση (κεντρικοί μέσοι). Ο Καταλανός σίγουρα ήταν πιο αναγνωρίσιμος, μεγαλύτερο όνομα.

Ο Κλοπ έπαιξε για μερικά χρόνια στα περιφερειακά πρωταθλήματα πριν κάνει καριέρα στη Μάιντς για 11 χρόνια. Και πάμε στους άσπονδους εχθρούς, που ανήκουν και σε άλλη κατηγορία. Ο Βενγκέρ ήταν μετριότατος παίκτης. Έπαιξε στη Μιλούζ, την ASPV Στρασμπούργκ (στην 3η κατηγορία) και μετά για τρία χρόνια (πήρε και πρωτάθλημα) στη μεγάλη ομάδα της αλσατικής πόλης.

Στα τρία αυτά χρόνια έπαιξε όμως όλα κι όλα 11 παιχνίδια, άρα ήταν ωσεί παρών. Όμως όλα στη 2η κατηγορία και κάτω, πριν αναλάβει τα ηνία του πάγκου και την ανεβάσει στα σαλόνια.

Για τον Μουρίνιο, η κατάσταση είναι ακόμη… χειρότερη. Είναι από αυτούς που σχεδόν δεν άγγιξαν μπάλα. Σταμάτησε στα 24 του, με μερικές σποραδικές εμφανίσεις σε Μπελενένσες και Ρίο Άβε. Συνεπώς η πεντάδα αυτή καλύπτει σχεδόν τα πάντα. Λείπει απλώς το σούπερ όνομα, αφού ναι μεν ο Γκουαρντιόλα ήταν εξαιρετικός, αλλά αστέρι με όλη την έννοια δεν ήταν ποτέ. Ήταν όμως ένας πρώην συμπαίκτης του στην Μπάρτσα και νυν αντίπαλός του στην Πρέμιερ Λιγκ.

Ο λόγος φυσικά για τον Ρόναλντ Κόεμαν. Είναι ένας πολύ επιτυχημένος προπονητής, με τρία πρωταθλήματα στην Ολλανδία. Εκτός πατρίδας, είναι αλήθεια ότι δεν πήγε ποτέ σε σύλλογο της ελίτ, αλλά πήρε ένα κυπελλάκι στην Ισπανία (Βαλένθια) και κέρδισε σεβασμό στην Αγγλία για την πορεία (και κυρίως το παιχνίδι) της Σαουθάμπτον. Ήδη δείχνει να αναζωογονεί και την Έβερτον.

Ο Κόεμαν ήταν τεράστιος παίκτης στα νιάτα του. Στόπερ ολκής με ένα πόδι-τούβλο (πέτυχε πάνω από 200 γκολ στην καριέρα του). Πήρε οκτώ πρωταθλήματα, δύο κύπελλα πρωταθλητριών, κατέκτησε το Γιούρο του 1988. Σίγουρα πέτυχε περισσότερα στο χορτάρι απ' ό,τι στον πάγκο, αλλά είναι επιτυχημένος και στους δύο ρόλους.

Μεγάλος παίκτης ήταν και ο Μαρκ Χιουζ, σίγουρα ο 2ος πιο σπουδαίος πρώην παίκτης και νυν τεχνικός στην Πρέμιερ Λιγκ. Φόρεσε τη φανέλα τριών τεράστιων συλλόγων (Γιουνάιτεντ, Μπαρσελόνα, Μπάγερν), πήγε και στην Τσέλσι (πριν από την Αμπράμοβιτς εποχή) και κέρδισε 12 τίτλους σε Αγγλία και Ευρώπη. Παρόλο που ο σπουδαίος αυτός φορ θεωρήθηκε ανερχόμενος τεχνικός, δεν ανταποκρίθηκε. Είχε μία καλή ευκαιρία για επιτυχίες στη Σίτι, αλλά πρέπει να πούμε πως βρίσκει εύκολα δουλειά στα σαλόνια. Είναι πάντως ο μόνος Βρετανός τεχνικός σήμερα στην Πρέμιερ Λιγκ που έχει σπουδαίο βιογραφικό σαν παίκτης.

Ο Αϊτόρ Καράνκα έχει να λέει για το ποδοσφαιρικό του CV. Εξαίρετος στόπερ. Oκτώ χρόνια στην Μπιλμπάο και άλλα τέσσερα στη Ρεάλ. Μοναδικό του μείον, η μόνο μία συμμετοχή στην Εθνική ομάδα. Ο Μαουρίσιο Ποκετίνο έπαιξε σε Εσπανιόλ, Παρί Σ.Ζ. και Μπορντό, αλλά και στην Εθνική Αργεντινής. Ο Σλάβεν Μπίλιτς έκανε, επίσης, σημαντικότατη καριέρα. Καρλσρούη, Γουέστ Χαμ, Έβερτον και 44 παιχνίδια στην Εθνική Κροατίας (τη μεγάλη στη δεκαετία του 90). Ποκετίνο και Μπίλιτς ήταν και οι δύο αμυντικοί.

Ο Ρανιέρι έγινε πέρσι πρώτη μούρη μετά από χρόνια, οδηγώντας τη Λέστερ στο θαύμα. Είχε και πριν επιτυχίες ως προπονητής. Ως παίκτης, πέρασε και δεν άγγιξε στη Ρόμα (6 συμμετοχές). Ακολούθως αγωνίστηκε σε Κατατζάρο και Παλέρμο, επιτυγχάνοντας δύο ανόδους στην πρώτη κατηγορία. Ο Γκουιντολίν πάλι, αν και ανήκε για 11 χρόνια στη Βερόνα, πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του ως δανεικός και έτσι δεν φτούρισε. Ο άλλος Ιταλός, ο Ματσάρι, θεωρείται από τους καλύτερους τεχνικούς της χώρας, αλλά σαν ποδοσφαιριστής… τζίφος.

Σύντομο πέρασμα από την Πεσκάρα στην 1η κατηγορία και μετά σε μικρές και… πολύ μικρές κατηγορίες. Ο Κλοντ Πιέλ ίσως ήταν ένα υπόδειγμα εργάτη. Δεν έγινε εξώφυλλο, δεν κλήθηκε στην Εθνική Γαλλίας, αλλά αθόρυβα και ωραία έπαιξε 17 χρόνια στη Μονακό και συμπλήρωσε 601 παιχνίδια! Πανηγύρισε δε 2 πρωταθλήματα και τρία κύπελλα.

Οι Βρετανοί

Εφτά εργάζονται στην Πρέμιερ Λιγκ. Τα είπαμε για τον Ουαλό Χιουζ. Ένας άλλος πρώην παίκτης της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (για 5 χρόνια), έκανε αξιόλογη καριέρα, περνώντας και από τις Νόριτς και Μπρόμιτς. Μάλιστα ο Μάικ Φίλαν φόρεσε μία φορά και τη φανέλα της Εθνικής Αγγλίας. Οι Άλαν Πάρντιου, Μάικ Πούλις, Έντι Χάου, Σον Ντιτς και Ντέιβιντς Μόγιες αγωνίστηκαν σχεδόν πλήρως στις μικρές κατηγορίες, αν και ο Μόγιες είχε και ένα τριετές πέρασμα από τη Σέλτικ και κάποιες χρονιές στην 1η κατηγορία της Σκοτίας (σε μικρές ομάδες).

H άτυπη βαθμολογία

Αν επιχειρήσουμε μία βαθμολόγηση των τεχνικών της Πρέμιερ Λιγκ με βάση την καριέρα τους ως παικτών, η κατάταξη (με πάντοτε τη δική μας εκτίμηση), είναι πολύ διαφορετική από το εκτόπισμά τους ως προπονητών. Θα μείνουμε στους πρώτους δέκα, αφού απ' εκεί και πέρα, οι ισορροπίες είναι μικρές και σχετικές. Πάντως ο Μουρίνιο σίγουρα είναι ουραγός.

1. ΡΟΝΑΛΝΤ ΚΟΥΜΑΝ (Ολλανδία)/ ΕΒΕΡΤΟΝ
2. ΜΑΡΚ ΧΙΟΥΖ (Ουαλία) / ΣΤΟΟΥΚ
3. ΠΕΠ ΓΚΟΥΑΡΝΤΙΟΛΑ (Ισπανία)/ ΜΑΝ. ΣΙΤΥ
4. ΑΝΤΟΝΙΟ ΚΟΝΤΕ (Ιταλία) / ΤΣΕΛΣΙ
5. ΣΛΑΒΕΝ ΜΠΙΛΙΤΣ (Κροατία) / ΓΟΥΕΣΤ ΧΑΜ
6. ΑΪΤΟΡ ΚΑΡΑΝΚΑ (Ισπανία) / ΜΙΝΤΛΕΣΜΠΡΟ
7. ΜΑΟΥΡΙΤΣΙΟ ΠΟΚΕΤΙΝΟ (Αργεντινή) / ΤΟΤΕΝΑΜ
8. ΚΛΟΝΤ ΠΙΕΛ (Γαλλία) ΣΑΟΥΘΑΜΠΤΟΝ
9. ΜΑΪΚ ΦΙΛΑΝ (Αγγλία)/ ΧΑΛ
10. ΚΛΑΟΥΝΤΙΟ ΡΑΝΙΕΡΙ (Ιταλία) / ΛΕΣΤΕΡ
----------------------------------------------------------------------------
20. ΖΟΣΕ ΜΟΥΡΙΝΙΟ (Πορτογαλία)/ ΜΑΝ. ΓΙΟΥΝΑΪΤΕΝΤ