Μετά από μία τριετία κάθετης πτώσης και στη μετα-Μπράιαντ εποχή, οι Λέικερς ξέρουν πως η φετινή χρονιά είναι οδηγός για το αν θα ξαναγίνουν στο άμεσο μέλλον υπερδύναμη

Δεν έχουν πάρει τίτλο από το 2010. Τα δύο τελευταία χρόνια έμειναν εκτός πλέι-οφ, σημειώνοντας απογοητευτικό ρεκόρ. Μάλιστα έκαναν πέρσι τις λιγότερες νίκες στην ιστορία τους. Παρ' όλα αυτά οι Λέικερς παραμένουν ακόμη το μεγαλύτερο franchise στον χώρο του ΝΒΑ. Όμως την ίδια στιγμή, η καμπή αυτή στην ιστορία τους είναι κομβική και η ανάγκη ανάκαμψης τεράστια. Για πολλές δεκαετίες ήταν ο πιο επιθυμητός προορισμός.

Από τη μία το εκτόπισμά τους ως ομάδα, από την άλλη το Λος Άντζελες, η Καλιφόρνια, η κοσμική ζωή στη μεγαλούπολη. Δεν είναι τυχαίο ότι μερικοί από τους σπουδαιότερους παίκτες στην ιστορία επέλεγαν με την πρώτη ευκαιρία να πάνε στους Λέικερς. Ο Τσαμπερλέιν, ο Τζαμπάρ, ο Σακίλ Ο΄ Νιλ. Η ιστορία, οι σωστές ενέργειες και σε κάποιο βαθμό η τύχη, έφεραν στο Λος Άντζελες, μέσω του ντραφτ, τον Μάτζικ Τζόνσον, τον Τζέιμς Γουόρθι και φυσικά τον Κόμπε Μπράιαντ (με μία από τις σπουδαιότερες και ευφυείς ανταλλαγές). Σταδιακά και κυρίως μετά το 1980, ξεπέρασαν τους Σέλτικς σε ό,τι αφορά το ποιος είναι το Νο1 όνομα στο ΝΒΑ.

Είχαν και τις κάμψεις τους στα μέσα της περιόδου '90-'94, αλλά είχαν τον τρόπο να ανακάμψουν και να ξαναμεγαλουργήσουν. Έκαναν σωστές επιλογές προπονητών σε σωστό χρόνο, όπως με τον Πατ Ράιλι και τον Φιλ Τζάκσον. Ο ιδιοκτήτης Τζέρι Μπας ήταν ιδιοφυής, ήταν μία προσωπικότητα αμέτρητου βεληνεκούς. Κινούσε τα ηνία με αριστουργηματικό τρόπο. Ο θάνατός του ήταν ένα πλήγμα και τα παιδιά του που ανέλαβαν δεν κατάφεραν να διαχειριστούν σωστά την κατάσταση.

Σήμερα όλα είναι διαφορετικά. Η φανέλα μετράει, το προϊόν επίσης, αλλά σε επίπεδα διαφήμισης και μάρκετινγκ. Από αγωνιστικής άποψης, όχι. Εδώ και τρία χρόνια οι κορυφαίοι free agents αγνοούν τους Λέικερς, ορισμένοι δεν κάθονται καν να συζητήσουν μαζί τους την περίπτωση συνεργασίας. Ας μην πούμε για τα πρώτα ονόματα, όπως τον Ντουράντ και τον Όλριτζ, που επέλεξαν ομάδες που κτυπούν τίτλους.

Υπήρχαν περιπτώσεις όπως ο Μονρό που επέλεξε Μιλγουόκι, ο Ντε Ροζάν που προτίμησε να μείνει Τορόντο. Ακόμη και τριτοκλασάτοι παίκτες αποφάσισαν να μην ανανεώσουν με τους Λέικερς και να πάνε αλλού, όπως ο Ντέιβιτς και ο Μπας. Τέτοια πράγματα θα ήταν αδιανόητα πριν από μερικά χρόνια.

Υπάρχουν φυσικά δύο αιτίες. Η πρώτη ήταν ο Κόμπε Μπράιαντ. Ευλογία για 15 τόσα χρόνια, αλλά όχι για την τελευταία τριετία. Ο Κόμπε ήταν αποτρεπτικός παράγοντας για τον κάθε αστέρα free agent να πει «ναι» στους Λέικερς. Κανένας δεν ήθελε να ζει στη σκιά του απόλυτου σταρ. Το έζησε μία χρονιά ο Χάουαρντ και την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια. Όμως ο Κόμπε είχε την ίδια ώρα σοβαρούς τραυματισμούς και ένα τεράστιο συμβόλαιο που περιόριζε το μισθολόγιο. Συν φυσικά το ότι μεγάλωσε.

Οι Λέικερς μέσα στην τριετία ουσιαστικά έκαναν κινήσεις για να «υπάρχουν». Ειδικά η περασμένη χρονιά ήταν χρονιά «αποχώρησης του Κόμπε», παρά αγωνιστική. Η πρόσληψη του Μπάιρον Σκοτ ήταν ίσως ενδεικτική. Πήραν ένα προπονητή για να έχουν, παρά για να εξελιχθούν. Το χειρότερο, ο φτωχός συγγενής της πόλης, οι Κλίπερς, τους ξεπέρασαν σε επιδόσεις.

Οι κακές πορείες είχαν και τα κέρδη τους, με τρεις ψηλές θέσεις στα ντραφτ (Ραντλ, Ράσελ, Ίνγκραμ), ενώ το φτωχό ρόστερ επέτρεψε στον επίσης νεαρό Κλάρκσον να εξελιχθεί και να ξεχωρίσει σχεδόν από το πουθενά. Ο Κόμπε έφυγε και μαζί ένα σύμβολο που έστρεφε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τα φώτα στο Λος Άντζελες. Ο δρόμος για τους Free Agents άνοιγε διάπλατα, αλλά όλοι έλεγαν πως παρά την παρουσία ενός ταλαντούχου νεανικού κορμού, οι Λέικερς είναι ακόμη μακριά από την ώρα που θα γίνουν διεκδικητές.

Διεκδικητές, πότε;

Διεκδικητές, αυτή είναι η λέξη-κλειδί. Όπως και ο χρόνος. Οι Λέικερς πρέπει ν' ανέβουν σταθερά και χωρίς ιδιαίτερη χρονοτριβή. Η χρονιά που έρχεται είναι κομβική. Δίπλα στο νεανικό τους ρόστερ πρόσθεσαν ένα νεαρό προπονητή. Ο 35χρονος Λουκ Γουόλτον (για χρόνια παίκτης της ομάδας) ανέλαβε. Δεν έχει ιδιαίτερη εμπειρία. Αλλά έχει, φαίνεται, χάρισμα. Προσελήφθη ως βοηθός στους Γκόλντεν Στέιτ το 2014, για να αναπτύξει τα επιθετικά συστήματα της ομάδας. Έδωσε βάση στην τριγωνική επίδοση. Τα αποτελέσματα ήταν καταπληκτικά.

Πέρσι, ξεκίνησε τη χρονιά ως υπηρεσιακός προπονητής, αφού ο Στιβ Κερ έμεινε εκτός δράσης για τέσσερεις μήνες (επέμβαση στην πλάτη). Οι Ουόριορς με τον Ουόλτον ξεκίνησαν με ρεκόρ 24-0 και όταν ο Κερ επέστρεψε, μετρούσαν 39 νίκες και τέσσερεις ήττες. Η πρόσληψη Ουόλτον χαιρετίστηκε σχεδόν από όλο τον Τύπο ως η ιδανική επιλογή. Κανένας δεν περιμένει φέτος οι Λέικερς να κάνουν άλματα, αλλά όλοι αναμένουν σημαντική πρόοδο. Οι προβλέψεις ποικίλλουν.

Το ESPN πρόσφατα προέβλεψε πως θα τερματίσουν ουραγοί στη Δύση και με το δεύτερο χειρότερο ρεκόρ (από 20 μέχρι 22 νίκες) στο πρωτάθλημα. Άλλες αναλύσεις τούς φέρουν ως την πιθανή τέταρτη ομάδα με τη μεγαλύτερη πρόοδο (να κάνουν 30 νίκες, 13 παραπάνω από πέρσι).

Ο Ουόλτον δεν ασχολείται με αριθμούς. Στις δηλώσεις του ξεκαθαρίζει πως τον ενδιαφέρει πρώτα να φτιάξει αγωνιστική υποδομή και ταυτότητα φέτος. Κάτι που έλειπε. Θέλει να δει την ομάδα του να είναι ανταγωνιστική σε κάθε αγώνα και ας μην κερδίζει. Είναι σωστή προσέγγιση. Στις ΗΠΑ δεν βλέπουν πάντα τα αποτελέσματα. Αν δουν πως υπάρχει μέλλον, ποντάρουν. Αν μία ομάδα κάνει 20 νίκες, αλλά δείχνει υγιής θα την κοιτάξουν θετικά. Οι Λέικερς, όπως προείπαμε, ποντάρουν στα νιάτα. Στα γκαρντ, ως πλέι μέικερ υπάρχει ο Ντι Άντζελο Ράσελ.

Οι ειδικοί λένε πως έχουν χρόνια να δουν παίκτη με τέτοια αντίληψη του χώρου. Ελάχιστα όμως ήταν τα δείγματα γραφής στην πρώτη του χρονιά. Ο Κλάρκσον εξελίχθηκε ταχύτατα σε έναν ικανότατο σκόρερ και κόμπο-γκαρντ (παίζει και στις θέσεις 1-2). Ο Ράνταλ είναι επιθετικά ένα πολύ δυνατό τεσσάρι. Το δε φετινό νο2 του ντραφτ, ο Ίνγκραμ, θεωρείται ως ο επόμενος μεγάλος σμολ-φόργουορντ του ΝΒΑ. Αλλά πρέπει να δυναμώσει σωματικά για να αντεπεξέλθει, και αυτό θέλει τους μήνες του. Καλό ταλέντο είναι και ο Λάρι Νανς (στις θέσεις 3-4). Λογικά δίπλα στους νεαρούς χρειαζόταν ένας καλός αριθμός έμπειρων παικτών.

Όλοι ανέμεναν ψώνια από το δεύτερο ράφι, αλλά τελικά οι επιλογές έγιναν από πιο χαμηλά, πληρώνοντας μάλιστα ακριβά. Ο Λούολ Ντενγκ ήταν all star, αλλά απέχει από τα ντουζένια του. Ο Ρώσος Μοσγκόφ είναι φοβερός μπλόκερ και καλός αμυντικός, αλλά μέχρις εκεί. Ο Καλντερόν θα πάρει, αν πάρει, κάποια λεπτά στην περιφέρεια. Από πέρσι έμειναν οι Γιανγκ, Ουέρτας, Ουίλιαμς. Ρολίστες με συγκεκριμένα στοιχεία και σταθερή… αστάθεια.

Υπήρξε κριτική και προβληματισμός για τις επιλογές του Ουόλτον. Αυτός τις στήριξε και δημόσια, λέγοντας ότι η επιλογή Μοζγκόφ είναι ιδανική για το μοντέλο παιχνιδιού που θέλει να εφαρμόσει. Θα δείξει η πράξη, το ΝΒΑ όπου να 'ναι ξεκινά. ΟΙ Λέικερς ξέρουν πως φέτος πρέπει να κάνουν γερό βήμα μπροστά, την επόμενη χρονιά το άλμα. Αν σε τρία χρόνια δεν είναι ομάδα για τίτλο, τότε η σκιά στη λάμψη τους θα είναι πλέον πολύ μεγάλη και με συνέπειες.