Μια ματιά στον ποδοσφαιρικό χάρτη της Πρέμιερ Λιγκ τα τελευταία χρόνια, αρκεί για να διαπιστώσει κανείς πως οι Άγγλοι προπονητές τείνουν να γίνουν είδος προς… εξαφάνιση.

Ειδικά εφέτος, μετά και τη μεταπήδηση του Σαμ Αλαρντάις στον πάγκο της εθνικής Αγγλίας αλλά και την απουσία του Στιβ Μακλάρεν με την υποβιβασθείσα πέρυσι Νιουκάσλ (παρότι η ιστορική ομάδα της βορειοανατολικής Αγγλίας «μετακόμισε» στην Τσαμπιονσίπ με τεχνικό ηγέτη τον Ράφα Μπενίτεθ), ο αριθμός των Άγγλων «top» μάνατζερ έχει περιοριστεί στους τέσσερεις, που αποτελεί τον ελάχιστο από καταβολής Πρέμιερ Λιγκ. Αν μάλιστα υπολογιστεί πως εις εξ αυτών, ο Μάικ Φίνλαν, βρίσκεται ως υπηρεσιακός στη Χαλ Σίτι έως ότου η νεοφώτιστη ομάδα εξεύρει νέο ιδιοκτήτη, ενδέχεται αυτός να μειωθεί στους τρεις! Δηλαδή, στους Έντι Χάου (Μπόρνμουθ), Άλαν Πάρντιου (Κρίσταλ Πάλας), Σον Ντιτς (Μπέρνλι).

Νούμερο, προφανώς, άκρως αποκαρδιωτικό για το «ισχυρότερο πρωτάθλημα στον κόσμο», που δηλώνει με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο την παρατεταμένη καθίζηση του αγγλικού ποδοσφαίρου, όπως αντανακλάται κυρίως και στην εικόνα της εθνικής ομάδας.

Όπως, μάλιστα, γίνεται αντιληπτό, κανείς εξ αυτών δεν βρίσκεται στον πάγκο ομάδας με πρωταθληματικές ή πρωταγωνιστικές βλέψεις, οι οποίες, εδώ και χρόνια, δείχνουν προτίμηση σε μεγάλα ή εξελίξιμα ονόματα από την αλλοδαπή, μη εμπιστευόμενα τους εγχώριους προπονητές, ενώ ανάλογες διαθέσεις έχουν αρχίσει να δείχνουν και οι μεσαίες και οι μικρομεσαίες ομάδες της λίγκας, επιλέγοντας να εμπιστευθούν την προοπτική τους σε ξένους μάνατζερ, κυρίως από τις αναπτυγμένες ποδοσφαιρικά χώρες της ηπειρωτικής Ευρώπης.

Η υποχώρηση της αγγλικής παρουσίας στους πάγκους της Πρέμιερ Λιγκ είναι όντως δραματική, εν σχέσει προς τον συνολικό αριθμό στην 25ετή σχεδόν ύπαρξη του θεσμού, που είναι 189 στις συνολικές προσλήψεις και 104 στις ατομικές παρουσίες σε πάγκους! Και δεν αποκλείεται να επιδεινωθεί ακόμα περισσότερο στα επόμενα χρόνια, αφού και οι ομάδες της Τσάμπιονσιπ με βλέψεις ανόδου προτιμούν για την τεχνική ηγεσία τους ξένους!