Η πλήρης αποκαθήλωση του Τζο Χαρτ το καλοκαίρι ανέδειξε ακόμη περισσότερο το χρόνιο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Αγγλία στη θέση του τερματοφύλακα

Δεκαετία του 1960 και αρχές των 7ος ήταν ο μεγάλος Γκόρντον Μπανκς. Τη σκυτάλη πήραν δύο άλλοι σπουδαίοι. Ο Ρέι Κλέμενς και ο Πίτερ Σίλτον. Σκεφτείτε το δίλημμα των τότε ομοσπονδιακών τεχνικών, ειδικά τη στιγμή που ο 3ος και ο 4ος τερματοφύλακας (Κόριγκαν και Παρκς) ήταν εξίσου εξαιρετικοί. Και μετά άρχισε η ανομβρία.

Από τότε, στα 1990 που ο Πίτερ Σίλτον κρέμασε τα γάντια στα 41 του χρόνια, ψάχνει η Αγγλία τον επόμενο σπουδαίο τερματοφύλακα. Οι Ελπίδες στη δεκαετία του '90 έπεσαν στις πλάτες του Ντέιβιντ Σίμαν, που έκατσε χρόνια κάτω από τα δοκάρια της Εθνικής, αλλά ποτέ δεν έφτασε στο ανώτατο επίπεδο. Άστε δε που στα τέλη της πορείας του ήρθε εκείνη η γκάφα (γκολ του Ροναλντίνιο στο Μουντιάλ 2002) για να τον στιγματίσει. Στη μετά Σίμαν εποχή, παρέλασαν πολλοί κάτω από τα δοκάρια.

Απλώς τους θυμίζουμε: Νάιτζελ Μάρτιν, Τιμ Φλάουερς, Ίαν Γουόκερ, Ντέιβιντς Τζέιμς, Ρίτσαρντ Ράιτ, Πολ Ρόμπινσον, Ρομπ Γκριν, Κρις Κέρκλαντ, Σκοτ Κάρσον. Άλλοι είχαν εμπειρίες όταν πρωτοκλήθηκαν στην Εθνική, άλλοι ήταν ταλαντούχοι. Κανένας δεν γέμισε τα γάντια. Ίσως μερικούς να μην τους θυμάστε καν ή πάλι να θυμάστε τα κραυγαλέα τους λάθη (όπως του Γκριν και του Ρόμπινσον). Στα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας ξεπετάχτηκε ο Τζο Χαρτ. Και όλοι στο νησί άρχισαν να χαμογελάνε.

Πήρε χρόνο συμμετοχής στη Σίτι, έδειχνε πραγματικά να έχει αυτό το κάτι. Όταν δε οι «γαλάζιοι» του Μάντσεστερ άρχισαν με τα πετροδολάρια να φέρνουν τον έναν αστέρα μετά τον άλλο, ο Χαρτ ήταν ακλόνητος, το αδιαμφισβήτητο Νο1. Αν και πέρα από τον Χαρτ δεν υπήρχε άλλη λύση 1ης γραμμής για την Εθνική, τουλάχιστον στην Αγγλία έβλεπαν ότι είχαν ένα τερματοφύλακα διεθνούς κλάσης. Ο Χαρτ έκανε αρκετές καλές χρονιές και κατέγραψε αρκετές σπουδαίες βραδιές. Αντί, όμως, όπως όλοι οι τερματοφύλακες να γίνεται καλύτερος όσο μεγάλωνε, άρχισε να κάνει συχνά λάθη. Σταδιακά ήρθε η αμφισβήτηση, που φυσικά κορυφώθηκε στο πρόσφατο Γιούρο.

Καπάκι, μετά τη διοργάνωση, ο Πεπ Γκουαρντιόλα τού έδειξε ξεκάθαρα ότι δεν τον υπολογίζει για τον άσο. Χρησιμοποίησε αρχικά τον βετεράνο Καμπαλέρο και μετά απέκτησε τον Μπράβο. Ο Χαρτ δεν είχε άλλη επιλογή από του να φύγει. Λογικά έπρεπε να βρει μία ομάδα στην Πρέμιερ Λιγκ, αλλά βρήκε στέγη στο εξωτερικό. Οι ελπίδες στην Αγγλία πέφτουν τώρα στον Τζακ Μπάτλαντ. Καλός και ίσως πιο ταλαντούχος από όλους όσοι πέρασαν από την Εθνική τα προηγούμενα 15 χρόνια. Θα δείξει αν τελικά θα είναι η πραγματική λύση στο πρόβλημα. Γιατί, όμως, υπάρχει αυτό το πρόβλημα;

Το έψαξαν, αλλά…

Σίγουρα οι Άγγλοι δεν έχουν την απάντηση, αν την είχαν, θα έβρισκαν λύση. Το έψαξαν, όμως, ερεύνησαν, ζήτησαν απόψεις, αλλά μάλλον περισσότερο μπερδεύτηκαν από τα δεδομένα. Ο Πίτερ Σίλτον ήταν κατηγορηματικός. «Οι νεαροί Άγγλοι τερματοφύλακες δεν τυγχάνουν σωστής εκπαίδευσης και γι' αυτό οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι, αλλά και πολλοί Λατινοαμερικάνοι τούς ξεπερνούν». Υπήρξαν αρκετοί που συμφώνησαν μαζί του. Οι της Ομοσπονδίας το έψαξαν. Αποτάθηκαν σε προπονητές τερματοφυλάκων από την Ισπανία και την Ιταλία.

Οι συγκρίσεις έδειχναν πως τα εκπαιδευτικά προγράμματα ήταν πανομοιότυπα. Διακριτικά αποτάθηκαν σε τρεις αλλοδαπούς τερματοφύλακες που αγωνίζονται στην Αγγλία. Η απάντηση ήταν αποστομωτική: «Όχι μόνο οι Άγγλοι έχουν και τα προσόντα, αλλά σε κάποιους τομείς είναι πιο καλά εκπαιδευμένοι από τερματοφύλακες άλλων χωρών». Τρελάθηκαν οι ιθύνοντες της Πρέμιερ Λιγκ. Είχαν ψηλούς, είχαν καλά εκπαιδευόμενους, αλλά όχι σπουδαίους τερματοφύλακες. Οπότε άρχισαν να ψάχνουν αλλού. Η απάντηση ήρθε αρχικά από τον άλλο θρυλικό τερματοφύλακα, τον Γκόρντον Μπανκς.

«Το πρόβλημα είναι η Πρέμιερ Λιγκ, η φύση της, ο τρόπος λειτουργίας όλα αυτά τα χρόνια. Για να εξελιχθεί ένας τερματοφύλακας πρέπει να πάρει παιχνίδια, να αγωνίζεται, στην Αγγλία δεν παίρνουν ευκαιρίες, όχι μόνο οι τερματοφύλακες, αλλά γενικά οι παίκτες». Ο Μπανκς είπε τα ? της πραγματικότητας. Στην Ισπανία και στην Ιταλία υπάρχουν αγωνιστικές όπου 15 στις 20 ομάδες παρατάσσουν ντόπιο τερματοφύλακα.

Στην Αγγλία, σπανίως θα δείτε πάνω από τρεις. Οι μικρές ομάδες στη Πριμέρα Ντιβιζιόν και στα Καμπιονάτο, δίνουν χρόνο στα νέα ταλέντα, θέλουν να εξελίσσουν τους ντόπιους παίκτες και το κάνουν ανεξαρτήτως θέσης. Είτε αυτοί προέρχονται από τα σπλάχνα τους είτε από τις μικρότερες κατηγορίες είτε είναι παίκτες που είναι δανεικοί από τους μεγάλους. Σε πολλές περιπτώσεις, ειδικά στην Ισπανία, θα το κάνουν και ομάδες με εκτόπισμα, όπως η Βαλένθια και η Βιγιαρέαλ. Στην Αγγλία, με τίποτα. Αν συμβεί, θα είναι περιστασιακό.

Ακόμη και οι ομάδες που ανεβαίνουν από τη Τσάμπιονσιπ, αμέσως τρέχουν να πάρουν ξένους ποδοσφαιριστές 11άδας και επί το πλείστον παίρνουν και τερματοφύλακα. Από την άλλη, ο Χαρτ, αλλά και αρκετοί άλλοι πήραν ευκαιρίες, αλλά δεν τις αξιοποίησαν όσο έπρεπε. Όμως ο πρώην πλέον τερματοφύλακας της Σίτι, ίσως να είναι και αδικημένος, καμένος από τα πρόσφατα λάθη και όχι λόγω γενικής ικανότητας. Γενικά, στην Αγγλία η υπερβολή υπάρχει. Εύκολα δημιουργούνται σούπερ σταρς (και ας μην είναι) και εύκολα αποκαθηλώνονται.

Υπάρχει και άλλη παράμετρος. Ο Ντε Χέα, ο Κουρτουά, ο Νόιερ και ο Μπουφόν ήταν πιτσιρίκια όταν πήραν χρίσμα βασικού και η συνέχεια είναι γνωστή. Άρα μπαίνει και άλλο ζήτημα. Ο νεαρός με προσόντα και ταλέντο βρίσκει θέση και παίζει, δείχνει η πρακτική. Στα λάθη του τυγχάνει στήριξης και όχι σταυρώματος. Είναι ολίγον τι φαύλος κύκλος για τους ιθύνοντες της Αγγλικής Ομοσπονδίας. Το τι θα κάνουν, θα δείξει. Σκέφτονται ήδη να βάλουν επιπλέον περιοριστικά μέτρα για την απόκτηση ξένων τερματοφυλάκων. Ακούγεται σαν ημίμετρο, παρά σαν μέτρο. Το πρόβλημα είναι κάπου αλλού, μεταξύ όλων το πιο πάνω συμπερασμάτων.