Με πολλές συγκινήσεις αλλά και πολλές απογοητεύσεις κλείνει σήμερα την αυλαία του το πολυδιαφημισμένο Γιούρο 2016, που, με τη νέα δομή του, προκάλεσε σημαντικές ανακατατάξεις στον ευρωπαϊκό ποδοσφαιρικό χάρτη.

Η αύξηση των ομάδων και η συνεπαγόμενη επιμήκυνση της διάρκειας του τουρνουά συνεπέφεραν και νέα αγωνιστικά δεδομένα, ευνοώντας τις εκπλήξεις και δίνοντας τη δυνατότητα σε θεωρούμενες μεσαίες ή μικρομεσαίες ποδοσφαιρικές δυνάμεις να αναρριχηθούν στο προσκήνιο, αφήνοντας το χνάρι τους εκεί όπου παραδοσιακά θεωρούνταν οι «φτωχοί συγγενείς».

Η οικοδέσποινα Γαλλία και η «φλεγματική» Πορτογαλία του Φερνάντο Σάντος διασταυρώνουν τα ξίφη τους στο μεγαλοπρεπές Σταντ ντε Φρανς για τον τίτλο της πρωταθλήτριας Ευρώπης, σε μια ρεβάνς των δύο συγκλονιστικών ημιτελικών του 1984 και του 2000, όταν, και τις δύο φορές, οι τρικολόρ πέρασαν στον τελικό, με γκολ στο τέλος της παράτασης (Πλατινί το 1984 και Ζιντάν το 2000), κατακτώντας, στη συνέχεια, το τρόπαιο.

Οι Γάλλοι ονειρεύονται να ισοφαρίσουν το ρεκόρ Γερμανών και Ισπανών, φτάνοντας στις τρεις κατακτήσεις, ενώ οι Πορτογάλοι να καθίσουν στον ευρωπαϊκό θρόνο για πρώτη φορά, αφού, το 2004, η Ελλάδα τούς χάλασε τα όνειρα μέσα στο σπίτι τους.

Οι οικοδεσπότες εμφανίζονται, παραδοσιακά, εξαιρετικά ικανοί να αξιοποιούν την έδρα, κάτι το οποίο έπραξαν με πειστικό τρόπο τόσο το 1984 (Γιούρο) όσο και το 1998 (Μουντιάλ), με μοναδική εξαίρεση το 1960, στην πρώτη διοργάνωση του ευρωπαϊκού θεσμού, όπου κατέλαβαν την 4η θέση.

Ενδεχόμενη πορτογαλική νίκη ίσως να αποτελέσει και την κορωνίδα στη μεγάλη καριέρα του Κριστιάνο Ρονάλντο, ο οποίος, σε επίπεδο εθνικής ομάδας (από την άποψη τροπαίων), ελάχιστα πέτυχε, σε σύγκριση, πάντα, με το παλμαρέ των ομαδικών και ατομικών επιτυχιών του σε Γιουνάιτεντ και Ρεάλ.

Από την άλλη, πιθανή νίκη των «πετεινών» θα σηματοδοτήσει την επιστροφή τους στην ελίτ, μετά τη χρυσή εποχή Ζιντάν και λοιπών, με πιονέρους τους Γκρισμάν, Πογκμπά, Παγέτ. Ίδωμεν…

Μιχάλης Παπαδόπουλος