Ήταν αν όχι οι καλύτεροι τελικοί στην ιστορία, σίγουρα από τους καλύτερους. Οι τελικοί του ΝΒΑ φέτος κρίθηκαν στα επτά παιχνίδια, με τους Καβαλίερς να γίνονται η πρώτη ομάδα που καταφέρνει να επιστρέψει και να κατακτήσει το πρωτάθλημα από το 3-1. Από αυτήν τη στήλη είχαμε «προειδοποιήσει» πόσο θεαματική αναμενόταν αυτή η σειρά και τα προγνωστικά δεν μας διέψευσαν. Όμως από αυτήν τη στήλη είχαμε τονίσει και το γεγονός ότι το 73-9 των Γουόριορς της κανονικής διάρκειας, κάτι που αποτέλεσε ρεκόρ, δεν θα σήμαινε τίποτε χωρίς το δαχτυλίδι στο τέλος. Και αυτό έγινε.

Οι Γουόριορς δεν πίστεψαν στο 3-1, ότι η σειρά μπορούσε να γυρίσει, και περίμεναν χωρίς σημαντική προσπάθεια να κάνουν ένα διαστημικό παιχνίδι, σαν αυτά που μας συνήθισαν στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος, για να πάρουν τελικά τη σειρά και το πρωτάθλημα. Δεν τα κατάφεραν όμως, καθώς άλλο, κανονική διάρκεια και άλλα πλέι-οφς. Οι Καβαλίερς πάλευαν κάθε βράδυ για την επιβίωσή τους και τελικά τα κατάφεραν. Ο Στεφ Κάρι ήταν αφύσικα χαλαρός και τα λάθη του στην τελευταία περίοδο του έβδομου παιχνιδιού έδειξαν αυτό το στοιχείο. Από την πλευρά του ο Κερ φαινόταν να είχε χάσει το μαγικό άγγιγμά του, καθώς δεν είχε άλλους άσους να βγάλει από το μανίκι του.

Από την άλλη βρισκόταν ο δαιμονισμένος και αφηνιασμένος Λεμπρόν, ο οποίος επετίθετο στους αντιπάλους του σε κάθε φάση σαν να κρινόταν η ζωή του από αυτό. Ο Κάιρι Έρβινγκ τέλειωνε με ευκολία τις φάσεις που ξεκινούσαν από τον Λεμπρόν, ο οποίος στενά μαρκαρισμένος δεν είχε πρόβλημα να πασάρει, καθώς υπήρχε πάντα κάποιος άλλος ελεύθερος. Ο σκληρός Τριστάν Τόμπσον μάζευε τα ριμπάουντ παίζοντας «ξύλο» κάτω από τα καλάθια. Ανατροπή όμως δεν θα γινόταν, αν ο Τάιρον Λου δεν μάθαινε και δεν μελετούσε τους Σπλας Μπράδερς και το παιχνίδι των Γουόριορς, οι οποίοι έδειξαν πόσο τρωτοί ήταν. Οι Καβαλίερς έπαιξαν όσο έπρεπε για να πάρουν το πρωτάθλημα, καθώς μόνο αυτό έχει σημασία. Ο νικητής τα παίρνει όλα.