Είναι πολλοί οι σπουδαίοι ποδοσφαιριστές που δεν απόλαυσαν συμμετοχή σε Γιούρο ή Μουντιάλ

Μία μεγάλη φυσιογνωμία κάθεται στον πάγκο της Ρουμανίας. Ο Άγκελ Ιορντανέσκου. Μεγάλος προπονητής, που έκανε τα πρώτα του βήματα στους πάγκους περνώντας από την Ανόρθωση. Σαν ποδοσφαιριστής, ήξερε πολλά καντάρια μπάλα. Αν τα σύνορα ήταν ανοικτά επί εποχής του, θα έκανε μεγάλη καριέρα στο εξωτερικό. Στα 33 του πήρε άδεια από το καθεστώς να παίξει στον… Απόλλωνα Αθηνών. Υπάρχουν και άλλα.

Διεθνής από το 1971 μέχρι το 1983. Σε όλα αυτά τα χρόνια η Ρουμανία δεν κατάφερε να περάσει σε τελική φάση Μουντιάλ ή Γιούρο. Όταν το πέτυχε το 1984, ο Ιορντανέσκου «κόπηκε» από τον τότε Ομοσπονδιακό Μιρτσέα Λουτσέσκου λόγω ηλικίας. Ο Ιορντανέσκου μάς δίνει την αφορμή να βρούμε τους πολλούς σημαντικούς Ευρωπαίους που είχαν την ατυχία να μη βιώσουν τη συμμετοχή σε Μουντιάλ ή Γιούρο.

Είτε γιατί η Εθνική ομάδα τους δεν περνούσε, είτε γιατί οι παίκτες δεν μπορούσαν να αγωνιστούν. Ίσως να έχουμε ξεχάσει κάποιον, είναι τόσοι πολλοί. Αφού ξεκινήσαμε από Ρουμανία, ας μείνουμε εκεί. Λίγα χρόνια πριν τον Ιορντανέσκου, έκανε θραύση στα γήπεδα ο Νικολάε Ντομπρίν. Κατά τους Ρουμάνους και όχι μόνο, ήταν σχεδόν ισάξιος του Χάτζι.

Δύο φορές η Ρεάλ Μαδρίτης προσπάθησε να τον αποκτήσει, αλλά το καθεστώς Τσαουσέσκου είπε όχι. Ο Ντομπρίν μπήκε πάντως σε αεροπλάνο για μεγάλη διοργάνωση (1970), αλλά στην τελευταία προπόνηση πριν την πρεμιέρα της Ρουμανίας τραυματίστηκε σοβαρά και δεν αγωνίστηκε. Το Euro 1984 και τη μεγάλη ευκαιρία έχασε λόγω τραυματισμού και ο επίσης εξαιρετικός μέσος Ίλιε Μπαλάτσι.

Σούπερ άτυχοι Ιρλανδοί

Ο Τζορτζ Μπεστ είναι ίσως το πιο τρανό παράδειγμα απόντα από μεγάλες διοργανώσεις. Κομπάρσος η Βόρειος Ιρλανδία στα χρόνια της ακμής του, ο μεγάλος αυτός σταρ αρκέστηκε σε προκριματικά και σε 2-3 μεγάλες εμφανίσεις στο πρωτάθλημα Βρετανικών Νήσων. Στην απέναντι πλευρά της Ιρλανδίας, στεκόμαστε στον Λίαμ Μπρέιντι. Μεγάλη καριέρα στην Άρσεναλ, στη Γιουβέντους και στη Σαμπντόρια.

Από το 1976 (στα είκοσί του) προσπαθούσε μαζί με άλλους μεγάλους (Στέιπλετον, Μοράν, Όλριτζ κτλ) της Ιρλανδίας να κερδίσουν πρόκριση σε τελικά Μουντιάλ ή Γιούρο. Όταν το κατάφεραν (1988), ο ηγέτης της Ιρλανδίας, ο Μπρέιντι, δεν πήγε στα γήπεδα της Γερμανίας. Αιτία, επίσημη, ένας τραυματισμός, αλλά οι φήμες για τιμωρία από την Ομοσπονδία και τον τότε τεχνικό Τζάκι Τσάρλτον δίνουν και παίρνουν. Πριν τον Μπρέιντι, άτυχος ήταν και ο σπουδαίος επιθετικός της Λίβερπουλ Στιβ Χάιγουεϊ.

Οι Ουαλλοί

Μετά το 1958 και τον τότε μεγάλο Τζον Τσαρλς, η Ουαλία έκανε την εμφάνισή της σε μεγάλη διοργάνωση μόλις φέτος. Στις έξι σχεδόν αυτές δεκαετίες, πολλοί σπουδαίοι παίκτες της χώρας έβγαζαν δυστυχώς για τους ίδιους τα Καλοκαίρια τους μπροστά στην τηλεόραση. Αρχίζουμε: Τέρι Γιόραθ, Τζον Τόσακ και μετά συνεχίζουμε. Ίαν Ρας, Μαρκ Χιουζ, Ντιν Σόντερς, Νέβιλ Σάουθχολ και φυσικά Ράιαν Γκιγκς. Ούτε Μουντιάλ, ούτε Γιούρο.

Υπάρχουν και Άγγλοι

Η απουσία των «Λιονταριών» από τις διοργανώσεις την εξαετία 1972-78 άφησε αρκετούς καλούς παίκτες με το απωθημένο της παρουσίας στην παγκόσμια ή την ευρωπαϊκή ποδοσφαιρική γιορτή. Ο Μικ Τσιάνον, ο Ρόι Μακ Φάρλαντ, ο Μπομπ Λάτσφορντ, ο Τζέρι Φράνσις. Φίρμες στο πρωτάθλημα, βασικοί στην Εθνική, αλλά όλα μέχρι τα προκριματικά. Ο αρχηγός της μεγάλης Λίβερπουλ των 70ς Έμλιν Χιουζ ήταν στην αποστολή της Εθνικής για το Μουντιάλ του Μεξικού. Ήταν όμως ο ένας από τους τέσσερεις παίκτες (οι δύο τερματοφύλακες) που δεν πήραν λεπτό συμμετοχής. Άρα, είναι επίτιμο μέλος των κλαμπ των... άτυχων.

Ισπανοί και Γάλλοι

Δύο μεγάλες σχολές της Ευρώπης έχουν τους δικούς τους μεγάλους απόντες. Η απουσίες της Ισπανίας και της Γαλλίας από όλες τις διοργανώσεις από το 1968 μέχρι το 1976 στέρησαν σε πολύ καλούς παίκτες τη χαρά ενός Μουντιάλ ή Γιούρο. Ο Σολ, ο Γκαράτε, ο Κλαραμούντ είναι μερικοί από τους «γκαντέμηδες Ταύρους». Απέναντι οι «πετεινοί» Ερβ Ρεβελί και Ζορζ Μπερετά.

Ειδική περίπτωση είναι ο Νταβίντ Ζινολά. Τεράστιος ποδοσφαιριστής σε τεχνικά χαρίσματα, αλλά ο χαρακτήρας του και λίγο η τεμπελιά του στο γήπεδο έβαλαν φρένο στην υπόθεση Εθνική. Το 1993 έκανε ένα τεράστιο λάθος που έφερε τον αποκλεισμό από το Μουντιάλ των ΗΠΑ. Φόρεσε το εθνόσημο μόνο 17 φορές. Δεν κλήθηκε στο Γιούρο 1992, αλλά ούτε σ' αυτό του 1996, παρ' όλο που είχε σημαντική συνεισφορά στις προκρίσεις της Γαλλίας, ειδικά στην 1η περίπτωση.

Υπάρχει και ένας Πορτογάλος, ο Νενέ. Μεγάλος φορ, αλλά στα φόρτε του (1974-1980) η Πορτογαλία ήταν πάντα απούσα. Στην Κεντρική Ευρώπη θα βρούμε και έναν σπουδαίο Ελβετό της περιόδου 1976-85, τον Ρενέ Μποτερόν. Η Εθνική επί ημερών του ήταν πολύ αδύναμη.

Η Αυστρία ήταν επίσης απούσα για πολλά χρόνια από μεγάλες διοργανώσεις. Ο χαρισματικός σκόρερ και νούμερο 1 παίκτης της χώρας για 15 χρόνια (57-72), ο Έρικ Χοφ (28 γκολ σε 37 συμμετοχές), κόπηκε την τελευταία στιγμή από την αποστολή του Μουντιάλ του 1958 και μετά βίωνε τον έναν αποκλεισμό μετά τον άλλο.

Τρεις Σκανδιναβοί

Η Φινλανδία δεν είχε ποτέ ποδοσφαιρική παράδοση και δεν έφτασε καν κοντά στην πηγή (πρόκριση). Αυτή είναι η μόνη «παρηγοριά» για τον σπουδαίο Γιάρι Λίτμανεν, αφού τουλάχιστον δεν είδε άλλο σαφώς υποδεέστερο συμπατριώτη του να απολαμβάνει τελική φάση Γιούρο ή Μουντιάλ. Αντίθετα η Νορβηγία και αισίως η Ισλανδία πέρασαν το μεγάλο κατώφλι. Δύο σπουδαίοι όμως παίκτες από τις χώρες αυτές… ζούσαν δυστυχώς γι' αυτούς σε άλλες εποχές.

Ο Ισλανδός Ασγκέιρ Σιργκούρβινσον (Μπάγερν, Στουτγάρδη, Στάνταρ Λιέγης) και Νορβηγός Χάλβαρ Τόρενσεν (7 χρόνια στην Αϊντχόφεν), αν και τα πήγαν εξαιρετικά σε επίπεδο συλλόγων, δεν μπορούσαν να διακριθούν σε επίπεδο Εθνικής στη δεκαετία του ΄80. Το ίδιο ισχύει και για τον Δανό στόπερ Περ Ρόντβεντ. Μεγάλη καριέρα στη Βέρντερ, 75 παιχνίδια στην Εθνική. Τελευταίο του το 1982, δύο χρόνια πριν η Δανία μπει στη χρυσή της εποχή.

Οι Βόσνιοι

Η 3η σε ποδοσφαιρική παράδοση δημοκρατία της πρώην Γιουγκοσλαβίας άργησε να πανηγυρίσει πρόκριση σαν ανεξάρτητο κράτος. Έτσι δύο σημαντικοί παίκτες της στη δεκαετία του ΄90 και στις αρχές το 21ου αιώνα, ο Σαλιχάμιζιτς και ο Μπόλιτς, δεν γεύτηκαν τη χαρά ενός Μουντιάλ ή ενός Γιούρο. Υπάρχουν και Γεωργιανοί (Κινκλάτζε, Αρβελάτζε, Τσαντάτζε, αλλά και ο Τιμούρ).