Ο Μουρίνιο ποτέ δεν έκρυψε ότι το όνειρο της ζωής του ήταν να καθίσει μια μέρα στον πάγκο της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Μπορεί να πέρασε μέσα από Συμπληγάδες, ματαιώσεις, καθυστερήσεις, αναβολές, όμως κατάφερε στο τέλος, έστω κι αν έμεινε στο «περίμενε» για ολόκληρο μισό χρόνο, να το κάνει πραγματικότητα.

Η διπλή θητεία του στην Πρέμιερ Λιγκ, αλλά και οι τιτανομαχίες του με τον Σερ Άλεξ Φέργκιουσον τόσο στην Αγγλία όσο και την Ευρώπη, ήταν υπεραρκετές για να τον κάνουν να καταλάβει τη μοναδική γοητεία αυτού του ξεχωριστού κλαμπ και να συνεπαρθεί από τον μύθο του.

Από την πλευρά της, η MU έπραξε ό,τι ίσως έπρεπε να είχε κάνει πριν από τρία χρόνια, αποφεύγοντας τα αποτυχημένα «πειράματα» τύπου Μόις και Φαν Γκάαλ.

Ο Μου μπορεί να μην ήταν ποτέ ο πιο αγαπητός, ούτε και η πρώτη επιλογή για το board των «κόκκινων διαβόλων», ωστόσο, έπειτα από τρία χρόνια χασούρας, ήταν η μοναδική επιλογή που μπορεί να εγγυηθεί την επιστροφή της ομάδας στον δρόμο της ανταγωνιστικότητας.

Κάποιοι δε, όπως ο Σερ Μπόμπι Τσάρλτον, διαπρύσιος αρνητής του… προξενιού με τον Πορτογάλο όλα αυτά τα χρόνια, ίσως τον βλέπουν τώρα με βαριά καρδιά να περνά το Sir Matt Busby Way. Όμως, για τον θρύλο των reds, τίποτε δεν είναι πιο σημαντικό από το καλό του συλλόγου και γνωρίζει πως, υπό τις περιστάσεις, ο Special One είναι ο μοναδικός που μπορεί να βγάλει την ομάδα από το τούνελ της μιζέριας.

Η πρόκληση, βεβαίως, για τον Μουρίνιο είναι ιντριγκαδόρικα γοητευτική και τεράστια. Γιατί δεν έχει μόνον το στοίχημα να φανεί αντάξιος του Σερ Άλεξ, αλλά και να πολεμήσει, γι’ ακόμη μια φορά, τα δικά του φαντάσματα: Γουαρδιόλα στη Σίτι, Κλοπ στη Λίβερπουλ, Κόντε στην αγαπημένη του Τσέλσι, Βενγκέρ, Ποτσετίνο, Ρανιέρι.

Αλλά, δεν είναι προκλήσεις σαν αυτήν που τον έκαναν τόσο μεγάλο;

Μιχάλης Παπαδόπουλος