Η κάθοδος Γκουαρντιόλα, η επιστροφή Μουρίνιο, η πρόσληψη Κόντε και η παρουσία των Κλοπ, Βενγκέρ δείχνουν πως η Πρέμιερ Λιγκ ανεβαίνει

Η Μάντσεστερ Σίτι έφτασε στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ. Αλήθεια, όμως, υπάρχει κανείς που πιστεύει πως η πορεία της είναι αντιπροσωπευτική της πραγματικής της δύναμης; Η Λίβερπουλ έφτασε στον τελικό και πολύ κοντά στο να κατακτήσει το Γιουρόπα Λιγκ. Αλλά, από την άλλη, απέτυχε στην Αγγλία και μένει εκτός Ευρώπης για τη νέα χρονιά. Στο πρωτάθλημα κυριάρχησε η Λέστερ και εντυπωσίασε για το μεγαλύτερο διάστημα η Τότεναμ, πριν ξεφουσκώσει προς το τέλος λόγω απογοήτευσης. Η Άρσεναλ τερμάτισε 2η μεν, αλλά πάλι απογοήτευσε. Η Σίτι, η Γιουνάιτεντ και κυρίως η Τσέλσι απέτυχαν παταγωδώς και το κύπελλο που κέρδισαν οι «μπέμπηδες» απλά... χρύσωσε το χάπι, τίποτα παραπάνω.

Είχαμε προ μηνών αναφερθεί στην Πρέμιερ Λιγκ. Στη λάμψη που εκπέμπει, λόγω ιστορίας, κουλτούρας και πολλών χρημάτων. Μία λάμψη που «έκρυβε» αδυναμίες, τόσο όσον αφορά το επίπεδο ποδοσφαίρου στο πρωτάθλημα, όσο και στην απόσταση που δημιουργήθηκε από τους γίγαντες και όχι μόνο του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Καμία ομάδα σήμερα στην Αγγλία δεν μπορεί να συγκριθεί με την Μπαρσελόνα, τη Ρεάλ, την Μπάγερν. Ομάδες τις οποίες κοίταζαν κατάματα πριν μερικά χρόνια. Δυσκολεύονται να τα βάλουν και με ομάδες μικρότερου βεληνεκούς από την Ισπανία, τη Γερμανία κτλ. Είπαμε, δεν πρέπει να παρασύρει η πρόκριση της Σίτι επί της Παρί ή της Λίβερπουλ επί της Ντόρτμουντ.

Οι προπονητές μπορούν

Η Λίβερπουλ, η οποία απέχει από τους τίτλους για πολλά χρόνια, αντιλήφθηκε πρώτη πως πρέπει ν' αλλάξει ρότα, να τοποθετήσει στον πάγκο έναν τεχνικό ολκής, που να αξιοποιήσει πραγματικά το τεράστιο όνομα και τη βαριά φανέλα της ομάδας. Ο Κλοπ βρήκε μία ομάδα με αδυναμίες, την μπόλιασε στον βαθμό που μπορούσε με τη δική του φιλοσοφία. Η ένεση είχε περισσότερο ευρωπαϊκό συστατικό. Η παταγώδης αποτυχία των μεγάλων στην Πρέμιερ Λιγκ έστειλε σοβαρά μηνύματα, που ελήφθησαν. Κάτι έπρεπε ν' αλλάξει. Οι ομάδες έχουν ρευστό όσο σε καμία άλλη χώρα και οι πόροι, όταν υπάρξει σωστή διαχείριση, είναι η 1η προϋπόθεση επιτυχίας. Η Λέστερ έκανε το μεγάλο μπαμ, αφού ο Ρανιέρι έφτιαξε μία ομάδα με ιταλικά κυρίως πρότυπα. Αυτό το μοντέλο της ταίριαζε, αυτό πέτυχε. Η Τότεναμ επί Ποκετίνο είχε λιγότερους σταρ, αλλά πολύ καλύτερη ομάδα. Καλομονταρισμένη, δουλεμένη, αποτελεσματική. Τεχνικοί με ταλέντο και σύγχρονη ποδοσφαιρική αντίληψη, όπως ο Μπίλιτς και ο Κόμαν, έφτιαξαν ομάδες πολύ ανταγωνιστικές. Έτσι, όλοι (σχεδόν όλοι) μετά τη Λίβερπουλ κατάλαβαν πως η πρώτη τομή πρέπει να γίνει στους πάγκους.

Η Σίτι τεχνικά, από πλευράς ποιότητας και θεάματος είναι η καλύτερη ομάδα στην Αγγλία τα τελευταία χρόνια. Καλός ο Πελεγκρίνι, αλλά εμφανώς μπορούσε μέχρις ενός σημείου. Σίγουρα οι Άραβες ιδιοκτήτες περίμεναν πολύ περισσότερα, αφού έριξαν στο παζάρι πακτωλό χρημάτων. Έτσι επένδυσαν στην κορυφαία επιλογή. Πεπ Γκουαρντιόλα και δεν χρειάζεται καν να φανταστούμε την εικόνα της του χρόνου. Αν η Σίτι ήταν η πιο θεαματική ομάδα της Αγγλίας, με τον Ισπανό θα είναι θεαματικότερη και, κυρίως, αποτελεσματικότερη.

Η πρόσληψη προ διετίας του Φαν Χάαλ έγινε δεχτή με ενθουσιασμό, αλλά δεν ήταν εκείνοι που πίστευαν πως, παρά την εκπληκτική πορεία της Ολλανδίας στο Μουντιάλ, η επιλογή δεν ήταν σωστή. Κι αυτό γιατί ο Ολλανδός τεχνικός είχε κάνει στο παρελθόν θραύση, αλλά δεν είχε επιτυχίες στα αμέσως προηγούμενα χρόνια (πριν το 2014). Απέτυχε παταγωδώς, έδειξε να μένει μακριά από τις σύγχρονες απαιτήσεις του ποδοσφαίρου, εφάρμοσε φιλοσοφία που δεν ταίριαζε με το στυλ και το εκτόπισμα της Γιουνάιτεντ. Συμπλήρωσε και τη 2η χρονιά του, όχι φυσικά λόγω αποτελεσμάτων, αλλά λόγω της διστακτικότητας του συλλόγου, που δεν ήθελε να του βγει το όνομα του προπονητοφάγου.

Η Γιουνάιτεντ έκανε αυτό που έπρεπε να κάνει όταν έφυγε ο Φέργκιουσον. Να πάρει τον Μουρίνιο ή έστω κάποιον απόλυτα ενεργό τεχνικό στο επίπεδο του Μουρίνιο. Ο Πορτογάλος δεν είναι πια ο απόλυτος σταρ προπονητής, αλλά είναι κόουτς της ελίτ. Επιστρέφει στην Αγγλία σε έναν σύλλογο που πάντα τον έλκυε. Σε έναν σύλλογο που ψάχνει τη μεγάλη επιστροφή. Ο ίδιος έρχεται για να αντιμετωπίσει στην ίδια πόλη τον «άσπονδο εχθρό» του Γκουαρντιόλα, αλλά και τους άλλους νεώτερους τεχνικούς (πλην του Βενγκέρ) που έκαναν όνομα τα τελευταία χρόνια. Επιπλέον κίνητρο για τον Special One, η απάντηση. Δεν χώνεψε ποτέ την απόλυσή του πέρυσι από την Τσέλσι. Η Γιουνάιτεντ δεν θα παίξει λογικά θεαματικό ποδόσφαιρο. Αλλά επί Μουρίνιο θα είναι ομάδα που θα ξέρει να κερδίζει.

Οι «μπλε» αλλάζουν επίσης ρότα. Γλυκοκοίταξαν τον Σιμεόνε, το σκέφτηκαν μία και δύο και αποφάσισαν πως χρειαζόντουσαν κάτι διαφορετικό (ούτε και ο ίδιος ήταν πολύ ζεστός). Επέλεξαν τον Αντόνιο Κόντε, ο οποίος έχει πολλές παραστάσεις από πρωταθλητισμό, είναι νεαρός και φιλόδοξος. Είναι Ιταλός μεν, αλλά έχει μια πιο πανευρωπαϊκή προπονητική αντίληψη όπως ο Αντσελότι, που είχε επιτυχή θητεία στο Στάμφορντ Μπριτζ.

Η Άρσεναλ είναι η μόνη που δεν ξεκόλλησε. Έμεινε με τον Βενγκέρ (έχει συμβόλαιο για άλλον έναν χρόνο). Όλοι πρέπει να δείχνουμε σεβασμό στον Γάλλο τεχνικό. Στη μέρα της η Άρσεναλ αποδίδει εξαιρετικό ποδόσφαιρο. Αλλά όλα τα τελευταία χρόνια είχε θέμα. Ασταθής, με σοβαρή έλλειψη τσαμπουκά και σοβαρά αμυντικά προβλήματα. Με βάση τα ρεπορτάζ, ο Βενγκέρ θέλει να κάνει αλλαγές, να προσθέσει στην ομάδα δύναμη, τρεξίματα και ανασταλτική αποτελεσματικότητα. Η πρώτη κίνηση της χρονιάς με τον Τσάκα (τον Ελβετό όχι τον Τούρκο) είναι ενδεικτική.

Τέλος, δεν χρειάζεται να πούμε άλλα για τον Κλοπ. Είμαστε σίγουροι ότι, η… δική του Λίβερπουλ θα είναι σούπερ. Έχει φοβερό ταλέντο σε μονάδες και θέλει μόνο συγκεκριμένες προσθήκες για να τελειοποιήσουν το μοντέλο του Γερμανού κόουτς. Θα είναι μία πολύ ενδιαφέρουσα χρονιά. Πολύ ανταγωνιστική. Η Σίτι φαντάζει από τώρα να έχει τον πρώτο λόγο, αλλά ας περιμένουμε. Σε σχέση με την Ευρώπη η επερχόμενη χρονιά δεν προσφέρεται για συγκρίσεις, λόγω της εκπροσώπησης των ομάδων. Όμως η πορεία της Σίτι, κατά κύριο λόγο, στο Τσάμπιονς Λιγκ και της Μάντσεστερ στο Γιουρόπα θα είναι οδηγός. Δεν αναμένουμε ολική επαναφορά, αλλά σίγουρα θα δούμε άλλη, καλύτερη εικόνα.