CHAMPIONS LEAGUE
Η ιστορία επαναλαμβάνεται δύο χρόνια μετά για Ρεάλ και Ατλέτικο Μαδρίτης
Τελικά η ιστορία επαναλαμβάνεται και, όπως αποδείχθηκε, πολύ νωρίτερα απ' ό,τι κάποιος θα περίμενε. Δύο χρόνια μετά το «Da Luz» στη Λισαβόνα, εκεί όπου η Ρεάλ Μαδρίτης, νικώντας (4-1) στην παράταση την Ατλέτικο Μαδρίτης, έβαλε το δέκατο πετράδι στο στέμμα της, οι δύο τους θα διεκδικήσουν ξανά το τρόπαιο, αυτήν τη φορά στο Μιλάνο.
Ξένες στην ίδια πόλη το βράδυ του Σαββάτου στο χορτάρι του «San Siro», οι δύο ομάδες της ισπανικής πρωτεύουσας θα «αποκαλύψουν» 1 και κάτι δις ευρώ, όσο αποτιμάται η αξία τους (697,8 εκ. ευρώ για τη Ρεάλ και 363,5 εκ. για την Ατλέτικο) και θα βρουν άλλους τόσους λόγους για να ορίσουν τις διαφορές τους. Πίσω στο χθες, σήμερα αλλά και στο αύριο.
Η Ρεάλ Μαδρίτης, ταυτισμένη με τον δικτάτορα Φράνκο, συνδέεται διαχρονικά με το Status, τις ανώτερες τάξεις - έστω και η διαδρομή δόξας της συσπείρωσε ανθρώπους από όλα τα στρώματα. Παραμένει για τους φίλους της Ατλέτικο η «el equipo del Gobierno, la verg?enza del Pa?s» (η ομάδα της κυβέρνησης, η ντροπή της χώρας).
Η Ατλέτικο, περισσότερο ουδέτερη, θεωρείται ότι εκπροσωπεί την εργατική τάξη της Μαδρίτης, έχοντας πάντα μια αίσθηση εξέγερσης. Κι όμως, ίσως αθέλητα, στα πρώτα χρόνια του Φράνκο, πριν εκείνος στη συνέχεια επιλέξει τη Ρεάλ, εξυπηρέτησε τις επιδιώξεις της πιο μακρόβιας δυτικής δικτατορίας του 20ού αιώνα.
Οχι γιατί σε εκείνη έκανε την πρώτη του απονομή, στο δικό της πρώτο πρωτάθλημα αμέσως μετά τον Εμφύλιο (1940), αλλά κυρίως εξαιτίας της σύνδεσής της, έπειτα από δική του απόφαση, με τις ένοπλες δυνάμεις, αλλάζοντας ονομασία από Athletic Club de Madrid σε Athletic Aviaci?n Club, αποκτώντας χαρακτηριστικά στρατιωτικού συλλόγου, με μέλη από την αεροπορία.
Πάντως είναι αλήθεια ότι εκτός από τις γεωγραφικές, οι κοινωνικές και ταξικές ρίζες των δύο συλλόγων διαφέρουν, μέσα στην ίδια πόλη, δημιουργώντας τα δεδομένα της αντιπαλότητας. Γι' αυτό και η διάκριση στη συνείδηση των ανθρώπων της πρωτεύουσας -και όχι μόνο- είναι σαφής.
Τέτοια που αποτυπώνεται ακόμα και στην επιλογή των εδρών τους. Το «Santiago Bernabeu» βρίσκεται στον πλούσιο Βορρά της πόλης, ανάμεσα σε γραφεία πολυεθνικών και τράπεζες, ενώ για το «Vicente Calderon» επιλέχθηκε ο Νότος της πρωτεύουσας, ένας χώρος δίπλα σε ένα εργοστάσιο ζυθοποιίας.
Μόνο Μίλαν και Ίντερ
Πριν ακόμα ξεκινήσει ο τελικός στο San Siro, το Μιλάνο είναι η μοναδική ευρωπαϊκή πόλη που έχει δύο ομάδες πρωταθλήτριες Ευρώπης: Τις Ιντερ και Μίλαν. Θα είναι και η Μαδρίτη, μόνο εάν νικήσουν οι «ερυθρόλευκοι» του Ντιέγκο Σιμεόνε. Ό,τι και να γίνει πάντως η ισπανική πρωτεύουσα θα φτάσει τα 11 κορυφαία ευρωπαϊκά τρόπαια, αφήνοντας πίσω, στα δέκα, το Μιλάνο.
Η Ατλέτικο, που... χάιδεψε το Champions League στη Λισαβόνα το 2014, θα επιχειρήσει για ένα τρόπαιο που ήδη της είχε διαφύγει στις Βρυξέλλες το 1974, απέναντι στην Μπάγερν. Ο Ντιέγκο Σιμεόνε, επαναλαμβάνοντας πως «υπάρχουν περισσότεροι από ένας τρόποι για να νικάς», γνωρίζει ότι καμία ομάδα δεν έχει αποτύχει την τρίτη φορά που το επιχείρησε. Και, κυρίως, όποια απέκλεισε τον Πεπ Γκουαρντιόλα.
Το ποδόσφαιρο μερικές φορές δίνει μια δεύτερη ευκαιρία. Κανείς δεν ξέρει τι θα συμβεί στο San Siro -στον πρώτο τελικό που θα μεταδοθεί ζωντανά απ' το Youtube- αν η ιστορία δηλαδή θα ακολουθήσει την «πορεία» της ή θα κάνει ένα νεύμα στην Ατλέτικο. Σε κάθε περίπτωση, χρησιμεύει για τη δημιουργία της πιο όμορφης αυταπάτης. Στο δεύτερο μέρος του παιχνιδιού, της ζωής μας.
