Ο σεβιλιάνικος θρίαμβος στον τελικό του Γιουρόπα Λιγκ την περασμένη Τετάρτη επιβεβαίωσε αυτό που παρατηρούμε, με αναντίλεκτη διαπιστωτική σταθερότητα, τα τελευταία χρόνια: την ισπανική κυριαρχία στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, με τις ισπανικές ομάδες να… σαρώνουν τους τελικούς, που σιγά-σιγά μετεξελίσσονται και σε… εμφύλιους, με το εθνόσημο της μεγάλης χώρας της ιβηρικής χερσονήσου να κυριαρχεί, πλέον, και στα ζεύγη των φιναλίστ.

Η νίκη της Σεβίλης επί της Λίβερπουλ διασφάλισε πως, και φέτος, και οι δύο ευρωπαϊκοί τίτλοι θα ντυθούν στο χρώμα της ισπανικής σημαίας.

Εάν, δε, η Ρεάλ κερδίσει εκ νέου την Ατλέτικο στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ της 28ης Μαΐου, τότε θα έχουμε μια επανάληψη του προ διετίας σεναρίου, όταν Μερένχες και Σεβιλιάνοι κατέκτησαν τα δύο τρόπαια.

Η σπουδαία ομάδα της Ανδαλουσίας με την εντυπωσιακή νίκη της έφτασε τις πέντε κατακτήσεις στη διοργάνωση, καθιστάμενη η πολυνίκης του θεσμού.

Ένα, οπωσδήποτε, απαράμιλλο επίτευγμα που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο, και που δικαιώνει τη δουλειά που γίνεται στο Ραμόν Σάντσεθ Πιθχουάν, με μπάτζετ, φυσικά, πολύ χαμηλότερο σε σχέση με τα μεγαθήρια του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.

Από την άλλη πλευρά, η πορεία ολικής επιστροφής της Λίβερπουλ υπό τον Γιούργκεν Κλοπ, στο ανταγωνιστικό προσκήνιο, υπέστη ένα ισχυρό πλήγμα, αφού ήταν η δεύτερη φορά μέσα σε τρεις μήνες που η ομάδα του μεγάλου λιμανιού έφυγε ηττημένη από έναν τελικό, μετά την ήττα από τη Μάντσεστερ Σίτι στο αγγλικό Λιγκ Καπ.

Και ήταν η πέμπτη συνεχόμενη αποτυχία σε τελικό για τον ίδιο τον Κλοπ, που κινδυνεύει να θεωρηθεί πλέον ο loser των cup finals.

Αυτό που έδειξε ο τελικός της Βασιλείας για τους κόκκινους είναι ότι χρειάζεται ακόμη πολλή προσπάθεια για την επιστροφή στην ελίτ, παρά τα αδιαμφισβήτητα σημεία προόδου που έκαναν. Και που ελλείψει ευρωπαϊκών υποχρεώσεων του χρόνου, μπορεί να ξαφνιάσουν, όπως και προ τριετίας, την Πρέμιερ Λιγκ.

Μιχάλης Παπαδόπουλος