Πριν από 17 χρόνια η ΟΥΕΦΑ αποφάσιζε την κατάργηση ενός θεσμού που προσέφερε τεράστιες συγκινήσεις και μεγάλες εκπλήξεις στα 37 χρόνια ζωής του

Αλήθεια, θυμάται κανείς το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης; Οι παλαιότεροι θα το θυμούνται πολύ καλά. Μεγάλους αγώνες, σπουδαίους τελικούς, εκπλήξεις. Οι νεώτεροι, θα έχουν ίσως διαβάσει, δει από το Youtube για τη διοργάνωση αυτήν, άλλοι ίσως να την αγνοούν εντελώς. Πάνε άλλωστε 17 χρόνια από την κατάργηση του θεσμού. Που για χρόνια, ήταν το νο2 στην Ευρώπη, πίσω από το Πρωταθλητριών και μπροστά από το ΟΥΕΦΑ. Θεσμός με κύρος, με τρόπαιο που είχε περίοπτη θέση στη βιτρίνα του κάθε εκάστοτε νικητή. Όμως η... μεταμόρφωση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών σε Τσάμπιονς Λιγκ το 1992 και η απόφαση, πέντε χρόνια μετά, όπως στη μεγαλύτερη διοργάνωση συμμετέχουν ομάδες πέρα από την πρωταθλήτρια, κατέστησαν πλέον ανούσια τη διοργάνωση, αφού έπεφτε σταδιακά το επίπεδο. Έτσι διαμορφώθηκε και αναπτύχθηκε το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ (μετέπειτα Γιουρόπα Λιγκ) και οι κυπελλούχοι ή οι φιναλίστ σε περίπτωση νταμπλ έβρισκαν στέγη εκεί. Οπότε μπήκαν και οι τίτλοι τέλους. Αξίζει όμως μία αναδρομή στη διοργάνωση.

Αγγλική επινόηση

Η ιδέα για μία 2η διοργάνωση, δίπλα στο Πρωταθλητριών, ανήκει σε Βρετανούς δημοσιογράφους. Λογικό αν ξέρουμε πόσο σημαντικό είναι το τρόπαιο του κυπέλλου στη χώρα. Η ιδέα βρήκε πρόσφορο έδαφος στις τάξεις της ΟΥΕΦΑ και σύντομα λήφθηκε η απόφαση. Η πρώτη διοργάνωση έγινε τη σεζόν 1960-1961. Ο τίτλος κρίθηκε σε διπλούς τελικούς, έναν σε κάθε έδρα, με τη Φιορεντίνα να αντιμετωπίζει τη Ρέιντζερς. Το πρώτο παιχνίδι γίνεται σε ένα κατάμεστο Άιμπροξ. Οι Ιταλοί, έχοντας σε φοβερή ημέρα τον Λουίτζι Μιλάν, κέρδισαν με 2-0. Η ομάδα του Ούγγρου προπονητή Ναντόρ Χιντεγκούτι θα κάνει απλή διαχείριση του σκορ στη Φλωρεντία, με τον Μίλαν να ανοίγει πάλι το σκορ, τον Σκοτ να ισοφαρίζει και τον Σουηδό επιθετικό της ιταλικής ομάδας Χάμριν Κουρτ να σφραγίζει τη νίκη και την κατάκτηση.

Τη σκυτάλη πήρε η Ατλέτικο Μαδρίτης, σύντομα η κούπα πήγε και σε άλλες μεγάλες ομάδες, όπως η Ντόρτμουντ και η Μπάγερν. Η Μάντσεστερ Σίτι πήρε τον μόνο της ευρωπαϊκό τίτλο στο Κυπελλούχων. Το 1968 όλες οι Ομοσπονδίες της ΟΥΕΦΑ δήλωσαν συμμετοχή. Άρχισε η «εισβολή» των ομάδων από την Ανατολική Ευρώπη, με τη Σλόβαν Μπρατισλάβας, το Μαγδεμβούργο, την Ντιναμό Κιέβου και πιο μετά την Ντιναμό Τυφλίδας. Θα βρείτε επίσης νικήτριες ομάδες που το όνομά τους σήμερα θα προκαλεί έκπληξη. Τη Μέχελεν, τη Σαραγόσα και την Αμπερτίν, που κατέκτησε το τρόπαιο κερδίζοντας τη Ρεάλ. Ο θρίαμβος των Σκοτσέζων αναδείκνυε συνάμα έναν πολλά υποσχόμενο προπονητή. Τον Άλεξ Φέργκιουσον.

Άρσεναλ, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Μίλαν, Γιουβέντους, Λάτσιο είναι τεράστιες ομάδες, που κατέκτησαν το τρόπαιο. Για τους «μπέμπηδες» και την Αγγλία ήταν ξεχωριστό στα 1991. Οι σύλλογοι είχαν επιστρέψει στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις μετά την πενταετή τιμωρία (λόγω της τραγωδίας στο Χέιζελ) και η Γιουνάιτεντ στέφτηκε κυπελλούχος Ευρώπης κερδίζοντας την Μπαρσελόνα. Την ομάδα που έχει βάλει την πιο πλατιά υπογραφή. Η Μπαρσελόνα είναι η πολυνίκης του θεσμού με τέσσερεις κατακτήσεις. Ήταν και το αποκούμπι της για χρόνια, απέναντι στα πολλά Κύπελλα Πρωταθλητριών που είχε μέχρι τότε η Ρεάλ. Η αρχή έγινε τη σεζόν 1978-79, όταν στη Βασιλεία το 2-2 με τη γερμανική Ντίσελντορφ έστειλε τις δύο ομάδες στην παράταση. Εκεί τα γκολ του Κρανκλ και Ρέσακ έστειλαν το τρόπαιο στη Βαρκελώνη. Το 1982 έρχεται η δεύτερη κατάκτηση, αυτήν τη φορά μέσα στο σπίτι της (ούσα η πρώτη ομάδα που καταφέρνει κάτι τέτοιο) απέναντι στη Σταντάρ Λιέγης με τα γκολ του Σίμονσεν και του Κίνι.

Το 1989 η ομάδα του Κρόιφ θα κάνει τρεις τις κατακτήσεις της απέναντι στη Σαμπντόρια, πάλι σε ελβετικό έδαφος (αυτήν τη φορά στη Βέρνη), με 2-0, χάρη στα γκολ των Σαλίνας και Ρεκάρτε. Το καρέ συμπληρώνεται το 1997 στο Ρότερνταμ, όταν η παρέα του Ρονάλντο (σκόρερ), του Γκουαρδιόλα, του Φίγκο και τους Λουίς Ενρίκε θα κάμψει με 1-0 την αντίσταση της Παρί Σεν Ζερμέν. Ακολουθούν με δύο κατακτήσεις Άντερλεχτ, Μίλαν, Τσέλσι και Ντιναμό Κιέβου.

Ο τελευταίος τελικός

Στις 19 Μαΐου του 1999 η μοίρα έφερε τις Λάτσιο και Μαγιόρκα να αγωνίζονται στο «Βίλα Παρκ» για την κατάκτηση του τελευταίου Κυπέλλου Κυπελλούχων. Σε έναν εκπληκτικό τελικό, τόσο από πλευράς θεάματος όσο και από πλευράς οικονομίας της αναμέτρησης, η Λάτσιο του Νέντβεντ, του Νέστα και του Βιέρι, με τον Σβεν Γκόραν Έρικσον στον πάγκο της, θα κάμψει την αντίσταση που προέβαλαν οι Ισπανοί νησιώτες της Μαγιόρκα των Ιμπαγάσα, Ντάνι και Έκτορ Κούπερ (στον πάγκο). Ο μεγάλος Βιέρι των πολλών (τότε) εκατομμυρίων θα ανοίξει το σκορ στο 7', για να έρθει τέσσερα λεπτά αργότερα ο Ντάνι, μετέπειτα ποδοσφαιριστής της Μπαρσελόνα και του Ολυμπιακού, να φέρει την αναμέτρηση στα ίσια. Τον γόρδιο δεσμό, σύμφωνα με την εικόνα του παιχνιδιού, έλυσε ένας ανατέλλοντας αστέρας του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, ο Πάβελ Νέντβεντ στο 81'. Η Λάτσιο είναι η τελευταία κυπελλούχος Ευρώπης.

Πολυνίκης η Αγγλία

Σε ό,τι αφορά το εθνικό επίπεδο, πρώτη χώρα σε κατακτήσεις είναι η Αγγλία με 8 συνολικά (Τσέλσι (2), Άρσεναλ, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Έβερτον, Μάντσεστερ Σίτι, Γουέστ Χαμ και Τότεναμ) και ακολουθεί η Ισπανία με επτά (Μπαρσελόνα [4], Σαραγόσα, Βαλένθια και Ατλέτικο Μαδρίτης).

Οι τροπαιούχοι

1960-61 Φιορεντίνα

1961-62 Ατλέτικο Μαδρίτης

1962-63 Τότεναμ

1963-64 Σπόρτινγκ Λισαβόνας

1964-65 Γουέστ Χαμ

1965-66 Μπορούσια Ντόρτμουντ

1966-67 Μπάγερν Μονάχου

1967-68 Μίλαν

1968 -69 Σλόβαν Μπρατισλάβας

1969-70 Μάντσεστερ Σίτι

1970-71 Τσέλσι

1971-72 Ρέιντζερς

1972-73 Μίλαν

1973-74 Μαγδεμβούργο

1974-75 Ντιναμό Κιέβου

1975-76 Άντερλεχτ

1976-77 Αμβούργο

1977-78 Άντερλεχτ

1978-79 Μπαρσελόνα

1979-80 Βαλένθια

1980-81 Ντιναμό Τυφλίδας

1981-82 Μπαρσελόνα

1982-83 Αμπερντίν

1983-84 Γιουβέντους

1984-85 Έβερτον

1985-86 Ντιναμό Κιέβου

1986-87 Άγιαξ

1987-88 Μέχελεν

1988-89 Μπαρσελόνα

1989-90 Σαμπντόρια

1990-91 Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ

1991-92 Βέρντερ Βρέμης

1992-93 Πάρμα

1993-94 Άρσεναλ

1994-95 Σαραγόσα

1995-96 Παρί Σεν Ζερμέν

1996-97 Μπαρσελόνα

1997-98 Τσέλσι

1998-99 Λάτσιο