Το παραμύθι της Σταχτοπούτας, τέλειωσε. Ευτυχώς, όπως σχεδόν όλοι ήθελαν, με happy end.

Όσοι το έζησαν, θα το αφηγούνται στα εγγόνια τους σαν μια από τις πιο όμορφες ιστορίες που γράφτηκαν στο συναρπαστικό βιβλίο του ποδοσφαίρου.

Ο Ρανιέρι, που η υπέρκομψη ταπεινοφροσύνη του αρνείται τον τίτλο του θαυματοποιού («είμαι ο ίδιος άνθρωπος που απολύθηκε από την Ελλάδα» έχει δηλώσει στην πρώτη του συνέντευξη μετά τον θρίαμβο), «παντρεμένος», πια, με την αθανασία, πιθανότατα να δει σύντομα το άγαλμά του να δεσπόζει του King Power Stadium, απολαμβάνοντας την ίδια τιμή που η πόλη του Λέστερ παραχώρησε στο πιο εκλεκτό τέκνο που έζησε στα σπλάχνα της, τον Τόμας Κουκ.

Και επειδή όλοι αναγνωρίζουν ότι ο φετινός άθλος της Λέστερ συγκρίνεται -ή είναι ακόμη πιο μεγάλος- μόνο με το επίτευγμα της Νότιγχαμ Φόρεστ το 1978 και της Ίπσουιτς Τάουν το 1962, ο Ιταλός, όταν τελειώσουν οι σαμπάνιες και τα πάρτι, και αναλογιστούμε, πιο ψύχραιμα, τι συνέβη στη φετινή Πρέμιερ Λιγκ, θα καταλάβει μια θέση δίπλα σε μυθικές μορφές του αγγλικού και του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, όπως ο Πράιαν Κλαφ και ο Σερ Αλφ Ράμσεϊ, αρχιτέκτονες των δύο προηγούμενων «θαυμάτων».

Γιατί η Πρέμιερ Λιγκ της σύγχρονης εποχής απέχει έτη φωτός σε δύναμη, κατεστημένες ιεραρχίες και απουσία… απρόβλεπτων από την παλιά, αξέχαστη First Division, που το ανεπανάληπτο κατόρθωμα των «αλεπούδων» ξαναζωντάνεψε, νοσταλγικά, στη μνήμη.

Και μιλάμε για ένα μικρό, παρά την αξιοσέβαστη ιστορία του, κλαμπ, τοποθετούμενο σε πανεθνική κλίμακα, που είναι μικρό ακόμη και συγκρινόμενο με τα άλλα σημαντικά clubs των Midlands, όπως η Άστον Βίλα, η Γουλβς, η Μπρόμιτς, οι ομάδες του Σέφιλντ, η Λιντς, η Νότιγχαμ, η Ντάρμπι.

Και, ίσως, το μοναδικό θαύμα της Λέστερ να το θυμόμαστε και να το μνημονεύουμε ως πιο σημαντικό απ’ ό,τι πέτυχαν όλοι μαζί οι κολοσσοί του αγγλικού ποδοσφαίρου.

Μιχάλης Παπαδόπουλος