Όσο πλησιάζει προς το τέλος της σχεδόν 20χρονης παρουσίας του στην Άρσεναλ ο πάλαι ποτέ λατρεμένος Αρσέν Βενγκέρ βιώνει (δικαιολογημένα), πλέον, τεράστια αμφισβήτηση

O Αρσέν Βενγκέρ ανέλαβε την Άρσεναλ πριν από 19 χρόνια, Οκτώβριο του 1997. Και αν συνεχίσει και την επόμενη χρονιά (έχει συμβόλαιο), θα συμπληρώσει ουσιαστικά 20ετία. Σε όλο αυτό το διάστημα έχει κερδίσει τρία πρωταθλήματα, έξι κύπελλα και έξι ασπίδες (Κομιούνιτι Σιλντ). Θεωρείται ο άνθρωπος που μέσα από τις αλλαγές-τομές που επέφερε στα πρώτα χρόνια της παρουσίας του στο παιχνίδι της Άρσεναλ, ώθησε γενικά την Πρέμιερ Λιγκ (τις ομάδες) σε ένα πιο σύγχρονο ποδοσφαιρικό μοντέλο.

Κάποτε οι οπαδοί και ο σύλλογος γιόρταζαν τη «Μέρα του Βενγκέρ».

Κάποτε…

Τα τελευταία χρόνια και ειδικά τη φετινή χρονιά, οι φωνές εναντίον του Γάλλου τεχνικού είναι έντονες και ίσως όχι αδικαιολόγητες. «Ποιος είναι αυτός;», ήταν μία από τις πολλές αντιδράσεις, όταν η Άρσεναλ συμφώνησε το φθινόπωρο του 1997 με τον Αρσέν Βενγκέρ, αγνοώντας τον Γιόχαν Κρόιφ. Η επιλογή αντί του Ολλανδού και όχι αυτό καθ' αυτό το όνομα του Γάλλου ήταν η αιτία της κριτικής. Ο Βενγκέρ είχε κάνει καριέρα και πήρε τίτλους στη Μονακό, έφτασε μίαν ανάσα από την Μπάγερν, αλλά όταν άφησε το Πριγκιπάτο, επέλεξε να πάει στη μακρινή Ιαπωνία και να «ξεχαστεί».

Στην Άρσεναλ έθεσε αμέσως τη σφραγίδα του. Λάτρης του 4-4-2 και του Total Football, άλλαξε, με βάση τα σύγχρονα δεδομένα του ποδοσφαίρου, εντελώς την Άρσεναλ. Σε άτομα και πράγματα. Εκμεταλλεύτηκε απόλυτα τη νομοθεσία Μποσμάν και έφερε πολλούς ξένους (κυρίως Γάλλους). Οι επιτυχίες ήρθαν. Τίτλος το 1998, μετά από μία επική αντεπίθεση στα τελευταία στάδια της χρονιάς απέναντι στη Γιουνάιτεντ. Νταμπλ την ίδια χρονιά και καπάκι κατάκτηση της Ασπίδας. Άλλα δύο πρωταθλήματα με αυτό του 2004, να μένει στην ιστορία ως το πρωτάθλημα των «Αόρατων (Invisibles)».

Η Άρσεναλ εκείνης της χρονιάς ήταν πραγματικά άπιαστη. Ο Βενγκέρ έκανε καταπληκτικές επιλογές νεαρών παικτών (Ανελκά, Βιεϊρά και αργότερα τον Φάμπρεχας, ενώ ανέδειξε τον Άσλι Κόουλ). Στα χέρια του, ο απογοητευτικός στη Γιουβέντους Ανρί έγινε ένας από τους 3-4 καλύτερους παίκτες στον κόσμο. Ο Μπέρκαμπ έφτασε στο απόγειό του επί Βενγκέρ. Ο Κάμπελ δεν δίστασε να αφήσει την Τότεναμ και να μετακομίσει στην «εχθρική» Άρσεναλ. Πολλοί πρωτοκλασάτοι Ευρωπαίοι παίκτες επέλεγαν το Χάιμπουρι. Μέχρι το 2006, ο Βενγκέρ κοιτούσε στα μάτια τον Φέργκουσον και σε πολλές περιπτώσεις είχε αυτός το πάνω χέρι.

Η μετακόμιση της ομάδας στο «Έμιρεϊτς» το 2006 σήμανε τη μείωση των προϋπολογισμών για να πληρωθεί μέρος του ποσού για την κατασκευή του. Η Άρσεναλ αναγκάστηκε να κινηθεί σε τρία ταμπλό. Να παραχωρήσει κάποιους πρωτοκλασάτους, να κάνει μετεγγραφές από το 2ο ράφι και να προωθήσει νεαρούς. Έμεινε χωρίς τίτλο για 8 χρόνια. Η Άρσεναλ γνώρισε πολλές απογοητευτικές χρονιές και ορισμένες ντροπιαστικές μέρες, με το 2-8 από τη Γιουνάιτεντ να τη στοιχειώνει.

Έκανε σε 1-2 περιπτώσεις καταπληκτικό ξεκίνημα και μετά κλάταρε. Είχε τρομερή αστάθεια. Είδε παίκτες όπως ο Νασρί, ο Φάμπρεχας και ο Φαν Πέρσι να προτιμούν άλλους συλλόγους της Αγγλίας. Είδε την Τσέλσι να γίνεται ο κυρίαρχος σύλλογος της πρωτεύουσας και τον Μουρίνιο να χλευάζει (απαράδεχτο φυσικά) τον Γάλλο τεχνικό (η κόντρα των δύο έμεινε και θα μείνει στην ιστορία). Ο Βενγκέρ επέμεινε ακόμη και σε χρονιές που είχε χρήματα για μετεγγραφές να μην ξοδεύει ή να τρέχει τις τελευταίες μέρες να φέρνει ό,τι καλύτερο εύρισκε.

Τουλάχιστον συνέχισε να εντοπίζει (Φαν Πέρσι) ή να προωθεί ταλέντα (Γουίλσερ, Ράμσι, Τσάμπερλεϊν). Η απόκτηση του Οζίλ το 2013 ήταν για πολλούς μία ένδειξη ότι έρχεται αλλαγή. Η αλήθεια είναι ότι ήρθε σε τρόπαια. Η Άρσεναλ έκανε τις χρονιές 13-14, 14-15 back 2 back στο κύπελλο και στις ασπίδες. Τρόπαια που έφεραν χαμόγελα στο Έμιρεϊτς, αλλά δεν σταμάτησαν την αύξηση της αμφισβήτησης του Βενγκέρ.

Τα απωθημένα

Το κύπελλο στην Αγγλία, από ιστορικής άποψης, έχει περισσότερη αξία από οποιαδήποτε άλλη χώρα, αλλά οι δύο κατακτήσεις είναι ουσιαστικά παρηγοριά για τους φίλους της Άρσεναλ. Πρωτάθλημα και Τσάμπιονς Λιγκ ήθελαν και θέλουν οι Κανονιέρηδες. Η Άρσεναλ έγινε looser στην Ευρώπη. Υπάρχει φυσικά η πρόκριση και η μεγάλη προσπάθεια στον τελικό του 2006, αλλά και πάλι είναι παρηγοριά, σε σύγκριση με τους άλλους. Γιουνάιτεντ, Τσέλσι, Λίβερπουλ σήκωσαν το τρόπαιο και έβαλαν τα σφραγίδα τους στο Τσάμπιονς Λιγκ στο διάστημα 2005-12. Η Άρσεναλ, τζίφος!!!

Κάθε χρόνο η ίδια ιστορία. Με το ζόρι (συνήθως) να περνά από τη φάση των ομίλων και μετά αποκλεισμός (άδοξος). Η περίοδος 15-16 στην Πρέμιερ Λιγκ. Μία από τα ίδια. Σε μία χρονιά που η Τσέλσι κατέρρευσε, η Σίτι είναι μετριότατη, η Γιουνάιτεντ πληκτική, η Άρσεναλ είχε την ευκαιρία της. Ουσιαστικά από ένα σημείο και μετά είχε να συναγωνιστεί τη Λέστερ και την Τότεναμ. Έδειχνε μάλιστα με κάποιες εμφανίσεις ότι θα μπορούσε να μπει μπροστά στη βαθμολογία και να μείνει εκεί. Πάλι τζίφος!

Πέταξε βαθμούς στα σκουπίδια, έμεινε εκτός μάχης του τίτλου και αυτήν τη στιγμή απειλείται να χάσει και το εισιτήριο του Τσάμπιονς Λιγκ. Αν υπήρχε και το κύπελλο, η παρηγοριά… Ούτε αυτή. Η Γουότφορντ την έριξε νοκ άουτ μέσα στο Έμιρεϊτς. Στο δε Λιγκ από τον Οκτώβρη η Άρσεναλ είναι εκτός, μετά το 0-3 από τη Σέφιλντ Γουένστεϊ. Η νοοτροπία του νικητή έχει πει αντίο στους Κανονιέρηδες, αυτή του looser σχεδόν σκεπάζει το Έμιρεϊτς. Το μοντέλο παιχνιδιού φαντάζει σύμφωνα με τους ειδικούς ως παρωχημένο.

Οι οπαδοί σε κάποιες περιπτώσεις και όχι μόνο φέτος αντέδρασαν, αλλά ηρέμησαν. Το περασμένο Σάββατο οι αποδοκιμασίες προς το πρόσωπό του θύμισαν γήπεδα των… Βαλκανίων. Οι εφημερίδες γράφουν για τσακωμούς στις εξέδρες μεταξύ οπαδών υποστηρικτών του Βενγκέρ και αυτών που θέλουν την απομάκρυνσή του. Ο ίδιος δηλώνει έκπληκτος και δεν συζητά θέμα αποχώρησής του πριν εκπνεύσει το συμβόλαιό του το 2017. Άλλη μία χρονιά δηλαδή. Αν όντως παραμείνει, θα πρέπει η Άρσεναλ να πάρει πρωτάθλημα και να δείξει κόκκαλο στην Ευρώπη. Σκεφτείτε όμως τι θα έχει να αντιμετωπίσει. Κλοπ, Γκουαρντιόλα, Κόντε, πιθανότατα Μουρίνιο, τον χαρισματικό Ποκετίνο. Ζόρικο περιβάλλον.

Ο Βενγκέρ αναμόρφωσε πριν από μερικά χρόνια την Άρσεναλ. Προκάλεσε πολλές φορές περηφάνια στις εξέδρες. Έτυχε κάποτε της απόλυτης αποδοχής από όλους. Δυστυχώς, όλα αυτά ανήκουν σχεδόν αποκλειστικά στο παρελθόν. Με ή χωρίς άλλη επιτυχία, σίγουρα θα τιμηθεί όταν αποχωρήσει του χρόνου. Αλλά δεν θα είναι, όπως όλα δείχνουν, το επιβλητικό τιμημένο αντίο που ονειρευόταν ο ίδιος και οι πιστοί οπαδοί της Άρσεναλ και όχι μόνο. Γιατί δεν υπάρχει οπαδός αντίπαλης ομάδας που δεν θαύμασε έστω και μία φορά την Άρσεναλ επί εποχής Βενγκέρ.

Εκτός και αν ο Γάλλος… κάνει το θαύμα του, του χρόνου.