Την ώρα που ο Κόμπι Μπράιαντ τερμάτιζε, μέσα σε αποθέωση, τη μυθική καριέρα του, οι Γκόλντεν Στέιτ Γουόριορς ολοκλήρωναν το δικό τους ταξίδι προς την αθανασία, καταρρίπτοντας το στοιχειωμένο ρεκόρ των Σικάγο Μπουλς στη ρέγκιουλαρ σίζον που κρατούσε από την περίοδο 1996-97.

Το… ασύλληπτο ρεκόρ των 73 νικών και 9 ηττών στην κανονική περίοδο που πέτυχαν οι Dubs στη λήξη της ρέγκιουλαρ έχει ως κοινό παρονομαστή και συνδετικό κρίκο με το κατόρθωμα των «ταύρων» τον head coach τους, Στηβ Κερ, που ως συμπαίκτης του Τζόρνταν και του Πίπεν είχε συμβάλει τα μέγιστα στην επίτευξη του φαινομενικά ακατάρριπτου, μέχρι πριν από λίγες μέρες, 72-10, που έβαζε τους Μπουλς στην στατιστική κορυφή των κορυφαίων.

Λίγες ώρες νωρίτερα, στην άλλη μεριά του Ατλαντικού, ένας άλλος «πολεμιστής», με δύναμη και καρδιά «ταύρου», ο Ντιέγκο Τσόλο Σιμεόνε, με τους ψυχωμένους «ροχιμπλάνκος» του, έγραφε το δικό του συμβόλαιο με την αιωνιότητα, εκθρονίζοντας την πρωταθλήτρια Ευρώπης και κόσμου Μπαρσελόνα από τον θρόνο της, σ’ ένα απαράμιλλο μπρα-ντε-φερ με το φαινομενικά ακατόρθωτο, που θα παραμείνει, για χρόνια, παράδειγμα ποδοσφαιρικής ευφυΐας και ανθρώπινης αποφασιστικότητας, σε μια μαγική νύχτα που ρίχνει τους φωτεινούς κατοπτρισμούς της πολύ πέρα από το ποδόσφαιρο στην ίδια τη ζωή.

Και 24 ώρες αργότερα, το κερασάκι στην τούρτα, η κορύφωση της αποθέωσης, μ’ ένα από τα πιο επικά παιγνίδια της δεκαετίας, με τη Λίβερπουλ να πετυχαίνει την ανατροπή των ανατροπών απέναντι στην για 65 λεπτά ανώτερή της Μπορούσια Ντόρτμουντ, γυρίζοντας, σχεδόν ακριβώς με τη λήξη, το 1-3 σε 4-3, και αναγκάζοντας τον Ρας και τον Νταλγκλίς να τραγουδούν σαν μικρά παιδιά.

Ένα ανεπανάληπτο 24ωρο, το οποίο επιφύλαξε μερικές από τις πιο μαγικές στιγμές που μπορεί να προσφέρει ο αθλητισμός και που κάθε φίλαθλος αισθάνεται τυχερός γιατί είναι…φαν.

Μιχάλης Παπαδόπουλος