Ο Ντιέγκο Σιμεόνε κέρδισε για άλλη μία φορά τον απόλυτο θαυμασμό για την παρουσία της Ατλέτικο και το καταπληκτικό μοντέλο επιτυχίας του συλλόγου της Μαδρίτης

Η πρόκριση της Ατλέτικο Μαδρίτης επί της Μπαρτσελόνα επανέφερε έπειτα από καιρό στην κορυφή της επικαιρότητας τον Ντιέγκο Σιμεόνε. Για πολλοστή φορά, στα τελευταία χρόνια, το εξαιρετικό δημιούργημα του Αργεντινού τεχνικού προκάλεσε αναταράξεις στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Δεν είναι λίγοι αυτοί που, με βάση τα δεδομένα (μπάτζετ, αποτελέσματα, διαχείριση, προσωπικότητα, αντίπαλοι), θεωρούν τον Σιμεόνε τον καλύτερο τεχνικό του Κόσμου αυτήν τη στιγμή. Το βέβαιο, κι αυτό είναι καθολική άποψη, είναι πως ο «Τσόλο» βρίσκεται ανάμεσα στους πέντε καλύτερους. Παράλληλα, είναι μοναδικός. Για πολλούς λόγους.

Ο καταλληλότερος

Ο Σιμεόνε ήταν ο κατάλληλος άνθρωπος την κατάλληλη στιγμή, όταν προσελήφθη στη θέση του Μανζάνο στις 23 Δεκεμβρίου του 2011. Η Ατλέτικο μόλις είχε αποκλειστεί από την Αλμπαθέτε (3ης κατηγορίας) στο κύπελλο και βολόδερνε. Ο Σιμεόνε έβαλε άμεσα τη σφραγίδα του. Βελτίωση, αλλαγή στο μοντέλο παιχνιδιού, στη νοοτροπία και φυσικά στα αποτελέσματα. Η Ατλέτικο κατακτά το Europa League (3-0 την Μπιλμπάο) και καπάκι το Σούπερ Καπ (4-1 την Τσέλσι).

Στην επόμενη σεζόν (2012-13) σηκώνει το κύπελλο Ισπανίας, κερδίζοντας στον τελικό τη Ρεάλ. Ακολουθεί το έπος του 2014, με την κατάκτηση του πρωταθλήματος και την παρά μερικά δευτερόλεπτα... κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ. Στην περυσινή χρονιά, υπήρχε η φυσιολογική κάμψη. Φέτος, η Ατλέτικο δεν εντυπωσίαζε, αλλά να που κτύπησε στην κατάλληλη ώρα, αποκλείοντας την Μπαρτσελόνα και βάζοντας σοβαρή υποψηφιότητα για τη μέγιστη κούπα. Γενικότερα, όμως, πέτυχε πολύ περισσότερα. Η Ατλέτικο έχει αλλάξει στάτους σε Ισπανία και Ευρώπη, κέρδισε πολλούς θαυμαστές, τη στιγμή που, όσο ποτέ πριν, οι οπαδοί της νιώθουν πως δεν είναι οπαδοί «2ης κατηγορίας» στη Μαδρίτη και κοιτάνε περήφανα και στα μάτια αυτούς της Ρεάλ.

Νever surrender

H επιτυχία του βασίζεται σε πολλούς τομείς. Η ποδοσφαιρική του κουλτούρα είναι σημαντική. Παθιασμένος, παλληκάρι όσο κανείς άλλος τεχνικός, δεν δέχεται να χάσει, αλλά πάνω απ' όλα δεν δέχεται να παραδοθεί. Θέλει η ομάδα του να παλεύει σε κάθε εκατοστό του γηπέδου, να επιβάλλεται σε δύναμη, να κάνει τον αντίπαλο να «υποφέρει» με το πρέσινγκ που εφαρμόζει. Το σχόλιο ότι «όταν αντιμετωπίζεις την Ατλέτικο είναι σαν να σε κτυπά συνεχώς ένα σφυρί», δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Ο ίδιος ο Σιμεόνε, μέσα από δικές του ατάκες, δίνει το στίγμα του τι ζητά:

«Για μας κάθε λεπτό ενός αγώνα μπορεί να είναι μία ολόκληρη ζωή», «σε μεγάλους αγώνες δεν πας να αγωνιστείς, πας να κερδίσεις», ή το αμίμητο «ευχαριστώ τις μάνες των παικτών μου που έκαναν γιούς με τεράστια κότσια», είναι χαρακτηριστικές της αντίληψης του Σιμεόνε. Το εντυπωσιακό της υπόθεσης είναι το πόσο άψογα καταφέρνει να περάσει το πάθος και την κουλτούρα του στους παίκτες. Η Ατλέτικο είναι η πιο παθιασμένη ομάδα, οι παίκτες της δίνουν κάθε ικμάδα της δύναμής τους. Παίζουν για τον συμπαίκτη τους, τη φανέλα, την ομάδα και τον προπονητή τους. Η αμυντική τους συμπεριφορά και η προσήλωση στην αγωνιστική πειθαρχεία είναι ασύλληπτες. Συν φυσικά τη σχέση του με την εξέδρα, αφού αυτός δίνει το σύνθημα για να γίνει το «Βιθέντε Καλντερόν» καμίνι.

Η κουλτούρα και το πάθος φυσικά δεν αρκούν. Σε σημαντικό βαθμό έρχονται να καλύψουν το «χάντικαπ» της αγωνιστικής υπεροχής (σε μονάδες και ονόματα) των μεγάλων αντιπάλων. Ο Σιμεόνε δεν έχει την πολυτέλεια και το τεράστιο μπάτζετ των πλείστων ομάδων του Τσάμπιονς Λιγκ. Πρέπει οι επιλογές του με βάση τα χρήματα να είναι άριστες. Έχει και αυτό το χάρισμα. Να κάνει σωστές κινήσεις, να βοηθά τους παίκτες του να προοδεύσουν, να βρίσκει αντικαταστάτες. Πολλά τα παραδείγματα.

Ο Ντιέγκο Κόστα υπό τις οδηγίες του έβγαλε στο γήπεδο αρετές που είχε κρυμμένες για χρόνια, κι όταν ο Φαλκάο (ο οποίος έγινε στα χέρια του Σιμεόνε, από ένας πολύ καλός επιθετικός, σούπερ) έφυγε για τη Μονακό, έγινε ο ηγέτης της επίθεσης. Όταν έφυγε για την Τσέλσι, ο Σιμεόνε επέλεξε τους Μάτζουκιτς, Γκρισμάν. Ο Κροάτης έβαλε μπόλικα γκολ, αλλά δεν πολυταίριαξε με το μοντέλο παιχνιδιού. Ο Γάλλος εκτοξεύτηκε σε παίκτη της ελίτ. Φέτος δεν του βγήκαν οι κινήσεις με Τζάκσον Μαρτίνεζ και Βιέτο, αλλά ο Σιμεόνε τράβηξε το χαρτί του Τόρες. Δεν θα έδινε ποτέ τη συγκατάθεσή του για την επιστροφή του «Ελ Νίνιο» μόνο για χάρη της επιστροφής. Αλλά, ο Τόρες που έμοιαζε τελειωμένος αναγεννήθηκε.

Ο Κουρτουά έφυγε, ο Σιμεόνε είχε πολλές επιλογές, αλλά διάλεξε έναν άλλον νεαρό και πολλά υποσχόμενο για το τέρμα, τον Ομπλάκ. Δικαιώνεται απόλυτα. Υπάρχουν και άλλα παραδείγματα. Παίκτες που από πολύ καλοί έγιναν σπουδαίοι. Ο Γοδίν είναι πλέον στόπερ κορυφής, ενώ λίγες ομάδες έχουν ακραίους αμυντικούς του επιπέδου των Χουάν Φραν - Φελίπε Λουίς. Ο Γκάμπι δεν ήταν δική του επιλογή (αποκτήθηκε πριν αφιχθεί στη Μαδρίτη ο Σιμεόνε), αλλά δέστε τι κάνει μέσα στο γήπεδο.

Ο Κόκε είναι μόλις 24 ετών, επί Σιμεόνε πήρε ευκαιρίες και αυτήν τη στιγμή είναι από τους καλύτερους μέσους στον κόσμο. Η επιλογές και η εκτόξευση των νεαρών είναι άλλο ένα χάρισμα του «Τσόλο». Σαούλ, Γκάμεζ, Πάρτεϊ, Χιμένεζ, Φερνάντεζ, Λούκας, Καράσκο. Παιδιά των 20-22 ετών, που είναι στην 1η γραμμή της ομάδας, απέναντι στους σούπερ σταρ της «Μπάρτσα», της Ρεάλ κτλ. Φυσικά, ο Σιμέονε έχει και χαρίσματα στην ετοιμασία της ομάδας, στην τακτική, στο διάβασμα του παιχνιδιού. Έχει όλο το πακέτο, κι αυτά τα χαρίσματα φέρνουν και την επιτυχία.

Το μέλλον

Παρόλο που αποτέλεσε και αποτελεί στόχο άλλων μεγαλύτερων ομάδων, ο Σιμεόνε δεν δείχνει τη διάθεση να φύγει. Σήμερα τουλάχιστον. Λογικά, κάποια ώρα, θα κάνει το επόμενο βήμα, όσο είναι περιζήτητος. Ίσως, όμως, η φετινή χρονιά να είναι ο σταθμός και γι' αυτόν και για τον σύλλογο. Το Καλοκαίρι οι Κόκε, Γκρισμάν και Γοδίν θα αποτελέσουν πρώτους στόχους για τους γίγαντες της Ευρώπης. Δεν αποκλείεται, όσο αφοσιωμένοι και να είναι (πέρυσι απέρριψαν προτάσεις) κάποιος ή και όλοι να θέλουν να πάνε σε μεγαλύτερο σύλλογο. Ο Σιμεόνε θα έχει επίσης προτάσεις, αν δεν έχει ήδη. Για κανέναν, ακόμη και για τον χαρισματικό Αργεντινό, δεν είναι εύκολο να βρίσκει πάντα τη συνταγή της επιτυχίας, τις σωστές επιλογές και τις εναλλακτικές λύσεις.

Όσο και αν το απολαμβάνει, δεν μπορεί να το κάνει… επ' άπειρον. Φυσικά, ποτέ δεν ξέρεις. Όμως υπάρχει κάτι που μπορεί να αλλάξει δραστικά την κατάσταση. Η Ατλέτικο είναι στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ.

Μπορεί να θεωρείται 3ο φαβορί, αλλά κανένας δεν αμφιβάλλει ότι μπορεί να φτάσει στην κατάκτηση του τροπαίου. Αν σηκώσει την κούπα, αλλάζουν πολλά. Η Ατλέτικο θα είναι πρωταθλήτρια Ευρώπης, άρα όλο το οικοδόμημά της αλλάζει πάλι επίπεδο - πάει από το ανώτερο, στο ανώτατο. Σαν ομάδα, σαν σύλλογος, σαν «brand» (επιτρέψτε μας την αγγλική). Δεν είναι εύκολο για κανέναν να πει αντίο για άλλες πολιτείες, το μπάτζετ θ' ανέβει, θα είναι δε ακόμη καλύτερος προορισμός για άλλους παίκτες.

ΟΙ ΤΙΤΛΟΙ ΤΟΥ «TΣΟΛΟ»

Με Ατλέτικο

Πρωτάθλημα Ισπανίας 2014
Κύπελλο Ισπανίας 2013
Σούπερ Καπ Ισπανίας 2014
Γιουρόπα Λιγκ 2012
Σούπερ Καπ Ευρώπης 2012
Με Ρίβερ Πλεϊτ
Πρωτάθλημα Κλαουσούρα 2008
Με Εστουτιάνδες
Πρωτάθλημα Απερτούρα 2006

Η ΑΤΛΕΤΙΚΟ ΕΠΙ ΣΙΜΕΟΝΕ

Ποσοστό επιτυχίας 63% έχει η Ατλέτικο επί εποχής του Σιμεόνε. Ο «Τσόλο» έχει καθίσει στον πάγκο της 251 φορές. Κέρδισε σε 158 αγώνες, ηττήθηκε σε 42 και είδε τους «ροχιμπλάνκος» να… συμβιβάζονται 51 φορές.

ΝΙΚΕΣ 158
ΙΣΟΠΑΛΙΕΣ 51
ΗΤΤΕΣ 42