Η καταστροφική πορεία της Γιουνάιτεντ επί Φαν Χάαλ και οι κυριότερες αιτίες της κατάντιας της

Όταν η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ανακοίνωνε τη συμφωνία με τον Λουίς Φαν Χάαλ, άπαντες, απολύτως φυσιολογικά, χαιρέτησαν την απόφαση του συλλόγου. Γιατί ο Ολλανδός τεχνικός έχαιρε τότε παγκόσμιας αναγνώρισης, ειδικά μετά την εκπληκτική πορεία της Ολλανδίας στο Μουντιάλ. Χαρακτηρισμοί όπως ιδιοφυία, καλλιτέχνης κτλ, έκαναν την εμφάνιση τους στα ρεπορτάζ. Σίγουρα η 1η χρονιά είχε αρκετές άσχημες στιγμές, αλλά άπαντες έδιναν το χρονικό περιθώριο στον Ολλανδό.

Άπαντες υπολόγιζαν πως το μοντέλο του, αυτό που είχε στο μυαλό του, θα λειτουργούσε στην τρέχουσα χρονιά. Και αυτό πάλι, χωρίς τεράστιες απαιτήσεις. Κανένας δεν μίλησε για τίτλο στην Πρέμιερ Λιγκ, κανένας δεν ζήτησε Τσάμπιονς Λιγκ. Άπαντες ανέμεναν μία Γιουνάιτεντ απαιτητική, μοντέρνα, ανταγωνιστική, η οποία να έχει όλα τα φόντα να επιστρέψει σε μεγάλα πράγματα την περίοδο 2016-17. Κανένας, μάλλον ούτε ο ίδιος ο Φαν Χάαλ, δεν φανταζόταν ότι η Γιουνάιτεντ θα έφτανε σε σημείο να είναι για λύπηση, για κλάματα. Τέτοια άσχημη εικόνα δεν παρουσίασε ακόμη και στις χειρότερες εποχές των πέτρινων χρόνων. Τουλάχιστον τότε, ακόμη και όταν πήγε στη 2η κατηγορία, κουβαλούσε το πνεύμα της. Τώρα είναι μία ομάδα που πραγματικά εκπέμπει κατάθλιψη.

Σε Αγγλία και Ευρώπη

Οι αναλύσεις για τους λόγους της αποτυχίας του Φαν Χάαλ δίνουν και παίρνουν. Το ίδιο (σε λιγότερο βαθμό) στην εμμονή της Γιουνάιτεντ να τον διατηρεί στο πόστο του. Φαίνεται πολύ υπεραπλουστευμένη η δικαιολογία ότι ο σύλλογος δεν θέλει να δώσει την εικόνα του προπονητοφάγου, απολύοντας 2ο τεχνικό μεσούσης της περιόδου μέσα σε δύο χρόνια. Αν είναι θέμα πρεστίζ, αλήθεια σκέφτεται κανείς πόσο πληγώνεται σχεδόν καθημερινά το γόητρο της Μάντσεστερ με τον Φαν Χάαλ. Ούτε και η μεγάλη όπως λέγεται αποζημίωση σε περίπτωση απόλυσής του φάνταζε λογική. Τα σημάδια της αποτυχίας ήταν ξεκάθαρα και το ρίσκο της οικονομικής ζημιάς με τον Φαν Χάαλ πολύ μεγαλύτερο. Αλήθεια, όμως, πώς άραγε απέτυχε τόσο παταγωδώς ο Ολλανδός προπονητής; Είπαμε, αν μπείτε στο διαδίκτυο θα βρείτε πολλές αναλύσεις και αιτίες. Οι ακόλουθες φαντάζουν ως οι πιο φυσιολογικές.

Κακές επιλογές

Πρώτα από όλα ποτέ δεν κατέληξε στο σωστό αγωνιστικό μοντέλο. Ανεξάρτητα με τη διάταξη (ξεκίνησε με 3-5-2 αποτυγχάνοντας), προσπάθησε να κάνει μία Γιουνάιτεντ συντηρητική, που να κοιτάζει πρώτα να κρατήσει το μηδέν και μετά να σκοράρει. Η ιδιοσυγκρασία του συλλόγου δεν είναι φυσικά αυτή. Αλλά, ας πούμε υποθετικά ότι το μοντέλο θα μπορούσε να δουλέψει και να αποφέρει αποτελέσματα. Ο Φαν Χάαλ ονειρευόταν την ομάδα του να ελέγχει τον ρυθμό με πολλές σωστές πάσες, κλειστές γραμμές και πρέσινγκ.

Απέτυχε παταγωδώς. Σε κάποιο σημείο η Γιουνάιτεντ δεν δεχόταν γκολ. Αλλά, ας θυμηθεί κάποιος σε πόσα παιχνίδια τη γλύτωνε με 2-3 μεγάλες επεμβάσεις ο Ντε Χέα, ή τα άχαστα που έχαναν οι αντίπαλοι επιθετικοί. Οι πολλές πάσες υπήρχαν, αλλά χωρίς ουσία. Η Μάντσεστερ έφτασε να είναι η ομάδα με τα λιγότερα σουτ στην αντίπαλη εστία, έβαζε γκολ με αίτηση και το 0-0 στο Ολντ Τράφορντ έγινε το νο1 αποτέλεσμα. Οι παίκτες του είναι νευρικοί, κάνουν παιδαριώδη λάθη, αδυνατούν να πάρουν πρωτοβουλίες και μοιάζουν γενικώς μαγκωμένοι.

Ο Ολλανδός έσφαλε σε πολλές από τις επιλογές του, έχοντας ξοδέψει έναν πακτωλό χρημάτων. Ήθελε μία ομάδα γρήγορη και τη γέμισε με αργούς παίκτες. Μεσαία γραμμή με Φελαϊνί, Σβαϊνστάιγκερ, Κάρικ. Και την ίδια ώρα ένας άχαρος ρόλος στον πιο… sharp του ποδοσφαιριστή, τον Σνάιτερλινγκ, ο οποίος δεν ξεκολλά από τον κύκλο του γηπέδου, παρά μόνο σε κόρνερ και φάουλ. Κάθετο ποδόσφαιρο, όβερλαπ, γρήγορες πάσες, εναλλαγές θέσεων. Άγνωστες λέξεις στο λεξιλόγιο της ομάδας. Το πόσο αργή είναι η Γιουνάιτεντ φαίνεται ξεκάθαρα ακόμη και κόντρα στις μικρές, αλλά ευέλικτες ομάδες της Πρέμιερ Λιγκ. Το ίδιο και στην Ευρώπη.

Αποκλεισμός σε έναν εύκολο όμιλο του Τσάμπιονς Λιγκ και ρεζιλίκια για 150 λεπτά κόντρα στη Μίντιλαντ. Είναι και ο Ερέρα, αλλά αλήθεια πότε έπαιξε στη θέση του ο τεχνίτης Ισπανός. Αμ ο Μάτα; Ο πιο καλά καταρτισμένος παίκτης της ομάδας, χαραμίζεται το άκρο. Εδώ και χρόνια είναι ηλίου φαεινότερο ότι η Μάντσεστερ έχει ανάγκη από έναν κεντρικό αμυντικό ολκής. Ο Φαν Χάαλ προτίμησε να μην αποκτήσει έναν και να ποντάρει στον Τζόουνς, τον Μπλιντ (που δεν είναι καθαρόαιμο σέντερ μπακ), τον Ρόχο και τον Σμόλινγκ. Κάνει καλή χρονιά ο τελευταίος, σίγουρα θα μπορούσε να είναι ο ένας εκ των δύο βασικών, αλλά όχι ο ηγέτης. Ο Νταρμιάν δεν έχει καμία σχέση με τον παίκτη που θαυμάσαμε στο Μουντιάλ, αλλά ευθύνεται μόνο αυτός; Πόσες φορές βρίσκεται εκτεθειμένος με 2 και 3 αντιπάλους;

Ο Φαν Χάαλ σίγουρα πιστώνεται για την επιλογή Μαρσιάλ, κι ας τον έκραξαν το Καλοκαίρι. Όμως, ο νεαρός Γάλλος για σέντερ φορ ήρθε και ακραίος κυρίως έπαιζε, αφού ο Φαν Χάαλ υποσχέθηκε (άκουσον-άκουσον) στον Ρούνεϊ ότι θα παίζει κορυφή. Ο Ρούνεϊ, ειδικά με το μοντέλο παιχνιδιού της Γιουνάιτεντ, ήταν ωσεί παρών στα περισσότερα παιχνίδια. Πιστώνεται επίσης για την ανάδειξη του Λίνγκαρντ (αν και πολλοί πιστεύουν ότι επί Φέργκιουσον δεν θα έβλεπε ούτε πάγκο). Ο Ράσφορντ είναι άλλη περίπτωση. Βγήκε από το πουθενά, όχι κατ' επιλογήν, αλλά λόγω των πολλών τραυματισμών. Άλλο ένα ζήτημα. Ειδικά η περίπτωση Σόου. Αλλά όταν κατέληγε στο ρόστερ του, ο Φαν Χάαλ ήξερε πως η Γιουνάιτεντ έχει «παράδοση» και κυρίως πολλούς ευπαθείς παίκτες (Τζόουνς, Γιανγκ, Κάρικ, Βαλέντσια κτλ). Δεν μέτρησε τα δεδομένα και δεν επέφερε αλλαγές στον τρόπο ετοιμασίας και προπόνησης.

Η ψευδαίσθηση της βελτίωσης

Μία πρόσφατη ανάλυση σε αγγλική εφημερίδα αναδεικνύει άλλη μία παράμετρο. Ότι ο Ολλανδός προπονητής έβλεπε πρόοδο εκεί που δεν υπήρχε, η πιανόταν από κάποια σποραδικά καλά αποτελέσματα (το διπλό στο Άνφιλντ, όπου η Λίβερπουλ ήταν καταφανώς καλύτερη) για να πείσει πως η ομάδα είναι στον σωστό δρόμο. Αλλά όπως η προσωρινή καλή αμυντική συμπεριφορά ή το ποδόσφαιρο κατοχής που δεν έβγαζε πουθενά αποδείχτηκαν φρούδες προσδοκίες. Προσθέστε και άλλα. Τη συμπεριφορά του Φαν Χάαλ στα ΜΜΕ, η μεγάλη δόση ειρωνείας, ο αποπροσανατολισμός μέσα από τις δηλώσεις (όταν όλοι έβλεπαν σωστά το μαύρο, αυτός έβλεπε λευκά ή όταν θεωρεί λογικό η Γιουνάιτεντ να μένει εκτός Τσάμπιονς Λιγκ), οι φορές που με ατάκες άφηνε εκτεθειμένους τους παίκτες του. Αποδείχθηκε λίγος στο παιχνίδι της επικοινωνίας και έχασε ακόμη παραπάνω τη στήριξη του κόσμου.

Τελικά έκανε τίποτα σωστό ο Φαν Χάαλ; Πρέπει κάποιος να ψάξει βαθιά και κάτι θα βρει, αλλά μπροστά στα τόσα αρνητικά... Υπάρχει όμως και το άλλο. Αν όντως αποχωρήσει στο τέλος της χρονιάς, τι αφήνει πίσω του; Μία Γιουνάιτεντ, η οποία στην καλύτερη των περιπτώσεων θα βγει στο Europa League. Μία ομάδα που θα θέλει πολλές αλλαγές στο ρόστερ, αλλά και που δεν θα είναι ελκυστικός προορισμός για παίκτες της ελίτ. Ήδη, μερικοί πιθανοί στόχοι την αγνοούν. Ευθύνη γι' αυτό φέρει και ο σύλλογος. Που ήταν υπερβολικά υπομονετικός και άτολμος.

Ο απογοητευτικός απολογισμός

Η αποτυχία του Φαν Χάαλ φαίνεται και στους αριθμούς. Κερδίζει μόλις τα μισά παιχνίδια σε όλες τις διοργανώσεις και χάνει ένα κάθε τέσσερα. Αριθμοί ανήκουστοι για το εκτόπισμα της Γιουνάιτεντ.

ΑΓΩΝΕΣ 89
ΝΙΚΕΣ 45
ΙΣΟΠΑΛΙΕΣ 21
ΗΤΤΕΣ 23