Ομάδες και σύλλογοι οι οποίοι μεγαλούργησαν, αλλά που περνούν περίοδο κάμψης, με αμφίβολο μέλλον

Βλέπεις τη Γιουνάιτεντ του σήμερα και μελαγχολείς. Την Άρσεναλ λες και παίζει κάθε χρόνο η ίδια ταινία. Η Μίλαν δεν σε εμπνέει. Ψάχνεις ομάδες που κάποτε μεγαλουργούσαν και όταν τις βρεις λες αμάν. Παρακολουθείς Λέικερς και σου ανεβαίνει η πίεση. Ψάχνεις τη Μακ Λάρεν και τη βρίσκεις αντί μπροστά στην ουρά. Η Φεράρι κερδίζει έναν αγώνα και γίνεται πανικός. Είναι πολλά τα μεγάλα ονόματα του αθλητισμού, τα οποία κινούνται πλέον από τα ρηχά ώς και κοντά στον βυθό. Σε αθλήματα που εμείς εδώ τα παρακολουθούμε από κοντά. Θα βρείτε προβληματικούς πρώην «γίγαντες» και στο μπέιζμπολ, στο χόκεϊ επί πάγου και στο διεθνές βόλεϊ.

Ας περιοριστούμε όμως στα οικεία.

Αυτό που συμβαίνει στην Αγγλία είναι πρωτοφανές με την τριάδα Γιουνάιτεντ, Άρσεναλ και Λίβερπουλ. Αρχίζοντας από την τελευταία, έπειτα από 2,5 δεκαετίες χωρίς πρωτάθλημα και σε κατάσταση πλέον μετριότητας, αποφάσισε πως με τη φανέλα και το «Άνφιλντ» δεν κάνεις δουλειά. Προσέλαβε τον Κλοπ, πιστεύοντας πως σύντομα θ' αλλάξει τον ρου της ιστορίας της. Δεν επέφερε κάποια μεγάλη αλλαγή σε αποτελέσματα, αλλά όλοι αναγνωρίζουν πως η Λίβερπουλ της επόμενης διετίας θα είναι το κριτήριο. Η Γιουνάιτεντ κατάφερε, μέσα σε τρία χρόνια, να γίνει από θηρίο ανήμερο σε θεριό χωρίς δόντια και νύχια. Ναι, υπήρχαν σημάδια από τα τελευταία χρόνια του Φέργκι πως επήλθε φθορά, αλλά άλλο να κάνεις το Ολντ Τράφορντ από «Θέατρο των Ονείρων» σε εφιάλτη στον δρόμο με τις λεύκες.

Με Μόγιες και ειδικά με Χάαλ δεν προκαλεί πλέον κανέναν αγωνιστικό σεβασμό. Το χειρότερο όμως είναι ότι, αντί διορθωτικών κινήσεων, γίνονται λάθη επί λαθών. Η Άρσεναλ τώρα. Δέκα χρόνια χωρίς πρωτάθλημα, μετριότητες μέχρι και ρεζιλίκια στην Ευρώπη και κάθε χρόνο η ίδια ιστορία. Πάει να κάνει κάτι καλό και αμέσως χύνει την καρδάρα με το γάλα. Μία κάκιστη χρονιά δεν μπορεί να βάλει και την Τσέλσι στην εξίσωση. Απλά μαζί της δένει φέτος το γλυκό. Εκτός και αν άρχισε και η δική της περίοδος κάμψης και δεν το ξέρουμε ακόμη. Θα φανεί.

Τρανό παράδειγμα η Μίλαν. Η κορυφαία ομάδα της Ιταλίας για δύο δεκαετίες και μέχρι πριν μία εφταετία. Με δύο ομάδες μοντέλο, στις εποχές Σάκι, Καπέλο, Ανσελότι. Πήρε για τελευταία φορά το πρωτάθλημα πριν από 4 χρόνια, όμως ο καθένας αντιλαμβάνεται πως ήταν μία αναλαμπή και τίποτα παραπάνω. Από το 2007 και μετά βρίσκεται γενικά σε κατάσταση ύφεσης, ενώ την τελευταία τριετία βολοδέρνει. Ουσιαστικά δεν είχε σοβαρές επιπτώσεις από το «Καλτσιόπολι», ενώ πέρασε και τη φυσιολογική κάμψη (2008-11) που περνάει μία ομάδα έπειτα από χρόνια στην κορυφή. Σήμερα δεν τραβάει, ούτε σαν προορισμός, μεγάλα ονόματα, δεν είναι πρόκληση για μεγάλους προπονητές, δεν έχει εκείνο το τεράστιο πρεστίζ προηγούμενων δεκαετιών. Σε κάποιο βαθμό μπορεί να λεχθεί κάτι και για την Ίντερ, η οποία μετά το Τσάμπιονς Λιγκ του 2009, (και κυρίως στη μετα-Μοράτι εποχή) δεν μπορεί να επανέλθει στην κορυφή. Πρακτικά έχει υποχωρήσει περισσότερο απ' ό,τι η Μίλαν, αλλά το εκτόπισμα των «ροσονέρο» στην Ευρώπη δημιουργεί μεγαλύτερη αίσθηση.

Σχεδόν παντού

Υπάρχουν και άλλα παραδείγματα ομάδων με τεράστιο εκτόπισμα, ανάλογα με τη χώρα τους, που βρίσκονται σε κρίση. Πού είναι η Μαρσέιγ; Στα χαμηλά της Γαλλίας και με σταθερά πτωτική τάση. Η ΤΣΣΚΑ Σόφιας, η πιο κραταιά ομάδα στη Βουλγαρία, είναι σήμερα εκτός 1ης κατηγορίας, αφού οι οικονομικές ατασθαλίες την έριξαν. Αλλά και πάλι, προτού πάρει τον δρόμο της... λυπητερής το Καλοκαίρι, προερχόταν από χρόνια αποτυχιών και μετριότητας. Η Ντιναμό Βουκουρεστίου είναι χωρίς πρωτάθλημα από το 2007, άρα οδεύει για 9η χρονιά ανομβρίας, ενώ όλα τα προηγούμενα χρόνια είχε συμβιβαστεί με μία θέση μεταξύ 4ης και 6ης, χάνοντας και ευρωπαϊκά εισιτήρια. Στην Ουγγαρία η Φερεντσβάρος συνέρχεται και πάει καρφωτή για πρωτάθλημα, έπειτα από 12 χρόνια.

Αλλά τρεις άλλες μεγάλες ομάδες της Βουδαπέστης οδεύουν κατά βαρβάρων. Τελευταίο πρωτάθλημα για την ΜΤΚ το 2008, για τις δε Ούιπεστ και Χόντβεντ η ιστορία θυμίζει λίγο… Λίβερπουλ. Σε κρίση και η Σπαρτάκ Μόσχας. Η Γκρασχόπερς δεν μπορεί με τίποτα να γίνει έστω το αντίπαλο δέος της Μπαζέλ. Η Ραπίντ Βιένης το παλεύει, αλλά πάει ένα βήμα μπροστά και ενάμιση πίσω. Ο Παναθηναϊκός είναι ένα τρανό παράδειγμα, με τα τόσα προβλήματα που αντιμετωπίζει εδώ και χρόνια, τα οποία τον έχουν καταστήσει σε «ηθοποιό» 3ου και 4ου ρόλου. Παραδίπλα η ΑΕΚ. Τουλάχιστον αυτή, μετά τον υποβιβασμό, ανεβαίνει αργά και σταθερά. Αλλά και πάλι πριν πέσει είχε χάσει επαφή με τα τρόπαια. Σε μας εδώ, πιο τρανό παράδειγμα είναι η Ομόνοια των 20 πρωταθλημάτων, αλλά με πολλά σοβαρά οικονομικά προβλήματα και ελάχιστες επιτυχίες τα τελευταία 20 χρόνια. Σίγουρα σε κρίση και η Ανόρθωση, με τελευταίο πρωτάθλημα και γενικά τίτλο το 2008.

Πνιγμένοι «λιμνάνθρωποι»

Όταν λέμε ΝΒΑ, ιστορικά ομιλούντες, αμέσως σκεφτόμαστε πρώτα Λέικερς. Λογικό, πολλοί τίτλοι, τεράστια ονόματα, θέαμα, Χόλλυγουντ. Δεν είναι απλά μία ομάδα, είναι κάτι παραπάνω για το άθλημα και τα σπορ. Θα έπρεπε όπως να μιλάμε στον αόριστο αντί στον ενεστώτα. Οι Λέικερς πνίγηκαν στην ίδιά τους τη λίμνη από τότε που αποχαιρέτησε τα εγκόσμια ο Τζέρι Μπας και ανέλαβαν τα παιδιά του. Κάθε χρόνο και χειρότερα. Κομπάρσοι πέρυσι, για κλάματα φέτος. Ναι, προσπαθούν ποντάροντας στα νιάτα (Κλάρκσον, Ράσελ, Ράνταλ) να φτιάξουν ομάδα για τίτλο σε πλάνο τριετίας, αλλά οι συνεχείς αποτυχίες και οι εξευτελιστικές ήττες ανοίγουν νέες πληγές στο κορμί τους.

Οι σταρ του αθλήματος, οι οποίοι κάποτε παρακαλούσαν να πάνε Λος Άντζελες, τους αγνοούν και παίκτες πρώτης γραμμής τους γράφουν για τα μάτια π.χ. του Μιλγουόκι. Η παραμονή του 38χρονου Μπράιαντ αποδεικνύεται κίνηση-μπούμερανγκ. Πολλοί λένε ότι με το που θα φύγει του χρόνου το Λ.Α. θα ξαναγίνει καλός προορισμός, αφού οι μεγάλοι άσοι θα ξέρουν πως θα είναι πλέον το πρώτο βιολί. Θα φανεί. Η επόμενη χρονιά θα είναι καθοριστική. Δεν πρέπει να ξεχνάμε τη Βοστώνη και τους Σέλτικς. Απλά, το άλλο μεγάλο κλαμπ του ΝΒΑ από άποψης ιστορίας και τίτλων, δεν κατέρρευσε ξαφνικά. Από τα μέσα των 90ς πέρασε σταδιακά στη σκιά άλλων ομάδων και στην περιφέρεια και γενικά. Είχε μία επιστροφή αντάξια της ιστορίας της και έναν τίτλο στο διάστημα 2007-11, αλλά και πάλι πήρε την κατιούσα.

Mακ Λάρεν και Φεράρι

Οι τέσσερεις πιο επιτυχημένες ομάδες της Φόρμουλα Ένα, Φεράρι, Μακ Λάρεν, Γουίλιαμς και Λότους, έχουν τα θέματά τους. Και άντε η Γουίλιαμς, εδώ και χρόνια έχει συμβιβαστεί με την ιδέα της μεσαίας ομάδας. Το ίδιο και η Λότους, που είχε έτσι κι αλλιώς αποχωρήσει για χρόνια από το πρωτάθλημα. Τα δύο θηρία; Η Φεράρι έχει να πανηγυρίσει πρωτάθλημα οδηγών από το 2007 με τον Ράικκονεν, κι αυτό μετά τις γκάφες του ρούκι τότε Χάμιλτον σε δύο αγώνες. Η Μακ Λάρεν... τσίμπησε πρωτάθλημα, έναν χρόνο μετά, μέσα από τα χέρια της Φεράρι, με τον Χάμιλτον να βρίσκεται πρώτος στην κατάταξη με ένα προσπέρασμα μερικά μέτρα πριν το τέλος. Στους κατασκευαστές η Φεράρι βγήκε πρώτη το 2008, η Μακ Λάρεν το… 1998.

Έχουν περάσει και παλιότερα κρίσεις, αλλά αντιδρούσαν πιο άμεσα. Και αν η Φεράρι έδειξε πέρυσι πως είναι στον σωστό δρόμο για να κερδίσει αγώνες και να κτυπήσει πρωτάθλημα, η Μακ Λάρεν ήταν ένα δράμα. Εδώ και χρόνια η βρετανική ομάδα έχει θέματα με μηχανικούς, εξελίξεις και όραμα. Αποφάσισε να κάνει τη μεγάλη αλλαγή με τη συνεργασία με τη Χόντα, όλοι αναγνώριζαν ότι θα έχει προβλήματα στην πρώτη χρονιά, αλλά το να εγκαταλείπει τους μισούς αγώνες και να ξεπερνά συνήθως μόνο τη Μαρούσια ήταν άνω ποταμών. Όλοι λένε πως στην επερχόμενη χρονιά θα είναι πιο ανταγωνιστική και στη μεθεπόμενη θα κτυπήσει τίτλο. Ίσως ναι, ίσως όχι.