6 Φεβρουαρίου 1958. Το μέλλον θα συναντούσε πρόωρα τα αμούστακα παιδιά του Μπάσμπι, σ’ ένα πρωθύστερο, μακάβριο ραντεβού με τη δόξα: «Ήμασταν το μέλλον, αλλά το μέλλον ήρθε τόσο γρήγορα»... Η πιο ηγεμονική ομάδα που γνώρισαν τα βρετανικά γήπεδα, προορισμένη να γίνει η μεγαλύτερη δυναστεία από καταβολής αγγλικού ποδοσφαίρου, έγινε, μέσα από μια στιγμιαία αναποδιά του χρόνου, συνώνυμη με τον Μύθο και την Ιστορία.

Οκτώ ποδοσφαιριστές της Γιουνάιτεντ -οι Geoff Bent, Roger Byrne, Eddie Colman, Duncan Edwards (άφησε την τελευταία του πνοή δύο εβδομάδες μετά), Mark Jones, David Pegg, Tommy Taylor, Liam Whelan- δύο προπονητές - οι Bert Whalley, chief coach, Tom Carey, trainer- κι ο γραμματέας του συλλόγου, ο θρυλικός Walter Crickmer, χάρις στις προσπάθειες του οποίου, μερικά χρόνια πριν, η MU είχε αποφύγει τη χρεοκοπία, πέρασαν στη σφαίρα του θρύλου.

Μαζί τους, οκτώ δημοσιογράφοι βρετανικών εφημερίδων - ανάμεσά τους ο μεγάλος Φρανκ Σουίφτ, ανταποκριτής της «News of the World», πρώην τερματοφύλακας και αρχηγός της Εθνικής Αγγλίας και της Μάντσεστερ Σίτι, ο George Follows, της «Daily Herald», που πρόλαβε, στην ανταπόκρισή του από το Βελιγράδι, να «μαρτυρήσει» πως η Γιουνάιτεντ του πρώτου ημιχρόνου είχε δώσει το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό ρεσιτάλ στην ιστορία, και ο Tom Jackson, της «Manchester Evening News», που «είδε», για πρώτη φορά, το ρεπορτάζ του να γίνεται πρωτοσέλιδο στην έκδοση της εφημερίδας.

Μαζί τους, δύο μέλη του πληρώματος, και άλλοι δύο επιβάτες. Άλλοι δύο ποδοσφαιριστές, ο Τζάκι Μπλανσφλάουερ και ο Τζόνι Μπέρι, που επέζησαν, δεν κατάφεραν να ξαναπαίξουν ποδόσφαιρο, ενώ οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους που επέζησαν, όπως ο Kenny Morgans (18 ετών), ο Βενιαμίν της ομάδας, δεν μπόρεσαν να ξαναφτάσουν στο επίπεδο που βρίσκονταν, βλέποντας την καριέρα τους, χρόνο με τον χρόνο, να φθίνει…
Όμως ο μύθος της Γιουνάιτεντ, μέσα από τις παγωμένες στάχτες του Μονάχου, είχε πάρει τον δρόμο του.

Μιχάλης Παπαδόπουλος