Ο μαγικός κόσμος του NBA δεν είναι μόνο μαγικός, είναι και δύσκολος.

Ο ανταγωνισμός είναι χωρίς όρια, η κλάση, οι απαιτήσεις και οι φιλοδοξίες των σούπερ σταρ απίστευτες, ο χορός των εκατομμυρίων ασύλληπτος.

Μοιραία, κάθε παιχνίδι είναι ένας αγώνας επιβίωσης για τον καθένα, ιδίως για τύπους όπως ο Ντέιβιντ Πλατ, που έπεσε στο ΝΒΑ περίπου σαν… αλεξιπτωτιστής, προκειμένου ο μεγαλύτερος σταρ της εποχής (Λεμπρόν) να αισθάνεται κυρίαρχος όχι μόνο μέσα στο παρκέ αλλά και μέσα στα αποδυτήρια.

Έπειτα από ενάμιση χρόνο συνύπαρξης, η έναρξη της οποίας πέρυσι το καλοκαίρι εξέπληξε πολλούς, οι Κλίβελαντ Καβαλίερς αποφάσισαν, πριν από τρεις μέρες, να διακόψουν τη συνεργασία με τον Βοστωνέζο προπονητή, αναζητώντας έναν άλλον χεντ κόουτς, ο οποίος να καταφέρει να υλοποιήσει τις τεράστιες προσδοκίες που δημιούργησε η επιστροφή του «βασιλιά» στην πάτρια πόλη του, κατακτώντας, επιτέλους, το πρωτάθλημα.

Παρά τις αρχικές αμφισβητήσεις, ο Πλατ είχε, ιδιαίτερα μετά το πρώτο μισό του πρωταθλήματος, μια εξαιρετικά πετυχημένη χρονιά, καθώς οδήγησε τους… κουτσουρεμένους Καβς (που έπαιζαν χωρίς τους δύο από τους τρεις σούπερ σταρ τους, Ίρβινγκ και Λαβ) κοντά στην κατάκτηση του τίτλου, τον οποίον έχασαν μόνον από την ανωτερότητα των Γουόριορς και την ατυχία τους να παραταχθούν λειψοί στους τελικούς.

Η απώλεια του τίτλου, έτσι, δεν κρίθηκε ως αποτυχία, αφού η ομάδα έδειξε πως βρισκόταν στον σωστό δρόμο και πως με την επιστροφή των τραυματιών, τη διατήρηση του ρόστερ και την προσθήκη ενός ή δύο καλών ρολιστών, θα ήταν σε θέση να πετύχει τους στόχους της.

Η σεζόν ξεκίνησε καλά, με τους «Ιππότες» να στρογγυλοκάθονται στην κορυφή της Ανατολής, έχοντας το τρίτο καλύτερο ρεκόρ στο πρωτάθλημα μετά τους διαστημικούς Γουόριορς και Σπερς.

Η συντριβή ωστόσο, μέσα στο Οχάιο, από τους πρωταθλητές, με 34 πόντους διαφορά, κτύπησε το καμπανάκι του κινδύνου. Και ο King James δεν φαίνεται ότι μπορεί να «ανεχτεί» άλλην αποτυχία.

Μιχάλης Παπαδόπουλος