Ήταν σαν να φεύγει ο Πελέ ή ο Μαραντόνα, ο Τζόρνταν ή ο Μάτζικ, ο Τάιγκερ Γουντς ή ο Ίαν Μπόθαμ...

Το παγκόσμιο ράγκμπι έχασε την περασμένη Τετάρτη τα χαράματα τον δικό του Πελέ και τον δικό του Μάτζικ, τον άνθρωπο που του προσέδωσε μιαν ανεπανάληπτη χορογραφική ομορφιά, αλλάζοντας τόσο τους κώδικες με τους οποίους παίζεται, όσο και τους κώδικες με τους οποίους το βλέπεις.

Ο άνθρωπος που μετέτρεψε το κατ’ εξοχήν άθλημα της δύναμης και της σκληρότητας σε μια ραψωδία ταχύτητας και χάρης, όταν ξεκινούσε τα φοβερά του σπριντ από τα πλάγια, για να πετύχει τα πιο εκπληκτικά tries της ιστορίας.

Ο Τζόνα Λόμου ήταν ο πρώτος και ο μεγαλύτερος σούπερ σταρ του ράγκμπι, βγάζοντας το άθλημα από την ιδιαίτερη σκοπιά ενός «περιθωριακού» εθνικού σπορ, για να του προσδώσει πλανητικό ενδιαφέρον και προσοχή.

Είναι ο άνθρωπος που ανάγκασε εκατομμύρια φιλάθλους σε όλον τον κόσμο όχι μόνο να το προσέξουν, αλλά και να το αγαπήσουν, ενώ το θυελλώδες πέρασμά του από τα γήπεδα αποτέλεσε το έναυσμα για τον άνεμο της πλήρους επαγγελματοποίησης του σπορ.

Όσοι βλέπουν, παίζουν και ξέρουν το ράγκμπι μιλούν για τον μεγαλύτερο παίκτη της ιστορίας, μια πραγματική δύναμη της φύσης που συμπαρέσυρε τα πάντα στο πέρασμά της.

Ένας γίγαντας που κοίταζε τον κόσμο από τα 6' 5" και έτρεχε τα εκατό μέτρα, μαζί με τα… 135 κιλά του, σε 10.5’’!!

Στο πρόσωπό του, ο θρύλος των All Blacks βρήκε το άγιό του δισκοπότηρο, μέσα από το οποίο πίνει η μεγαλύτερη ομάδα της ιστορίας, ίσως η μεγαλύτερη στην ιστορία των ομαδικών σπορ που υπήρξε ποτέ.

Κι έφυγε μόλις στα σαράντα του, τη στιγμή της απόλυτης δόξας για το ράγκμπι της Νέας Ζηλανδίας, λίγες μόλις ημέρες μετά τον δεύτερο συνεχόμενο θρίαμβο στο world cup. Στο τελευταίο try της ζωής του…

Μιχάλης Παπαδόπουλος