Κάθε εποχή έχει το παρόν, το μέλλον και το παρελθόν της

Όλα αυτά συνυπάρχουν στον αξεδιάλυτο καμβά του χρόνου, σαν μια αρμονική συμφωνία των καιρών.

Στο ΝΒΑ, με τους μεγάλους παίκτες… εικοσαετίας, είναι εύκολο, ωστόσο, να διακρίνεις αυτό που ανήκει ήδη στο παρελθόν, αυτό που κυριαρχεί στο παρόν και αυτό που έρχεται από το μέλλον.

Έστω κι αν για το τελευταίο, συχνά ο μεγάλος ανταγωνισμός, με την απύθμενη σκληρότητά του, που κυριαρχεί ανάμεσα στους παίκτες και τις ομάδες, επιφυλάσσει δυσάρεστες ματαιώσεις αλλά και απρόσμενες εκπλήξεις.

Παρότι ήδη πολλοί, από τους εν ενεργεία παίκτες ήδη κινούνται στον αστερισμό του θρύλου, αν επιχειρούσε κανείς να ονοματοποιήσει το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του «άλλου καλαθοσφαιρικού πλανήτη», θα έστεκε σε τρία ονόματα - χωρίς, βεβαίως, να αποκλείονται άλλα. Κατά σειράν διαδοχής, Κόμπε Μπράιαν, Λεμπρόν Τζέιμς, Στέφεν Κάρι.

Ο Κόμπε, παρά την… εκνευριστική προσκόλλησή του στο είδωλο του καλαθοσφαιριστή που ήταν κάποτε, και για το οποίο δικαίως αναγορεύτηκε στον διάδοχο του Τζόρνταν, λίγη αμφισβήτηση υπάρχει ότι αποτελεί τον κορυφαίο παίκτη της γενιάς του, που σημάδεψε το μπάσκετ της τελευταίας εικοσαετίας.

Ο Λεμπρόν αποτελεί τον αδιαφιλονίκητο «king», τον αδιαμφισβήτητα πληρέστερο και καλύτερο καλαθοσφαιριστή της εποχής μας, στην κορύφωση της μπασκετικής του ωριμότητας, που προκαλεί ακόμη και τους μεγαλύτερους της ιστορίας.

Κι ο Κάρι, που βάλθηκε να μας κάνει να αναθεωρήσουμε όσα θεωρούμε δεδομένα στην ιστορία του μπάσκετ και φυσικά στην καλαθοσφαιρική ζωή, μοιάζει βγαλμένος από ταινία του μέλλοντος που δεν ξαναείδαμε.

Μαζί του, η φράση «παίκτης από άλλο πλανήτη» ακούγεται σαν κάτι πολύ περισσότερο από ένα τετριμμένο κλισέ, λογοδοσμένο στην υπερβολή. Γιατί, απλούστατα, κάνει το απίθανο τόσο απλό, μετατρέποντας τη σχέση με το καλάθι σε υπόθεση χορευτικού «μαγνητισμού». Α, και μην ξεχνάμε ότι είναι ήδη ο MVP και ο πρωταθλητής της προηγούμενης χρονιάς, και φέτος τα κάνει όλα πολύ συναρπαστικότερα…

Μιχάλης Παπαδόπουλος