Ο σούπερ σταρ της Ρεάλ θα παίξει σε τελική φάση μεγάλης διοργάνωσης. Κάτι που δεν ευτύχησαν να κάνουν άλλοι παικταράδες συμπατριώτες του, όπως ο Ρας, ο Τόσακ, ο Χιουζ και ο Γκιγκς

Στα 1958 η Εθνική Ουαλίας αγωνίστηκε στα τελικά του Μουντιάλ. Έκτοτε και μέχρι πριν από μερικές μέρες, η Ουαλία δεν είχε καταφέρει ποτέ να παίξει σε τελικά μεγάλης διοργάνωσης. Αν φυσικά δείτε την ιστορία του Euro, θα διαπιστώσετε ότι η Ουαλία πρώτευσε σε προκριματικό όμιλο της διοργάνωσης του 1976 και μπήκε στους οκτώ. Μόνο που τότε και για τελευταία φορά, η τελική φάση γινόταν με τέσσερεις ομάδες και η χώρα διοργανώτρια του ποδοσφαιρικού FΙΝΑL 4 οριζόταν αμέσως μετά τη διεξαγωγή των προημιτελικών.

Η Ουαλία αποκλείστηκε στα προημιτελικά από τη μετέπειτα διοργανώτρια Γιουγκοσλαβία. Έφτασε πολύ κοντά στην πρόκριση σχεδόν σε όλες τις διοργανώσεις από το 1982 μέχρι και το 1994. Μπήκε στα πλέι-οφ του Euro2004, αλλά αποκλείστηκε από τη Ρωσία. Είναι λοιπόν πολλές οι φορές που έμεινε εκτός στο τσακ. Το δυστύχημα για τους περήφανους Ουαλούς ήταν πως μία ατέλειωτη λίστα τεράστιων ή έστω σπουδαίων παικτών δεν μπόρεσε να χαρεί (και να τους χαρεί και το κοινό) την εμπειρία ενός Μουντιάλ ή ενός Euro.

Θα πρέπει εδώ να σημειώσουμε πως αρκετοί από τους παίκτες που θα δείτε παρακάτω είχαν τη δυνατότητα να επιλέξουν να αγωνιστούν λόγω καταγωγής και στην Εθνική Αγγλίας. Οπότε η πιθανότητα διάκρισης ήταν μεγαλύτερη. Ένιωθαν όμως Ουαλοί και επέλεγαν τη σημαία με τον δράκο.

Ο «άτυχος» και οι τυχεροί

Ο σπουδαιότερος Ουαλός παίκτης στα χρόνια μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Τρέβορ Φορντ, δεν μπόρεσε να παίξει σε Μουντιάλ (η Εθνική αποκλείστηκε το 1950 και το 1954). Το 1957 παραδέχτηκε εμπλοκή σε σκάνδαλο παράνομων πληρωμών στη Σάντερλαντ και τιμωρήθηκε με αποκλεισμό από το πρωτάθλημα Αγγλίας και την Εθνική. Έτσι δεν κλήθηκε στο Μουντιάλ του 1958. Εκεί που πήγαν τέσσερα άλλα μεγάλα ονόματα της δεκαετίας του '50 και του '60. Ο καταπληκτικός σέντερ φορ Τζον Τσαρλς, που έκανε θραύση στη Λιντς και τη Γιουβέντους (τίναξε τότε την μπάνκα για τον αποκτήσει) και δίπλα του, ο επιθετικός Άιβορ Όλτσαρς, ο τερματοφύλακας Τζακ Κέλσι και ο μέσος Κλιφ Τζόουνς. Από εκεί και πέρα άρχισε η διαδικασία των αποκλεισμών και των γενεών των «καταραμένων».

Ο Ρόι Βέρνον, ο Μάικ Ίνγλαντ, ο Γκάρι Σπρέικ και ο Τέρι Γιόραθ έκαναν (ειδικά οι δύο τελευταίοι), σπουδαία καριέρα στην Αγγλία, αλλά η πρόκριση σε μεγάλη διοργάνωση με την Εθνική δεν ήρθε ποτέ το διάστημα '66-'78. Ο πλέον άτυχος της δεκαετίας του '70 ήταν ο Τζον Τόσακ, το μεγαλύτερο όνομα του ποδοσφαίρου της Ουαλίας μετά τον Τσαρλς. Ο Τόσακ τα έκανε όλα με τη φανέλα της Λίβερπουλ, έγινε τεράστιος προπονητής, αλλά Μουντιάλ και Euro γιοκ. Δίπλα του στη ομάδα που άγγιξε την είσοδο στα τελικά του 1976, ο Μίκι Τόμας, ο Μπράιαν Φλιν, ο Τζόι Τζόουνς.

Η «καταραμένη» φουρνιά

Εδώ αρχίζουν τα σύγχρονα και σαφώς για τους Ουαλούς άσχημα. Λίγες ομάδες είχαν τόσα πολλά μεγάλα ονόματα και ταλέντο. Η Εθνική είχε την ευλογία να έχει τότε στις τάξεις της τους… προσέξτε παρακαλώ. Έναν από τους κορυφαίους, αν όχι τον κορυφαίο Ευρωπαίο σέντερ φορ των '80ς, Ίαν Ρας. Δεν θέλει συστάσεις. Δώστε του την μπάλα στο κουτί και γκολ. Λίγο μετά, έρχεται να παίξει δίπλα του ο Μαρκ Χιουζ. Σκεφτείτε δίδυμο επίθεσης στο διάστημα '84-'94 για την Εθνική ομάδα. Κάτω από τα δοκάρια ο αίλουρος Νέβιλ Σάουθχολ, στυλοβάτης της κυριαρχίας της Έβερτον στα μέσα της δεκαετίας. Καλοί παίκτες ήταν επίσης ο Πίτερ Νίκολας, ο Λέιτον Τζέιμς. Σταδιακά στη παρέα μπαίνουν ο Ντιν Σόντερς, που έκανε σπουδαία πράγματα στη Λίβερπουλ και ογκόλιθος αμυντικός Κέβιν Ράτκλιφ.

Η Ουαλία έχασε την πρόκριση στη διαφορά τερμάτων για το Μουντιάλ του 1982, στις λεπτομέρειες για το 1986, ζόρισε τη Γερμανία στα προκριματικά του Γιούρο 1992. Στα 1994, έχασε το εισιτήριο για τις ΗΠΑ, στο τελευταίο παιχνίδι. Ήθελε νίκη με τη Ρουμανία στην τελευταία αγωνιστική και δεν κατάφερε, χάνοντας πέναλτι, με το σκορ να είναι στο 1-1. Ήδη στην Εθνική είχε μπει και ο μέγιστος Ράιαν Γκιγκς. Ίσως ο πλέον άτυχος από όλους τους Ουαλούς σταρ.

Για τον απλούστατο λόγο, ότι όταν ήταν στα ντουζένια του, η χώρα παρουσίασε λειψυδρία (όπως και η Σκοτία, Βόρειος Ιρλανδία και σε κάποιο βαθμό το Έιρε) στην ανάδειξη καλών παικτών. Ο Γκιγκς είχε μεν βοήθειες από τον Γκάρι Σπιντ και λίγο μετά τον Γκρεγκ Μπέλαμι, αλλά για πολλά χρόνια η Ουαλία έπεφτε, μέχρι που έπιασε και πάτο. Έφτασε σε σημείο να πέσει στο τελευταίο γκρουπ δυναμικότητας σε κλήρωση (προκριματικά Μουντιάλ 2014), έχασε, όπως θυμάστε, με μεγάλη ευκολία πριν από μερικά χρόνια στη Λευκωσία. Η συμμετοχή στα μπαράζ του Γιούρο 2004 ήταν μία αναλαμπή και έμοιαζε μόλις πρόσφατα ως άλλη μία ανάμνηση.

Επιτέλους πρόκριση

Η αύξηση των ομάδων στην τελική φάση του Euro άνοιξε την όρεξη πολλών Εθνικών συγκροτημάτων για την πρόκριση. Και όταν η κληρωτίδα μάς έστειλε τους Ουαλούς στον όμιλό μας, μαζί με Βέλγιο, Βοσνία και Ισραήλ. Η πορεία της στα προκριματικά του 2014, με τρεις νίκες, μία ισοπαλία και έξι ήττες (-11 στα γκολ) δεν έδειχνε και πολλά πράγματα. Το ξεκίνημα έφερε μία αγχώδη νίκη στην Ανδόρα και την ισοπαλία εντός με τη Βοσνία. Το τι ακολούθησε μετά είναι γνωστό. Ο Μπέιλ πρώτο βιολί, ο Ράμσεϊ δεύτερο και δίπλα τους μερικοί αξιόλογοι παίκτες, όπως ο Γουίλιαμς, ο Λέντλι και ο Άλεν, έφτιαξαν υπό τις οδηγίες του Κόλεμαν ένα καλοκουρδισμένο γκρουπ. Η πρόκριση ήρθε άνετα και πανηγυρικά.

Σίγουρα ο σύγχρονος σούπερ σταρ της Ουαλίας Γκάρεθ Μπέιλ θα είχε πολλάκις σκεφτεί ότι η πιθανότητα να γίνει μέλος του γκρουπ καταραμένων πρώην άσων ήταν μεγάλη. Τελικά, είναι ο πιο ευλογημένος. Γιατί του χρόνου θα κάνει ό,τι δεν έκανε ο Τόσακ, ο Ρας, ο Χιουζ και ο Γκιγκς. Που κέρδισαν πολλά τρόπαια, αλλά σε τελική φάση μεγάλης διοργάνωσης δεν έπαιξαν.