Ο τελευταίος των αληθινών «Capitano» δεν μπορεί να συμβιβαστεί με την ιδέα ότι η εντυπωσιακή καριέρα του φτάνει στο τέλος της

«Δεν ήμουν ποτέ πιστός, σε καμίαν από τις σχέσεις μου. Θα είμαι όμως για πάντα πιστός στη Ρόμα»

Απόγευμα Κυριακής, 4ης Σεπτεμβρίου του 1994. Στην πρεμιέρα Καμπιονάτο η Ρόμα υποδέχεται στο «Ολίμπικο» τη Φότζια, μπροστά σε 60.000 οπαδούς. Το ρολόι σημαδεύει το 30° λεπτό. Ένα αμούστακο και άγνωστο παιδί, το οποίο κλήθηκε να καλύψει το κενό του τραυματία Αργεντινού στράικερ Άμπελ Μπάλμπο, είδε την μπάλα να στρώνεται μπροστά του από την κεφαλιά-πάσα ενός άλλου μεγάλου Λατινοαμερικανού επιθετικού, του Ουρουγουανού Ντανιέλ Φονσέκα, και χωρίς να το σκεφτεί, με ξερό αριστερό σουτ στην κίνηση, την κάρφωσε στο πλεκτό.

Μια φάση. Μία στιγμή. Ένα γκολ που άλλαξε τον ρουν της ιστορίας. Μετά από αυτό, τίποτα δεν θα ήταν ποια το ίδιο στη Ρώμη. Εκείνη τη μέρα, μια νέα εποχή ανέτειλε. Μια εποχή που όμοιά της δεν είχαν ζήσει, ούτε πρόκειται να ξαναζήσουν οι «τζιαλορόσι». Ήταν η στιγμή που ο 17χρονος Φραντσέσκο Τότι, με το Νο 9 στην πλάτη, πετύχαινε το πρώτο του -από τα εκατοντάδες που θα ακολουθούσαν- γκολ με τη φανέλα της Ρόμα.

Τα υπόλοιπα είναι λίγο-πολύ γνωστά και έχουν καταγραφεί στα βιβλία της ιστορίας. Ρέκορντμαν συμμετοχών στην ιστορία της Ρόμα (745 αγώνες), πρώτος σκόρερ με 300 γκολ (!) σε όλες τις διοργανώσεις, πρώτος εν ενεργεία σκόρερ στην Ιταλία (και δεύτερος όλων των εποχών), πρωτάθλημα, κύπελλα, σούπερ καπ, ατομικές διακρίσεις, βραβεία, πέντε φορές καλύτερος Ιταλός ποδοσφαιριστής (περισσότερες από κάθε άλλον), δυο φορές MPV πρωταθλήματος, πρώτος σκόρερ, καλύτερο γκολ της χρονιάς και φυσικά παγκόσμιος πρωταθλητής με την Εθνική Ιταλίας στο Μουντιάλ της Γερμανίας (2006).

Κάτι περισσότερο από μια συγγνώμη

Αξιοζήλευτες επιδόσεις και νούμερα που ζαλίζουν. Αξεπέραστοι αριθμοί, ανεπανάληπτα ρεκόρ. Ακόμα και αυτοί οι -εντυπωσιακοί- αριθμοί δεν είναι ικανοί για να αποτυπώσουν στον βαθμό που πρέπει τη συνεισφορά του Φραντέσκο Τότι. Το τι αντιπροσωπεύει ο «Il bimbo d'Oro» («το χρυσό αγόρι») για τον σύλλογο της Ρώμης και για την αιώνια πόλη γενικότερα, δεν μετριέται με νούμερα. Είναι κάποιες μικρές στιγμές στην 21χρονη καριέρα του που καταδεικνύουν το μεγαλείο του ποδοσφαιριστή και το πόσο σημαντικός ήταν, είναι και θα παραμείνει για τον σύλλογο.

Ένα από τα πολλά παραδείγματα που μας υπενθυμίζουν πως ο Τότι ήταν κάτι περισσότερο από ένας αρχηγός, ήταν η απολογία του Αντόνιο Κασάνο προς το πρόσωπό του, λίγες μέρες μετά την επεισοδιακή αποχώρηση του τελευταίου από το «Ολίμπικο» για να πάει στη Μαδρίτη (προηγήθηκαν διαφωνίες/κόντρες με τη διοίκηση για την ανανέωση συμβολαίου). Οι πρώτες του δηλώσεις ως μέλος των «γαλάκτικος» δεν ήταν οι κλισέ ευχαριστίες προς τον σύλλογο της Μαδρίτης, ούτε απολογίες προς στον κόσμο της Ρόμα για τον άκομψο τρόπο με τον οποίο έφυγε από την ομάδα. Πρώτα και πάνω από όλα, ο Κασάνο ένιωσε την ανάγκη να στείλει μια μεγάλη συγγνώμη στον Τότι και να του ζητήσει συγχώρεση. Η συγχώρεση του «Βασιλιά» ισοδυναμούσε με τη συγχώρεση μιας ολόκληρης πόλης...

Πιστός για πάντα

Το πιο πάνω περιστατικό δεν θα είχε καταγραφεί στην ιστορία, αν κάπου στα τέλη της δεκαετίας του ΄80 η μητέρα του Τότι έκανε δεχτή την πρόταση της Μίλαν για να εντάξει στις ακαδημίες της τον μικρό Φραντσέσκο ή αν η πρώτη ομάδα του (Fortitudo) αποδεχόταν μιαν άλλη πρόταση, αυτήν της Λάτσιο! Στα 13 του εντάχθηκε στη Ρόμα, στα 16 έκανε ντεμπούτο με την πρώτη ομάδα, στα 17 ήρθε το πρώτο γκολ και κάπου στα 20 πήρε το περιβραχιόνιο του αρχηγού. Τότε ήταν και η πρώτη φορά που εξέφρασε δημόσια την επιθυμία να παραμείνει για πάντα στο καμάρι της Ρώμης. Όσοι πίστεψαν ότι τα συγκεκριμένα ήταν τα κλισέ λόγια ενός νεαρού ποδοσφαιριστή, διαψεύδονται πανηγυρικά σήμερα.

Η υπόσχεση όπως παραμείνει για πάντα στο καμάρι της αιώνιας πόλης ήταν ίσως η μοναδική που κράτησε ο Τότι. Ένα χρόνο νωρίτερα, το 1995, σε τηλεοπτική του συνέντευξη, υποσχέθηκε δημόσια ότι θα παντρευτεί τον έρωτα της παιδικής του ηλικίας, τη Μάρτσια Σιλβέστρι, ανακοινώνοντας μάλιστα και την ημερομηνία του γάμου. Σήμερα είναι παντρεμένος με το πρώην μοντέλο και showgirl Ίλαρι Μπλάσι...

Ο «il Re di Roma» (Βασιλιάς της Ρώμης) έμεινε για πάντα πιστός στη μεγάλη του αγάπη. Δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο για τις... λοιπές αγάπες της ζωής του. «Δεν ήμουν πιστός σε καμίαν από τις φιλενάδες μου. Θα είμαι όμως για πάντα πιστός στη Ρόμα», ήταν μια από τις πολλές ατάκες του Τότι που θα θυμούνται για πάντα οι φίλοι της Ρόμα. Όπως φυσικά και οι... πρώην του, αλλά με διαφορετικά συναισθήματα...

Πάντως, Το 1997 βρέθηκε μιαν ανάσα από το να αφήσει τη Ρόμα για λογαριασμό της Σαμπντόρια, λόγω κακών σχέσεων με τον προπονητή του Κάρλος Μπιάνκι. Όπως ίδιος εξομολογήθηκε χρόνια αργότερα, «η σκέψη μου εκείνη την περίοδο ήταν ήδη στην (ομάδα της) Γένοβα». Ποτέ δεν έβαλε το χρήμα πάνω από την ομάδα. Ούτε δελεάστηκε από τα εκατομμύρια που του άπλωναν μπροστά μεγάλοι ευρωπαϊκοί σύλλογοι. Μυθικά ήταν τα χρήματα που πρόσφερε ένα καλοκαίρι η Ρεάλ, όπως μυθική ήταν και η απάντησή του σε σχετική ερώτηση δημοσιογράφου: «Στο σχολείο μου έμαθαν ότι η οικογένεια είναι το πιο σημαντικό πράγμα για έναν άνθρωπο. Η Ρόμα είναι η οικογένειά μου. Ακούσατε ποτέ κάποιον να αφήνει τους φτωχούς του γονείς για να ζήσει με πλούσιους ξένους;».

Η χρονιά-σταθμός

Η σεζόν 2000-01 ήταν χρονιά-σταθμός στην καριέρα του Τότι, αλλά και για τον σύλλογο της Ρώμης. Ο νέος τεχνικός των «τζιαλορόσι», ο Φάμπιο Καπέλο, αποφάσισε να «κτίσει» την ομάδα γύρω από τον 26χρονο τότε αρχηγό. Ό,τι έκανε δηλαδή λίγα χρόνια αργότερα ο Πεπ Γουαρδιόλα στην Μπαρσελόνα με τον Μέσι. Ο Ιταλός τεχνικός ελευθέρωσε τον «il Re di Roma» (Βασιλιά της Ρώμης) από το αριστερό φτερό της επίθεσης, του έδωσε έναν πιο ελεύθερο ρόλο, με σκοπό να εκμεταλλευτεί στο έπακρο τις δημιουργικές και εκτελεστικές του ικανότητες.

Με τον Φραντσέσκο Τότι να πραγματοποιεί μιαν απίστευτη σεζόν (13 γκολ και πρώτος σε ασίστ γκολ) και να αναδεικνύεται σε μεγάλο πρωταγωνιστή, τους Μπατιστούτα (20 γκολ) και Μοντέλα (14) να ματώνουν τα αντίπαλα δίχτυα, και με παίκτες όπως οι Καφού, Έμερσον, Σάμουελ, Ντελβέκιο, Καντέλα να τους πλαισιώνουν, η Ρόμα κατέκτησε το 3ο «scudetto» στην ιστορία της και τελευταίο μέχρι σήμερα. Εκατομμύρια οπαδοί της Ρόμα πανηγύρισαν με την ψυχή τους τον τίτλο, ενώ μία από αυτές, το μοντέλο-ηθοποιός Σαμπρίνα Φερίλι, έκανε πράξη την υπόσχεσή της (ευτυχώς δεν... έμοιασε στον Τότι) και έκανε στριπτίζ στη φιέστα του πρωταθλήματος, ενώπιον εκατοντάδων χιλιάδων «τιφόζι»!

Ένας θλιμμένος «βασιλιάς»

Είκοσι ένα χρόνια μετά το παρθενικό του γκολ, ο «Βασιλιάς της Ρώμης» εξακολουθεί να σκοράρει. Την περασμένη εβδομάδα, κόντρα στη Σασουόλο, και πάλι μέσα στο σπίτι του, πέτυχε το 300ο του γκολ με τη λύκαινα στο στήθος. «Σαν να μην πέρασε μια μέρα», θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς. Η αλήθεια όμως είναι πως τίποτα δεν είναι πια το ίδιο. Αυτό φάνηκε και από τον τρόπο που (δεν) πανηγύρισε το ιστορικό αυτό γκολ ο μεγάλος αρχηγός των «τζιαλορόσι».

Η χαρά της επίτευξης του γκολ κράτησε ελάχιστα. Σχεδόν καθόλου. Ο πανηγυρισμός στιγμιαίος, μάλλον από συνήθεια. Σήκωσε για λίγο τα χέρια στον αέρα, έσκασε ένα στιγμιαίο χαμόγελο προς στα επίσημα του «Ολίμπικο» (όπου βρίσκονταν τα παιδιά του) και μετά τίποτα...

Στο πρόσωπό του δεν υπήρχε ζωγραφισμένη η χαρά του σκόρερ. Έμοιαζε περισσότερο με λύπη. Θλίψη. Πίκρα. Απογοήτευση. Ποιος να ξέρει τι σκεφτόταν ο Φραντσέσκο Τότι. Ίσως να ΄ταν η πίκρα του ποδοσφαιριστή που δεν μπορεί να συμβιβαστεί με το γεγονός ότι, για πρώτη φορά μετά από 21 χρόνια, δεν είναι βασικός και αναγκάζεται να παρακολουθεί τα παιχνίδια της αγαπημένης του ομάδας από τον πάγκο. Ίσως πάλι να ΄ταν η αβεβαιότητα για το αύριο που συνοδεύει έναν αληθινό «μονομάχο» («il Gladiatore», άλλο ένα παρατσούκλι του). Μπορεί να ήταν και το βλέμμα του θλιμμένου βασιλιά, ο οποίος άρχισε να μετρά αντίστροφα για να παραδώσει το στέμμα του.

Η αλήθεια είναι πως σε ένα παραμύθι σαν και αυτό, θα άξιζε ένα ευχάριστο τέλος. Θα ήταν ονειρεμένο σενάριο για τον «il Re di Roma» να αποχαιρετήσει τον λαό του με ακόμη ένα scudetto. Γιατί όχι...

Υ.Γ. Capitano, χρόνια πολλά για τα 39α γενέθλιά σου και σε ευχαριστούμε για όλα. Ένας «rossonero».