Η ιστορία έχει παράξενες στροφές… Σε μιαν από αυτές βρέθηκε την περασμένη Πέμπτη, 16 Ιουλίου, ο Αλσίδες Τζίτζια, αφήνοντας την τελευταία του πνοή (στα 88 του χρόνια) ανήμερα της 65ης επετείου από το ιστορικό γκολ του κόντρα στη Βραζιλία στον τελικό του Μουντιάλ του 1950, που έδωσε το δεύτερο παγκόσμιο κύπελλο της ιστορίας στην Ουρουγουάη!

Δεν υπάρχει καμμία απολύτως αμφιβολία πως ο θρύλος της «Σελέστε» το θέλησε ο ίδιος να φύγει ακριβώς την ημέρα που η Μοίρα ή την Τύχη τον έχρισε «αθάνατο». Γιατί εκείνη η ημέρα του Ιούλη του 1950, που βύθισε για πάντα στο πένθος τη Βραζιλία, ήταν το δικό του διαβατήριο για την αιωνιότητα.

Είναι, βεβαίως, ειρωνεία της ιστορίας, ότι η 16η του Ιούλη, που λογιέται εθνική γιορτή για τους Ουρουγουανούς, καθίσταται, ταυτόχρονα, και μέρα εθνικού πένθους για τους «γαλάζιους», αφού έχασαν τον μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό ήρωα της ιστορίας τους.

Τον άνθρωπο που, σύμφωνα με τα δικά του λόγια, είναι μόλις ο τρίτος μετά τον Πάπα και τον Φρανκ Σινάτρα που ανάγκασε το Μαρακανά να βουβαθεί, αποχαιρέτισαν ο Ντιέγκο Μαραντόνα, αλλά και άλλοι μεγάλοι του ποδοσφαίρου.

Σε μήνυμά του στο Facebook, ο Ντιεγκίτο αναφέρει:

«Τον σεβασμό μου στον Ντον Αλσίδες Τζίτζια, που σκόραρε το νικητήριο γκολ στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1950. Ένας θρύλος του ποδοσφαίρου. Αναπαύσου εν ειρήνη, μαέστρο», ήταν το μήνυμα του «Πίμπε Ντ' Όρο», το οποίο συνοδεύεται και από μία φωτογραφία του Τζίτζια.

Με τον θάνατο του Τζίτζια, φεύγει και ο τελευταίος ποδοσφαιριστής εκείνης της θρυλικής ομάδας της Ουρουγουάης, που κατέχει δικαιωματικά μια πανάξια θέση στο Πάνθεον της Ιστορίας. Δεν ήταν μόνο πως πάτησε την κορυφή του κόσμου κάνοντας μιαν από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις που είδε ποτέ το ποδόσφαιρο, αλλά δίδαξε πόσο απλά το ακατόρθωτο μπορεί να γίνει δυνατό…

Μιχάλης Παπαδόπουλος