Άνεμος αισιοδοξίας φυσάει και πάλι μετά από δύο χρόνια στις τάξεις της Εθνικής Ελλάδας

Έμοιαζε, συμπεριφέρθηκε σαν ομάδα η Εθνική Ελλάδας απέναντι στην Ολλανδία, και αυτό είναι κάτι που δεν είχε ξανασυμβεί στη διάρκεια της τελευταίας 2ετίας. Για την ακρίβεια είναι ακόμη μεγαλύτερο το διάστημα που η Εθνική δεν ένιωθε ομάδα, σύνολο. Από την εποχή της προετοιμασίας για το Μουντιάλ της Βραζιλίας είχε πάψει η Εθνική να είναι ομάδα, δηλαδή από τον καιρό που τα συλλογικά είχαν δηλητηριάσει τόσο πολύ τον οργανισμό της που την είχαν απειλήσει με καταστροφή.

Μια καταστροφή που είχε αποφευχθεί στη διάρκεια του Μουντιάλ, τότε που η πλειονότητα των παλαιότερων ποδοσφαιριστών είχε λειτουργήσει με το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και είχε βοηθήσει αποτελεσματικά τον Φερνάντο Σάντος να κρύψει τα προβλήματα κάτω από το χαλί, μέχρι να τελειώσει το τουρνουά.

Η εικόνα της Ελλάδας στο τερέν και τα λόγια που ακολούθησαν μετά τη λήξη από τον Γιαννιώτα, τον Σάμαρη και τον Τζαβέλλα ήταν τα πρώτα ενθαρρυντικά τεκμήρια για την ελπίδα ότι τούτη τη φορά ο λόγος των παλαιότερων έχει επιδράσει στους νεότερους και έχει αρχίσει να δημιουργεί ομαδικό πνεύμα στην Εθνική.

«Οι παλιοί μας μάζεψαν, μας έδωσαν να καταλάβουμε πού έχουμε έρθει και να αναλάβουμε τις ευθύνες μας απέναντι στο εθνόσημο», είπε απλοϊκά ο Γιάννης Γιαννιώτας. Συνέβαινε πάντοτε, διαχρονικά, από το 2004 και έπειτα αυτό στην Εθνική, και λειτουργούσε μέχρι την άνοιξη του 2014, αλλά έκτοτε είχε πάψει να λειτουργεί αποτελεσματικά. Δεν είναι ότι δεν το προσπάθησαν οι παλαιότεροι, δηλαδή οι αρχηγοί μαζί με τους υπόλοιπους με τις περισσότερες συμμετοχές. Προσπαθούσαν, αλλά ό,τι έφτιαχναν κατέρρεε στην πρώτη στραβή, επειδή δεν υπήρχε βοήθεια από τον προπονητή και το επιτελείο που στελεχώνει την Εθνική, αλλά και επειδή στα αποδυτήρια οι αποσκευές είχαν ένα σωρό συλλογικά ζιζάνια που λειτουργούσαν διαλυτικά.

Θα κρατήσει πολύ; Εξαρτάται. Από πολλά. Κατ' αρχήν από τα αποτελέσματα και κατά δεύτερον από τον προπονητή. Αν η Εθνική ξεκινήσει με νίκες στα παιχνίδια της μέχρι τον Νοέμβριο, που συναντά τη Βοσνία, η ομαδικότητα και η ομοψυχία θα γίνουν αποδεδειγμένα συστατικά μιας συνταγής που θα ξαναφέρνει επιτέλους επιτυχίες.

Και αν ο Μίκαελ Σκίμπε ενθαρρύνει την προσπάθεια των παλαιότερων και επενδύσει πάνω της, το ομαδικό πνεύμα θα επιστρέψει για να μείνει, δεν θα αποδειχθεί περαστικό. Την απάντηση στην ερώτηση όμως θα μας τη δώσει στην πραγματικότητα η αντίδραση του οργανισμού της Εθνικής στην πρώτη στραβή, δηλαδή η συμπεριφορά της μετά το πρώτο κακό αποτέλεσμα. Τότε είναι που θα διαπιστώσουμε πραγματικά αν τα λόγια των παλαιότερων έπιασαν τόπο και έβγαλαν ρίζες στην ψυχή και το πνεύμα των μικρότερων.

Τότε, στη δοκιμασία, είναι που θα διαπιστώσουμε αν οι πραγματικοί και οι δήθεν σταρ του σημερινού ελληνικού ποδοσφαίρου έχουν ή όχι κλειδώσει τα “εγώ” στους φοριαμούς των αποδυτηρίων ή αν ακόμη τα κουβαλούν πάνω τους. Τότε θα διαπιστώσουμε αν η Εθνική αποφάσισε να ξαναγίνει ξένη με το ελληνικό περιβάλλον της και να αλλάξει νοοτροπία, να λειτουργήσει με το μυαλό που είχε από το 2004 μέχρι το 2014, ή αν θα συνεχίσει να ζει και να συμπεριφέρεται σαν γνήσια Ελληνίδα, όπως έκανε στη διάρκεια της τελευταίας 2ετίας.

Πηγή: gazzetta.gr