Δεν πέρασε πολύς καιρός από την τελευταία φορά που, μέσω αυτής της στήλης, εξέφρασα κάποιους προβληματισμούς και προσωπικές απόψεις σε σχέση με το κυπριακό ποδόσφαιρο και πως η τριβή μου με το αντικείμενο με βοήθησε να αντιληφθώ καλύτερα κάποια πράγματα. Όπως είχα εξηγήσει και τότε, η αναπόφευκτη απομυθοποίηση προσώπων και καταστάσεων δεν μείωσε την αγάπη μου για το ποδόσφαιρο, σίγουρα, όμως, έπεισα τον εαυτό μου πως σε καμία περίπτωση δεν αξίζει να χαλάμε την υγεία μας και να «σκοτωνόμαστε» (σ.σ. όπως πάμε, δυστυχώς, δεν θα αργήσει η μέρα που θα χρειαστεί να αφαιρέσουμε τα εισαγωγικά), για τα... μάτια του κυπριακού ποδοσφαίρου. Είχα υποσχεθεί, μάλιστα, πως σε μεταγενέστερο στάδιο θα επανερχόμουν με νέο άρθρο και μέσω επιχειρημάτων να σας πείσω επί τούτου.

Καλώς ή κακώς, οι εξελίξεις με πρόλαβαν. Μέσα από τις πρόσφατες αποκαλύψεις το ευρύ ποδοσφαιρικό κοινό πήρε μια πρώτη, μικρή γεύση για το τι πραγματικά συμβαίνει (διαχρονικά) στο ποδόσφαιρό μας. Στημένα παιχνίδια, προκαθορισμένα αποτελέσματα, βαλτοί διαιτητές, «μαγειρέματα» για το ποιοι θα υποβιβαστούν και ποιοι θα σωθούν, ποδοσφαιριστές με μειωμένη απόδοση, φιλικά συμφέροντα, «κουμπαριλίκια», είναι μερικά από τα κομμάτια του παζλ, που συνθέτουν το ποδόσφαιρό μας. Φυσικά, δεν πέσαμε και από τα σύννεφα με τα όσα διαβάσαμε τις προηγούμενες μέρες. Ήταν πράγματα που, λίγο πολύ, ξέραμε ότι συνέβαιναν, απλώς αυτήν τη φορά απέκτησαν και ονοματεπώνυμο.

Ίσως κάποια από αυτά να μην ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Σίγουρα, όμως, στο παρελθόν, πρόσφατο αλλά και μακρινό, έχουν λάβει χώραν παρόμοια ή και πολύ χειρότερα περιστατικά στο κυπριακό ποδόσφαιρο. Ευχή μας είναι όπως οι πρόσφατες αποκαλύψεις αποτελέσουν την αρχή του ξετυλίγματος του κουβαριού της διαφθοράς και φυσικά της εξυγίανσης του δύστυχου του κυπριακού ποδοσφαίρου. Ουτοπικό όνειρο; Ίσως. Όπως λένε, όμως, η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία...