Όσοι στρογγυλοκάθησαν στην καρέκλα την περασμένη Τετάρτη για να απολαύσουν τον ημιτελικό του Copa del Ray ανάμεσα στη Ρεάλ και την Ατλέτικο Μαδρίτης, θα πρέπει να απογοητεύτηκαν.

Η προσμονή για ένα ωραίο, θεαματικό παιγνίδι, αντάξιο της φήμης που έκτισε η Primera τα τελευταία χρόνια -με τις άκρως τεχνικές ομάδες και το ανοικτό, επιθετικό ποδόσφαιρο-, αλλά και της ποιότητας των δύο μεγάλων ομάδων της Μαδρίτης, γρήγορα αντικαταστάθηκε από τη δύσθυμη διαπίστωση πως επρόκειτο για έναν πραγματικό… πόλεμο, σχεδόν χωρίς κανόνες, τόσο από την πλευρά των ποδοσφαιριστών όσο και από την πλευρά του διαιτητή - ο οποίος είχε μιαν απελπιστικά κακή βραδιά, με θύμα, στις περισσότερες των περιπτώσεων, την ομάδα του Ντιέγκο Σιμεόνε, με πέναλτι που δεν δόθηκαν, αποβολές που δεν σφυρίχθηκαν κ.λπ.

Ήταν, γενικώς, ο… χειρότερος του αγωνιστικού χώρου, χειρότερος από την κάκιστη Ατλέτικο και την κακή Ρεάλ, χωρίς, βεβαίως, να παραθεωρεί κανείς ό,τι, στην απογοητευτική απόδοσή του, συνέβαλαν τα μέγιστα οι ποδοσφαιριστές των δύο ομάδων με την απαράδεκτη συμπεριφορά τους στον αγωνιστικό χώρο.

Χωρίς υπερβολή, το Σαντιάγκο Μπερναμπέου έμοιαζε με… αρένα ταυρομαχιών και όχι με γήπεδο ποδοσφαίρου, αναβιώνοντας τις πολεμικές σκηνές του ισπανικού ποδοσφαιρικού παρελθόντος, πριν από την επέλαση των «αρμάδων της φαντασίας» και του περίφημου τίκι-τάκα.

Ανάλογες εικόνες ζήσαμε επανειλημμένα τα τελευταία χρόνια σε όλα τα μεγάλα ντέρμπι της Λα Λίγκα, είτε αντιμέτωποι ήταν η Ρεάλ με την Μπάρσα είτε η Μπάρσα με την Ατλέτικο είτε η Ατλέτικο με τους μερένχες:

Βία, υπέρμετρη σκληρότητα και αντιαθλητική συμπεριφορά, σε μεγάλες δόσεις. Έτσι είναι τα ντέρμπι, μπορεί να πει κανείς. Ωστόσο, η ένταση και η αντιπαλότητα των τελευταίων χρόνων, κάνει να διαπεράσει το πέπλο της φινέτσας και της βιρτουοζιτέ η αρχέγονη ορμή της δύναμης - το σκοτεινό υπόστρωμα του ισπανικού ποδοσφαίρου...

Μιχάλης Παπαδόπουλος