Το παγκόσμιο ποδόσφαιρο αποχαιρέτησε την περασμένη εβδομάδα μιαν από τις μεγαλύτερες μορφές της ιστορίας του. Ο Εουσέμπιο, ο θρυλικός «μαύρος πάνθηρας» των γηπέδων, έφυγε πρόωρα από τη ζωή - και τα γήπεδα, αφού, και καθ’ όλην τη διάρκεια της μετα-ποδοσφαιρικής ζωής του ήταν αδιαλείπτως παρών -, κληροδοτώντας στους πιστούς της «στρογγυλής θεάς» μιαν εκθαμβωτική ταινιοθήκη μοναδικών αναμνήσεων.

Σε μια εποχή που το ποδόσφαιρο έπαιρνε για τα καλά τον δρόμο προς τον πλήρη επαγγελματισμό, την οικονομική εξάπλωση και την καθιέρωσή του σε παγκόσμιο θέαμα, ο Εουσέμπιο, δίπλα από τεράστιες μορφές, όπως ο Πελέ, ο Ντι Στέφανο, ο Πούσκας, ο Μπεστ, ο Τσάρλτον, ο Γκαρίντσα, ο Ριβέρα, ο Σίβορι, αποτέλεσε έναν από τους μεγάλους που το κράτησαν όρθιο σ’ ένα ήθος και μιαν αθλητοπρέπεια που σπανίζουν στις μέρες μας.

Έβαλε, όπως και τόσοι άλλοι συμπαίκτες του της εποχής, το μεγαλείο της αλάνας μέσα στο χρυσάφι της δόξας, χωρίς να ξεχάσει ποιος είναι και από πού ερχόταν.

Η ποδοσφαιρική του αξία, ισότιμη με αυτήν των μεγαλύτερων αστέρων που έπαιξαν ποτέ το «όμορφο παιχνίδι» - η συμπερίληψή του από τη FIFA μέσα στους δέκα κορυφαίους ποδοσφαιριστές της ιστορίας, το επιβεβαιώνει.

Για πολλούς, ο «μαύρος πάνθηρας», παρά τη μονζαμβικανή καταγωγή του, ήταν κάτι σαν η ευρωπαϊκή «εκδοχή» του Πελέ, όχι βεβαίως μόνο λόγω χρώματος, αλλά και ταλέντου, και, για αρκετούς, το πραγματικό, σε επίπεδο αγωνιστικής σύγκρισης, αντίπαλο δέος για τον Βραζιλιάνο. Άλλωστε, στα χρόνια της δεκαετίας του ’60, πολλοί θα θυμούνται ότι το… διχαστικό δίλημμα, για το ποιος είναι ο κορυφαίος, ήταν «Πελέ ή Εουσέμπιο;». Οι επιδόσεις του στον αγωνιστικό χώρο, ακόμη και για τα δεδομένα της εποχής, προκαλούν, κυριολεκτικά, τρόμο, και, αν υπάρχει σήμερα κάποιος που μπορεί να τον ανταγωνιστεί, είναι μόνον ο Ρονάλντο, ο διάδοχός του στον θρόνο του πορτογαλικού, αλλά και του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου...

Μιχάλης Παπαδόπουλος