Οι μεγάλες αλλαγές που σημειώθηκαν το περασμένο καλοκαίρι σε όλους σχεδόν τους κορυφαίους ευρωπαϊκούς συλλόγους, διαμορφώνουν μια εντελώς διαφορετική κατάσταση, γεμάτη απρόβλεπτα, αλλαγές και διαταράξεις των καθιερωμένων συσχετισμών.

Πρώτη και καλύτερη η Πρέμιερ Λιγκ, η οποία ζει εδώ και έξι μήνες χωρίς τον Άλεξ Φέργκιουσον, αλλά με τον Ζοσέ Μουρίνιο, στη δεύτερη θητεία του με την Τσέλσι. Και βέβαια με έναν ακόμη από τους καλύτερους προπονητές που δούλεψαν τα τελευταία χρόνια στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, τον Μανουέλ Πελεγκρίνι, που στο Έτιχαντ δείχνει πως έχει αρπάξει από τα μαλλιά την ευκαιρία που του δόθηκε να δουλέψει, για πρώτη φορά στην ευρωπαϊκή καριέρα του, από θέση ισχύος έναντι των αντιπάλων του.

Ο Πελεγκρίνι, βεβαίως, ως προς τη νοοτροπία και την επικοινωνιακή στρατηγική, βρίσκεται ακριβώς στον… αντίποδα του Πορτογάλου, και υπολείπεται σε «ταμπεραμέντο», αν και Λατινοαμερικανός, ακόμη και αυτού του Μαντσίνι. Δεν είναι, ως εκ τούτου, μια… προσοδοφόρα επένδυση για τα βρετανικά μίντια, που τρελαίνονται για τύπους όπως ο Μουρίνιο. Αλλά, εδώ μιλάμε για πιο σοβαρά πράγματα, και ο Χιλιανός δείχνει να κάνει πολύ καλά τη δουλειά του.

Την ίδια ώρα, Ρεάλ και… Μπάρσα εισήλθαν στη μετά Μουρίνιο εποχή, με τους «μερένχες» να βρίσκουν στο πρόσωπο του Ανσελότι την… πολυπόθητη ηρεμία μέσα και έξω από τους αγωνιστικούς χώρους, παρά τα προβλήματα με κάποιους ποδοσφαιριστές, και τους «μπλαουγκράνα», με την έλευση του Νεϊμάρ, να φτιάχνουν το ιδανικό δέσιμο του νυν και του… μελλοντικού κορυφαίου παίκτη στον κόσμο. Όσο για την Μπάγερν, μετά τη φετινή θριαμβευτική χρονιά, φαίνεται να πορεύεται στην ίδια διαδρομή, αφού ο Γουαρδιόλα αποδεικνύεται εκείνο που ακριβώς περίμεναν να είναι οι Βαυαροί: Ο άνθρωπος που μπορεί να τους πάρει ακόμη παραπέρα. Και, ασφαλώς, ο ερχόμενος Μάης θα είναι η μεγάλη δοκιμασία για όλους.

Μιχάλης Παπαδόπουλος