Ο μεγάλος ηγέτης, το «10» το καλό και ο χαρισματικός και άτυχος παίκτης

ΔΥΟ μεγάλους ποδοσφαιριστές της Ομόνοιας θα παρουσιάσουμε σήμερα, που έγραψαν χρυσές σελίδες στο «τριφύλλι» και το κυπριακό ποδόσφαιρο. Παίκτες που έλαμψαν στις δεκαετίες του '70 και '80, συμβάλλοντας σημαντικά στην κατάκτηση τίτλων από την Ομόνοια, η οποία επί της εποχής τους κυριαρχούσε στο ποδόσφαιρό μας.

Ο Νίκος Χαραλάμπους ήταν πραγματικά ένας ηγέτης, το «10» το καλό της Ομόνοιας και από τους κορυφαίους παίκτες στην ιστορία του ποδοσφαίρου μας. Ηγετική φυσιογνωμία, ξεχώριζε και για την υψηλή του τεχνική κατάρτιση, την ποδοσφαιρική ευφυΐα και το δυνατό σουτ του.

Μεγάλη μορφή ήταν κι ο Κόκος Αντωνίου, που φάνηκε όμως άτυχος και λόγω τραυματισμού έφυγε νωρίς από τα γήπεδα. Από τους καλύτερους μέσους τόσο ανασταλτικά όσο και δημιουργικά, μαζί με τον Νίκο ήταν αυτοί που έκαναν το παιχνίδι της Ομόνοιας.

ΝΙΚΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ

ΘΑ χρειάζονταν πολλές σελίδες για να καταγράψει κάποιος το ταλέντο και την προσφορά του Ν. Χαραλάμπους στην Ομόνοια και την Εθνική μας ομάδα. Ήταν ένας μαέστρος στη μεσαία γραμμή. Ο ιθύνων νους της ομάδας του τριφυλλιού: Ξεχώριζε όχι μόνο για το ποδοσφαιρικό του ταλέντο αλλά και για την προσωπικότητα και τον δυναμισμό που έβγαζε στα γήπεδα. Ο Ν. Χαραλάμπους άφησε εποχή στην Ομόνοια για 9 χρόνια, φορώντας τον αριθμό 10 στην πλάτη.

Ήταν το «10» το καλό στη δεκαετία του '70, κατά την οποία η Ομόνοια σάρωνε τους τίτλους. Το ήθος και η σεμνότητά του εντυπωσίαζαν και εντός και εκτός γηπέδων.

Το πέρασμά του από τα κυπριακά γήπεδα ήταν τόσο εντυπωσιακό, ώστε το όνομά του να μείνει χαραγμένο στις καρδιές των φιλάθλων. Γεννημένος αρχηγός στον χώρο του, ποδοσφαιριστής πληθωρικός σε χαρίσματα και ικανότητες, ήταν πάντοτε μια δεσπόζουσα μορφή μέσα στους αγωνιστικούς χώρους. Ο Νίκος έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στην ΕΝΑΔ Αγίου Δομετίου. Έπαιξε στην Ομόνοια το 1967, σε ηλικία 17 χρονών. Έπαιξε μέχρι το 1978 και στα επόμενα τρία χρόνια αγωνίστηκε με τον Κεραυνό Στροβόλου, όπου και τερμάτισε την ποδοσφαιρική του καριέρα.

Πανηγύρισε έξι πρωταθλήματα (1972, 1974, 1975, 1976, 1977, 1978) και δύο κύπελλα (1972, 1974), ενώ πέτυχε 56 τέρματα. Φόρεσε 19 φορές τη φανέλα της Εθνικής, στην οποία διετέλεσε και αρχηγός. Πέτυχε ένα τέρμα το 1971 κατά της Σοβιετικής Ένωσης, που ήταν από τα σημαντικότερα της ποδοσφαιρικής του πορείας.

Ο Ν. Χαραλάμπους έφυγε νωρίς από την Ομόνοια, στα 28 του χρόνια, για λόγους που προκάλεσαν αρκετή συζήτηση. Πρόλαβε, όμως, και έκανε μια εντυπωσιακή καριέρα, στην διάρκεια της οποίας έζησε μεγάλες στιγμές. Κορυφαίο δεκάρι της εποχής του, θεωρείται από τους κορυφαίους σε ταλέντο της Ομόνοιας και του ποδοσφαίρου μας.

ΚΟΚΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

Ποδοσφαιριστής προικισμένος και χαρισματικός. Τα πλούσια προσόντα του τον έκαναν να ξεχωρίζει. Ήταν ένας από τους καλύτερους μέσους στη δεκαετία του '70, με άψογη τεχνική κατάρτιση, οξυδέρκεια και φαντασία στο γήπεδο. Μπορεί να φορούσε τη φανέλα με το Νο6, όμως δεν ήταν απλώς αμυντικός χαφ αλλά και δημιουργός παιχνιδιού.

Ο Κ. Αντωνίου έκανε ντεμπούτο στην Ομόνοια σε ηλικία 17 χρονών, όμως φάνηκε πολύ άτυχος μιας και οι τραυματισμοί τον ανάγκασαν να εγκαταλείψει την ενεργό δράση σε ηλικία 28 χρονών. Κατάφερε μέσα στα 12 χρόνια της παρουσίας του στην ομάδα του τριφυλλιού (1966-78) να καταγράψει 178 συμμετοχές και να πετύχει 11 τέρματα. Πανηγύρισε έξι πρωταθλήματα (1972, 1974, 1975, 1976, 1977, 1978) και δύο κύπελλα (1972, 1974), έχοντας 8 συμμετοχές στην Εθνική, σημειώνοντας και ένα τέρμα. Ο πρώτος τραυματισμός του ήταν το 1973, σε αγώνα για το πρωτάθλημα Α’ Εθνικής απέναντι στον Παναθηναϊκό. Είχε υποστεί ρήξη συνδέσμων και μηνίσκου και έτσι άρχισε η αντίστροφη μέτρηση της καριέρας του. Υπεβλήθη σε δύο εγχειρήσεις, μια το 1974 και μια το 1975. Έκτοτε οι παρουσίες του στην ομάδα ήταν σποραδικές. Μοιραία το 1978 αποφάσισε να αποσυρθεί από τα γήπεδα.

Ο Κόκος Αντωνίου ήταν έτσι από τους πιο άτυχους παίκτες, όμως πρόλαβε να κερδίσει την αγάπη και τον θαυμασμό όλων των φιλάθλων για το μεγάλο ταλέντο του. Παίκτης που μάγευε με την μπάλα στα πόδια. Ποιος μπορεί να ξεχάσει εκείνη τη μεγάλη ομάδα με τους Ν. Ελευθεριάδη, Κάττο, Κώστα, Άκη, Πλουτή, Δράκο, Μελή, Ν. Χαραλάμπους, Καϊάφα, Κανάρη κ.ά.

Αποτελεί ιστορική φυσιογνωμία στο κυπριακό ποδόσφαιρο αφού σημείωσε το τέρμα της Εθνικής μας στο πρώτο νικηφόρο παιγνίδι στον θεσμό του παγκοσμίου κυπέλλου. Ήταν 14 Φεβρουαρίου 1973, με αντίπαλο τη Βόρειο Ιρλανδία.

Το 1971 είχε αναδειχθεί παίκτης της χρονιάς.