ΟΤΑΝ «ΜΕΣΑΙΟΙ» ΚΑΙ «ΜΙΚΡΟΙ» ΕΦΕΡΝΑΝ ΠΑΙΚΤΑΡΑΔΕΣ ΟΠΩΣ Ο ΜΠΛΑΧΙΝ ΚΑΙ Ο ΡΙΝΚ

Συνεχίζουμε το αφιέρωμα με τα σπουδαιότερα ονόματα που ήλθαν στα γήπεδά μας. Την περασμένη εβδομάδα καλύψαμε Ανόρθωση, ΑΠΟΕΛ, Ομόνοια, Απόλλωνα, ΑΕΛ και ΑΕΚ. Σήμερα θα δούμε τις περιπτώσεις όπου μεσαίες, μικρές, αλλά και ομάδες που δεν υπάρχουν πλέον, έκαναν μετεγγραφές μεγάλων ονομάτων, ανάλογα φυσικά με την εποχή.

Ας αρχίσουμε από τον Πεζοπορικό. Το 1984 έφερε σαν παίκτη-προπονητή τον Ρέι Κένεντι. Ο άνθρωπος έπαιζε στη μεγάλη Λίβερπουλ της εποχής, αλλά όταν έφτασε στην Κύπρο είχε ήδη προβλήματα υγείας. Αποδείχτηκε ότι ήταν δυστυχώς τα πρώτα συμπτώματα της νόσου Αλτσχάιμερ. Τα αμέσως επόμενα χρόνια, ήρθαν από τον Παναθηναϊκό ο Σπύρος Λιβαθηνός και ο Γρηγόρης Χαραλαμπίδης, που για την εποχή ήταν μετεγγραφικά μπαμ.

Η αυθεντική Αλκή έφερε στην Κύπρο το Βούλγαρο διεθνή (34 φορές) τερματοφύλακα Γκοράνοφ από τη Βουλγαρία και χρόνια μετά έναν άλλο Μουντιαλικό συμπατριώτη του, τον Πέταρ Μιχτάρσκι. Και το 2008 απέκτησε τον Κλέιτον, που είχε θητεύσει στην Πόρτο του Μουρίνιο (μετά την Αλκή πήγε σε Ομόνοια και ΑΕΛ). Για τον δε ΑΠΟΠ/Κινύρα Πέγειας, η μετεγγραφή του Ολισαντέμπε (Παναθηναϊκός, Εθνική Πολωνίας) ήταν σούπερ υπόθεση.

Ο Άρης Λεμεσού έχει να λέει πως έφερε στην Κύπρο το μέγιστο όνομα. Στα 36 του μεν, αλλά μιλάμε για τον Όλεγκ Μπλαχίν. Κορυφαίος παίκτης στην Ευρώπη το 1975 και όλων των εποχών στην πρώην Σοβιετική Ένωση. Αν οι Αρχές τού επέτρεπαν στην ακμή του να ξενιτευτεί, θα γινόταν σούπερ σταρ. Τελικά πρόλαβε στη δύση της καριέρας του να παίξει Αυστρία και λίγο στην «Ελαφρά Ταξιαρχία». Η οποία από εκεί έφερε άλλους δύο παίκτες εμβέλειας. Τον Βούλγαρο επιθετικό Ντένεφ στα 1982 (50 φορές διεθνής με παρουσία σε Μουντιάλ) και τον Ρουμάνο Γκεολγκάου, που ήταν με την Εθνική στα τελικά του Γιούρο 1984.

Από Ανατολική Ευρώπη τα δύο μεγαλύτερα αποκτήματα της Σαλαμίνας. Ο Στανισλάβ Σέμαν (ήρθε το 1984), αφού δύο χρόνια πριν υπεράσπισε τα δίχτυα της Εθνικής Τσεχοσλοβακίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο και ο Βούλγαρος επιθετικός Ατανάς Μιχαήλοφ. Αν και ήταν ήδη 32, είχε πίσω του μία μεγάλη καριέρα στη χώρα του (κορυφαίος σκόρερ την περίοδο 1975-79), αλλά και πάνω από 40 συμμετοχές στη Εθνική. Έπαιξε και στο Μουντιάλ του 1974, όπως έκανε άλλος ένας συμπατριώτης του, δώδεκα χρόνια αργότερα στο Μεξικό. Ήταν ο Νικολάι Αράμποφ, που αποκτήθηκε το 1987 από την Αναγέννηση.

Αφήσαμε τελευταίο τον Ολυμπιακό. Πρώτη γερή μετεγγραφή (πάντα με τα δεδομένα της εποχής), ο Ορέλ Τσικλεάνου το 1987, ο καλύτερος ανασταλτικός χαφ της Ρουμανίας στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 1980 και βασικός στο Γιούρο 1984. Επί εποχής Τορναρίτη έγιναν κάποιες ηχηρές μετεγγραφές, αλλά οι δύο ήταν… ηχηρότατες. Πάταγο έκανε κυριολεκτικά η συμφωνία με τον Πάολο Ρινκ. Λεβερκούζεν, Μπουντεσλίγκα, Τσάμπιονς Λιγκ, Εθνική Γερμανίας, παρουσία στο Γιούρο 2000. Μιλάμε για έναν από τους κορυφαίους των κορυφαίων. Ο βραζιλιάνικης καταγωγής αριστεροπόδαρος επιθετικός πέρασε και μερικούς μήνες από την Ομόνοια.

Η 2η περίπτωση αφορά τον Σλοβένο Μίραν Πάβλιν. Που ήταν από τα αστέρια της Εθνικής και με σημαντικότατη σταδιοδρομία σε μεγάλα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Ο Πάβλιν αγωνίστηκε και στον ΑΠΟΕΛ.

Σούπερ σταρ φιλικών

Ανεπίσημα, αφού αγωνίστηκαν μόνο σε φιλικά, φόρεσαν τη φανέλα κυπριακών ομάδων τρεις τεράστιοι παίκτες. Ο Φέρεντζ Πούσκας παρακαλώ, που τη δεκαετία του '50 αγωνίστηκε σε φιλικά με τον Πεζοπορικό. Ο Τζορτζ Μπεστ, παρακαλώ, μαζί με τον Κέβιν Κίγκαν, που φόρεσαν το ίδιο βράδυ στα 1987, ο ένας τη φανέλα της Ομόνοιας και ο άλλος του ΑΠΟΕΛ σε φιλικό αγώνα. Έπαιξαν αντίπαλοι για 45 λεπτά και συμπαίκτες στη μεικτή ομάδα των «αιωνίων» απέναντι στην Άστον Βίλα. Για τον Κίγκαν ήταν η 2η φορά. Προηγήθηκε η συμμετοχή του με την Ανόρθωση, σε φιλικό απέναντι στην Ομόνοια το 1984.